Οι συνονόματοι!

Πρωινός διάλογος κατά το πρωινό στην κουζίνα...

Παρευρίσκονται παππούς, μαμά και ο senior!

O παππούς έχει μυριστεί ότι η κουβέντα μεταξύ μαμάς και υιού κινείται απέξω απέξω γύρω από τα "αισθηματικά" του συνονόματου εγγονού του και δεν κρύβει την περιέργειά του και ένα πονηρό μειδίαμα να μάθει και άλλες λεπτομέρειες...

Οπότε ρίχνει και την ερώτηση...

"Και δεν μου λες Γ. για τι θέματα συζητάτε μες το σχολικό με την Α.? Την ρωτάς πως της φαίνεται ο καιρός?"

Ο Γ. τον κοιτά παραξενεμένος και με ένα μπλαζέ ύφος γυρνάει στον παππού και του λέει κουνώντας παράλληλα τα χέρια του δείχνοντας τον απαξιωτικά....

"Ποιον καιρό βρε παππού... μα τι είναι αυτά που λες... για άλλα πράγματα μιλάμε..."

"Για το σχολείο? Για τις δασκάλες?" επεμβαίνει και η μαμά μπας και σώσει την κατάσταση...

"και για αυτά μαμά... αλλά και για άλλα... πολλά..."

Στο σημείο αυτό μαζεύω από το χέρι τον παππού έξω από την κουζίνα, ο οποίος πλέον μη μπορώντας να συγκρατήσει ένα πονηρό χαμόγελο ικανοποίησης... κρύβει το στόμα του με το χέρι του ....

"Ρε πατέρα άμα τον ρωτάς έτσι δεν θα μας ξαναμιλήσει για τίποτα... μην τον πονηρεύεις..."

Μάταια βέβαια τα είπα αυτά γιατί ο παππούς ξεσπώντας σε γέλια πλέον έσπευσε στις γιαγιάδες στο σαλόνι να τους πει το συμβάν...

Ο εγγονός έκλεισε πριν λίγες μέρες τα 5 ... και ο παππούς βαδίζει αισίως στα 70... και όσο περνάει ο καιρός έχω την εντύπωση ότι θα μοιάζουν όλο και περισσότερο οι δυο συνονόματοι!

ps. Το ποστ αυτό το αφιερώνω στη μαμά μας που θα μείνει για λίγες ημέρες μακρυά από τους άντρες της... και που ήδη μας λείπει...

Ξένος Έλληνας

Πηγαίνοντας τον μικρό στο παιδικό το πρωί μου πετάχτηκε ένας σχετικά παππούς με ένα παλιό Datsun από ένα στοπ. Ευτυχώς αντιλήφθηκα έγκαιρα την πρόθεσή του και φρέναρα κάνοντας του νόημα ότι δεν πρόσεξε το στοπ.

Ο μικρός στο πίσω κάθισμα μου ακούγοντας με να λέω "Έχει στοπ εκεί" μου λέει "Ναι, το ξέρω μπαμπά... γράφει Στοπ αυτή η πινακίδα."

- Ναι Γ. δεν το είπα σε εσένα, αλλά στον κύριο στο άλλο αυτοκίνητο που πετάχτηκε μπροστά μας χωρίς να σταματήσει.

- Αυτός ο κύριος ήταν ξένος?

- Όχι παιδί μου, Έλληνας ήταν.

- Ήταν ξένος μπαμπά?

- Εφόσον σου είπα βρε Γ. ότι ήταν Έλληνας.

- Ναι, το ξέρω (κατάλαβα) ότι είναι Έλληνας, αλλά είναι ξένος?

- Τι εννοείς ξένος Γ.?

- Ότι δεν τον ξέρουμε εμείς. Άρα ξένος...

- Μα ναι έχεις δίκιο...ξένος ήταν ... δεν τον ήξερα...

Ο διάλογος έληξε και αρχίσανε οι σκέψεις μου... Ο Γ. για μια ακόμη φορά απέδειξε ότι βλέπει πιο καθαρά τα πράγματα…από ότι εμείς οι μεγάλοι.

Γιατί όμως εγώ κόλλησα με την λέξη ξένος?

Θυμάμαι και εμένα όταν ήμουν μικρός που ως ξένο εννοούσα τον κάθε άγνωστο άνθρωπο! Να μην μιλάς σε ξένους, μου λέγανε οι γονείς μου, όταν είσαι στον ηλεκτρικό.

Την σκέψη μου αυτή μου επιβεβαίωσε και το λεξικό του Τριανταφυλλίδη.

Παλιά για να βρεις ένα ξένο, έπρεπε να περπατήσεις μακριά από την γειτονιά σου, πιο παλιά ίσως μακριά από την πόλη ή το χωριό. Και τώρα ο ξένος δεν βρίσκεται πιο μακριά από μία πόρτα στο απέναντι διαμέρισμα, τον συνάδελφο στον από πάνω όροφο. Και ο ξένος που καθημερινά μου πουλάει χαρτομάντιλα ή μου σκουπίζει τα τζάμια με τον καιρό μου γίνεται γνωστός, με καλημερίζει, με χαιρετάει και όταν ακόμη έχω κλειστό το παράθυρο…

Εμείς οι Έλληνες γίναμε πρώτα ξένοι μεταξύ μας και τώρα αναζητάμε τους ξένους μόνο σε αυτούς που έρχονται να δουλέψουν εδώ…

Σήμερα εγώ κόλλησα με μια λέξη.

Άλλοι καθημερινά πολλοί κολλάνε με διάφορες λέξεις, με επιχειρήματα ακόμη και με ιδεολογίες. Και οι απλές έννοιες, οι αντιλήψεις και οι νοοτροπίες που μπορεί να είχαμε ως παιδιά πλέον μπλέκονται, μπερδεύονται, έχουν αλλοτριωθεί και τελικά καταλήγουμε να μιλάμε ξύλινα, σα να είμαστε μονίμως σε εκπομπή στην τηλεόραση.

Βολευόμαστε και ταμπουρωνόμαστε…

Και έτσι όταν κοντεύει να χρεοκοπήσει μια κρατικοδίαιτη χώρα γιατί επί δεκαετίες το κράτος προσλάμβανε κόσμο με αντάλλαγμα ψήφους, χωρίς να δίνει το παραμικρό κίνητρο για επενδύσεις και ανάπτυξη, χωρίς να μαζεύει φόρους, εφαρμόζοντας την ανομία, την ανισότητα και την μη ισονομία, τώρα δεν μας φταίνε οι δικοί μας ξένοι… αλλά όσοι ξένοι αρνούνται (και καλά) να μας δανείσουν για να συνεχίσουμε εμείς να ζούμε έτσι.

Πραγματικά… αυτές τις μέρες νιώθω πολλούς ξένους γύρω μου…

p.s. 24 χρόνια πριν στο Μόντρεαλ είχα βρει έναν Έλληνα μάγειρα που μου είχε πει: ότι για να σωθεί η Ελλάδα πρέπει όλοι οι Έλληνες να ζήσουν για μια δεκαετία στο εξωτερικό και να ξαναεπιστρέψουν στην χώρα μας…

Αργήσαμε!

Ή μήπως όχι?

Ίσως τελικά η μόνη σωτηρία να είναι όλοι οι Έλληνες εδώ στην Ελλάδα να αρχίσουμε να δουλεύουμε πραγματικά και να σκεφτόμαστε, απαιτούμε και καταναλώνουμε σαν να είμαστε μετανάστες στο εξωτερικό …

Η ιστορία της ζωής μας...

προς κάθε μικρό και μεγάλο επαναστάτη...

doonesburry comic

η επανάσταση ξεκινάει από τις δικές μας επιλογές και την διατήρηση της νεανικής μας ηθικής και οραμάτων ενάντια στη συνήθεια, στις συνήθειες των γύρω, την καθημερινότητα, τα πρέπει και τον ορισμό της επιτυχίας και της ευτυχίας που έχει θέσει το άμεσο περιβάλλον μας και η κοινωνία που ζούμε.

Αυτές τις ημέρες όμως ξεκίνησε μια επανάσταση και στην ελληνική κοινωνία.

Σε νοοτροπίες και πρακτικές δεκαετιών,

σε ηθικές και λογικές,

σε προγραμματισμούς,

σε θεωρίες,

σε στρατηγικές,

σε καθημερινές συνήθειες...

Και όταν πάψει ο διορισμός στο δημόσιο να αποτελεί "φως στο τούνελ" στα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων,

via in.gr

η Ελλάδα θα έχει γυρίσει επιτέλους και πραγματικά σελίδα... Δεν θα έχει λήξει απλά η περίοδος της μεταπολίτευσης... θα έχει λήξει μια περίοδος που κρατάει από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της νεότερης Ελλάδας ... (ιδού και η απόδειξη)

Ως τότε... Καλό κουράΓΚιο σε όλους!

Αντε και τις πήραμε τις πολεμικές αποζημιώσεις...

Είμαι πλέον απόλυτα πεπεισμένος ότι οι συντονισμένες προσπάθειες κυβέρνησης και αντιπολίτευσης πολύ σύντομα θα αποδόσουν και οι φίλοι μας οι Γερμανοί μετά από τις τύψεις που τους διακρίνουν ως έθνος θα μας δώσουν και με το παραπάνω τις αποζημιώσεις που ζητάμε και από όσο ακούω (δεν έχω κάτσει να μπω σε λεπτομέρεια για τα υπέρογκα ποσά που ακούω) αγγίζουν κάτι δεκάδες δις ευρώ...

Και έτσι η Ελλάδα θα αναπτυχθεί και πάλι με τον δικό της μοναδικά ιστορικό τρόπο!

Πρώτα να δημιουργήσουμε έναν οργανισμό διαχείρισης των πολεμικών αποζημιώσεων...

με ένα κεντρικό κτίριο στο κέντρο της Αθήνας και ένα δυο γραφεία ακομη στους πληγέντες νομους.

Να προσλάβουμε υπαλλήλους που θα διαχειριστούν αυτό τον πακτωλό χρημάτων. Κανονικούς. Όχι με stage... αλλά με 2-3 διδακτορικά ο καθένας έτσι ώστε να δικαιολογούνται οι 20 μισθοί το χρόνο που θα τους δίνουμε!

Να φτιάξουμε επιτροπές που θα αποφασίσουν για όλα αυτά τα κρίσιμα ζητήματα που θα προκύψουν... Με το λιγότερο 10 Πανεπιστημιακούς η κάθε μία! Και έναν Ακαδημαϊκό για να καταθέτει την προσωπική εμπειρία του από τα δύσκολα χρόνια της κατοχής.

Να φτιάξουμε και άλλες επιτροπές επιστημόνων που θα αποδόσουν με ακρίβεια την ιστορία και να εκδώσουμε λευκώματα για να δίνουμε ως δώρα στους υψηλούς προσκεκλημένους της κάθε κυβέρνησης

Να κατασκευάσουμε μνημεία στις περιοχές που έγιναν οι θηριωδίες των Ναζι και φυσικά να προσλάβουμε τους αντίστοιχους υπαλλήλους (1 ιστορικό, 3 προϊστάμενους, 25 διοικητικούς, 10 κηπουρούς και 30 φύλακες ... συν μια εργολαβία για καθαριότητες) και να ενισχύσουμε τον μνημειακό τουρισμό, επιδοτώντας τα σχολεία να πηγαίνουν 3ημερες εκδρομές στα μέρη αυτά.

Αλλά και να μπαλώσουμε και πάλι τους επαρχιακούς δρόμους που οδηγουν σε αυτά τα μέρη μνήμης για να πηγαίνουμε να τα επισκεπτόμαστε αλλά και να επανορθώσουμε διατηρώντας το αρχιτεκτονικό τους ύφος όλες τις παλαιές γέφυρες, λιμάνια, κτίρια που κατέστρεψε ο Γερμανικός ζυγός!

Να δώσουμε λεφτά στους δήμους και να κάνουμε εορτές μνήμης πλούσιες με μπολικους τραγουδιστάδες, από όλη την Ελλάδα αλλά και απο το εξωτερικό ... να τραγουδήσουν για τους αγώνες για την ελευθερία και την δικαιοσύνη...

Να φτιάξουμε διαδικτυακές πύλες (είναι της μοδός και πάει με όλα)

Να διοργανώσουμε αθλητικούς αγώνες στην μνήμη των πεσόντων... και όπου δεν υπάρχουν... να χτίσουμε νέα δημοτικά στάδια...

Να μοιράσουμε σε ΌΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους απογονους και τους συγγενείς των θυμάτων χρηματικές αποζημιώσεις ... μια ευκαιρία να μετρηθούμε και πόσοι είχαμε την τύχη και γεννηθήκαμε Έλληνες!

Και τέλος με όσα περισσέψουν όχι μόνο να διατηρήσουμε τους δημόσιους υπαλλήλους αλλά και να τους δώσουμε και αυξήσεις αναδρομικές για όλη αυτή την περίοδο της κρίσης που μας υποχρέωσε η Γερμανική κυβέρνηση...

(Ιδέα για το μέλλον... να ξεκινήσουμε αγώνα για αποζημιώσεις για την οικονομική κρίση που μας υπέβαλλαν τα ξένα οικονομικά κέντρα, οι κερδοσκόποι και οι κυβερνήσεις που τους υποθάλπουν.)

Και μόλις ζεσταθούμε μην "κάτσουμε"... Εχουμε τα κλεμμένα αρχαία... τα πνευματικά δικαιώματα για τους Αρχαίους Συγγραφείς και φιλοσόφους, την πατέντα για το Πυθαγόρειο θεώρημα...

έχουμε τουρκοκρατία...

Για σκεφθείτε αν για 5 χρόνια κατοχής με 70 χρόνια τόκους ζητάμε 70 δις τότε για 400 χρόνια κατοχής με 600 χρόνια τόκους τι θα πρέπει να ζητήσουμε?

Γιατί η εθνική μας υπερηφάνεια είναι priceless ρε γαμώτο...

Changes...

Πριν λίγα χρόνια με έπαιρναν φίλοι τηλέφωνο να πάω στο τάδε σουπερμάρκετ που είχε προσφορά το Τζώννυ ή 20 κουτάκια μπύρας με 5 ευρώ...

... και πήγαινα...

... χθες με πηρε ο πατέρας μου να μου πει ότι στο νέο σουπερμάρκετ έχουν προσφορά τις πάνες...

...και φυσικά και πήγα και πάλι...

Εκείνα τα χρόνια κοίταζα την ημερομηνία στο φρέσκο γάλα και συνήθως το πέταγα, μισογεμάτο, καμια εβδομάδα αφότου είχε λήξει...

... σήμερα πέταξα 6 κουτάκια μπύρας που είχανε λήξει από το Σεπτέμβρη...

Χρόνια ολοκληρα τέτοιες ώρες ήμουν στο κέντρο και έπινα, χόρευα, φλέρταρα...

... σήμερα πέρασα να αγοράσω κυριακατικες εφημερίδες πριν γυρίσω σπίτι...

Παρόμοιες ώρες που γράφω αυτό το ποστ, γέμισα με αμέτρητες ωραίες στιγμές, ανέμελες, ερωτικές, έντονες...

αλλά δεν τις νοσταλγω...

ειλικρινα.

Ίσως γιατί όλα όσα έζησα χρόνια ολοκληρα πριν, να με προετοίμαζαν εν αγνοία μου, για να απολαύσω περισσότερο αυτό που ζω σήμερα...

και το λατρεύω,

και το αγαπώ....

και δεν με αφηνει καν... να νοσταλγήσω!

Στο φανάρι...

σήμερα είχε έναν Πακιστανό που πουλούσε ένα βιολί!
Ο μεγάλος μου γιος ενθουσιάστηκε βλέποντάς τον και μου ζήτησε αν μπορουμε να πάρουμε ένα.
- Αααα, του λέω, δεν έχω λεφτά σήμερα πάνω μου... δεν έχω αρκετά λεφτά δηλαδη για να το παρω...
- η μαμά έχει?
- Κοιτα, για να πάρουμε ένα καλό βιολί θέλουμε 2 χιλιάδες ευρώ (έτσι το είπα αγνοώ παντελώς τις τιμές των βιολιών) και εγώ με την μαμά έχουμε αυτά τα λεφτά αλλά δεν μας περισσεύουν για βιολί... έχουμε να αγοράσουμε αλλα πράγματα, φαγητό για να φάμε, σχολείο να πληρώσουμε, γιατρους να δουνε αν εισαστε καλά... - Εγώ μπορώ να αγοράσω με τα λεφτά μου? - Όχι Γιώργο ούτε συ έχεις τόσα λεφτά στον κουμπαρά... - Καλά αμα μεγαλώσω και γίνω μπαμπάς, θα κάνω πολλές δουλειές, και θα έχω πολλά λεφτά και θα αγοράσω βιολί! - Μπράβο Γιώργο... είναι καλό να θες να δουλεύεις ... μπράβο (για να περάσουμε και το ηθικοπλαστικό μήνυμα της ημέρας)...

η φωτό είναι από το George A. Papandreou's Web site

Παύση... το φανάρι πρασίνισε, και ξεκινήσαμε... και μείναμε αμίλητοι για κανα τρίλεπτο, ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του.... μέχρι... που ακουγεται η φωνή του Γιώργου απο το πίσω κάθισμα...

- Μπαμπάααα... και ένα φτηνό βιολί πόσο κάνει?

El Greco

Σήμερα στις Κυριακάτικες Προσφορές (aka κυριακάτικες εφημερίδες) των περιπτέρων είχε το DVD της ταινίας El Greco μία εφημερίδα και ένα λεύκωμα με τους πίνακες του El Greco μια άλλη.

Και οι δυο εφημερίδες διαφημιστήκανε εξίσου όλη την προηγουμενη εβδομάδα.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι κατά τις 10:30 το πρωί που πήγα να αγοράσω και γω εφημερίδες, στο περίπτερο της γειτονιάς, τα φύλλα της εφημερίδας με το DVD είχαν κιόλας εξαντληθεί, ενώ τα φυλλα της εφημερίδας με το βιβλίο σχημάτιζαν δυο ντάνες 1 μέτρο ύψος η κάθε μία...

Θα μπορουσε κανείς να συμπεράνει ότι...

Τον νεοελγκρέκο δεν τον νοιάζει να γνωρίσει το έργο του Ελ Γκρέκο....
αλλά να γνωρίσει το πως ένας ελ γκρέκο έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο αιώνες πριν...
με άλλα λόγια αυτό καθεαυτό το success story ενος ομοεθνή τους,

όπως αυτό αποτυπώνεται σε μια ταινία διεθνους παραγωγής, με διάσημους Έλληνες ηθοποιούς...

Το λέει ξεκάθαρα και το logo της ταινίας....
"Εμείς οι Έλληνες αξίζουμε την ιστορία μας"

... μόνο ως ένα σενάριο, μια ομορφη εξιστόρηση με ίντριγκες, έρωτες, ηρωισμούς και όχι για να ανακαλύψουμε τον πραγματικό λόγο που η ιστορία μας διδάσκεται στον υπόλοιπο κοσμο ... για την αξία και τον ρόλο των έργων και των μνημείων των Ελλήνων για τον παγκόσμιο πολιτισμό ...

Πουουου.... πάμε?

Ξεκινώ παραθέτοντας μερικά στοιχεία από την εκλογική αναμέτρηση για να γίνουν πιο αντιληπτοί παρακάτω μερικοί από τους συλλογισμούς μου.

To Πασοκ κέρδισε 300.000 νέους ψηφοφόρους, δλδ 3% του εκλογικου σώματος.

Αλλά πήρε 6% παραπάνω ποσοστό από τις προηγουμενες εκλογές!

Η ΝΔ με τους ίδιους ψήφους το 2007 πήρε 41,84%, το ΠΑΣΟΚ κοντά 44%!

Η αποχή ανέβηκε! Στην ουσία δίνοντας bonus 2% στα μεγάλα κόμματα (λίγο παραπάνω στο πρώτο, λίγο παρακάτω στο δεύτερο και ένα 0,3% στα μικρά κόμματα).

Οι "Οικολόγοι" του Βεργή πήραν 20.000 ψήφους από 1740 ψήφους το 2007, περίπου 18.000 νέους ψήφους!!! Γιατί εγώ τώρα να μην πιστέψω ότι αυτοι οι νέοι του ψήφοι πηγαίνανε στους ΟΠ αλλα τυχαία βρεθηκανε εκει? Αυτό προς γνώση των ΟΠ γιατι την επομενη φορά μπορεί 20.000 ψήφοι να κάνουν την διαφορά για να μπουνε στην Βουλή. Τωρα χρειαζόντουσαν μόλις 40.000 ψήφους ακόμη. Και αν τις παίρνανε μάλλον τωρα το ΠΑΣΟΚ θα ζητουσε την συνεργασία τους. Άρα δεν θα ήταν ένα ΠΑΣΟΚ τόσο ισχυρό και άρα πολλοι ΝΔτες σήμερα θα ελπίζανε σε σύντομες εκλογές. Αλλά παρόλο που στην πλειοψηφία τους ήταν δυσαρεστημένοι με το Καραμανλή και από την άλλη δεν θέλανε με τίποτα να δούνε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και διατηρήσανε έτσι τη ΝΔ στο υψηλό 33, 5% αλλά με μια πολύ δυνατή πλειοψηφία! Ετσι κάνανε αυτό που προσπάθησαν να αποφύγουν! Ενισχύσαν το ΠΑΣΟΚ!

Άκυρα και Λευκά μαζί στο 2,4%

Ως Σύμμαχος βλέπω αυτό το ποσοστό και θλίβομαι! Είναι άνθρωποι που δεν βαρέθηκαν να πάνε στην κάλπη. Θα μπορούσαν σε ένα μικρό ποσοστό τους να είχαν ψηφίσει ένα νέο κόμμα ή ένα κόμμα κοντά στο να μπει στην Βουλή όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Και γω που ψήφισα Οικολόγους Πράσινους δεν ειμαι στο 100% του προγραμματος των πρασινων, ίσως ούτε καν στο 10%! Ούτε ποτέ ήμουν 100% κοντά σε ένα κόμμα και ούτε και πρόκειται ποτέ να ειμαι, ακομη και στη ΦΣ. Δημοκρατία έχουμε. Και στην δημοκρατία η σύνθεση των απόψεων ειναι παραπάνω από αναγκαία. Και πιστεύω ακράδαντα ότι κάθε κόμμα όπως και η Φιλελεύθερη Συμμαχία στην οποία ανήκω πρέπει να είναι ξεκάθαρη και απόλυτη στις θέσεις του. Μόνο έτσι θα εκτελέσει με επιτυχία τον στόχο του να αποτελει απαραίτητο συστατικό μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Και να μπει κάποτε στην Βουλή. Και να συνεργαστεί με κάποιο κόμμα σε κυβέρνηση, και γιατί όχι και κάποτε να πάρει και την Πρωθυπουργία.

Αλλά για να τα πετύχει όλα αυτά, θα πρέπει να αλλάξει νοοτροπία ο κόσμος. Αν όχι τόσο άμεσα όλοι εκείνοι που μετακινούνται αναμεσα στα 2 μεγάλα κόμματα με διαλείμματα σε κανένα από τα άλλα 3 κοινοβουλευτικά αλλά κυρίως οι οπαδοί του Λευκού και του Άκυρου. Αυτοί που παραπονιούνται ότι δεν βρήκαν αυτό που τους αντιπροσωπεύει ή και πιστεύοντας (λάθος) ότι απλά έτσι δείχνουν την δυσαρέσκειά τους! Αυτοί πρέπει να αλλάξουν άμεσα!

Οι συνεργασίες μεταξύ μεγάλων και μικρών αλλά σοβαρών κομμάτων πρέπει να δουλέψουν . Πρέπει να πάψουν τα κόμματα να γίνονται πολυσυλλεκτικά απαιτώντας την υπεράσπιση της απόλυτης αλήθειας και υπακοή από κάθε τους πολιτευτη. Είναι προτιμότερο όσοι έχουν μια ιδιαίτερη και διαφορετική άποψη να έχουν την δυνατότητα να την καταθέτουν και να την υπερασπίζονται και να την διαμορφώνουν χωρίς τον φόβο της κομματικής ποινής.

Ζούμε σε μια κοινωνία που ενω είναι θεμελιωμένη σε φιλελεύθερες αρχές, το να σε αποκαλούν φιλελεύθερο ακούγεται σα να είσαι μια επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα αλλοδαπή μειονότητα και όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα το στηρίζει σε αριστερές νοοτροπίες που την έχουν αγκυλώσει σε ένα τεράστια αναπτυγμένο και υπερσπάταλο και υπερδανεισμένο κράτος και κάθε προσπάθεια αλλαγής προσκρούει στο "Νόμος είναι το δίκιο της κάθε συντεχνίας"

Ζούμε σε μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται ότι εχει την ανάγκη να γίνει πιο "πράσινη" και οικολογική, αλλά δεν βάζει οικολόγους μες την Βουλή να υπερασπιστούν τα συμφεροντά της.

Ζούμε σε μια παράλογη κοινωνία, που όταν φτάνει η ώρα με την ψήφο μας να την αλλάξουμε, εμείς πάμε και την βυθίζουμε περισσότερο στα προβλήματά της και υπερασπιζόμαστε την δικομματική της παράδοση και νοοτροπία.

Σιχτιρίζουμε που δεν την έχουν αλλάξει οι άλλοι, αλλά δυστυχώς δεν κοιτάμε καθόλου αν αλλάξαμε εμείς οι ίδιοι...έστω το ένα της χιλίοις για αρχή...

Λίγο πριν την κάλπη...

Ειναι Κυριακή, σηκώθηκα νωρίς, διάβασα, συζητησα, προβληματιστηκα με κάποιες συμπεριφορές αλλά όταν κατέβηκε ο μεγάλος και έτρεξε φρέσκος φρέσκος και ξεκουραστος καταπάνω μου και με αγκάλιασε σφιχτά μέσα μου ξεκαθάρισαν όλα.

Δεν ψηφίζω σήμερα για μένα.

Δεν ψηφίζω ...

για τις παλιές κρυφές μου ελπίδες,

για παλιούς φίλους,

παλιές αγάπες,

ενάντια σε παλιά μίση ή κόντρες,

απο συνήθεια,

από καθαρή ιδεολογία,

απο κοντόφθαλμο συμφέρον ή

για να μην στενοχωρήσω αυτους που με γνωρίζουν...

Ψηφίζω με τη νέα ελπίδα ότι μπορει να αλλαξουν νοοτροπία και ηθική οι άνθρωποι που ζούμε στην Ελλάδα και να πάψουν τα παιδιά μας να είναι καθ'εικόνα και ομοίωση δική μας, των πατεράδων μας και των παππούδων μας!

Να είναι ελεύθερα από κάθε προκατάληψη και συνήθεια...

... και να πιστέψουν μακρυα από καθε συνθηματολογία ότι η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει αν αλλάξει νοοτροπία ο καθένας μας!

Thank you ALL my twitter followings!

γιατί σε αυτη την συντομη, αθορυβη, βαρετη, κλισέ, αγονη σε ιδέες και προτάσεις προεκλογικη περίοδο, όπου οι πολιτικές συζητήσεις σε σπίτι, τηλεφωνο, δουλειά, με φίλους και συνεργάτες σχεδόν εκλείψανε ή πολύ γρήγορα φτάνανε σε τέλος με συνεναιτικό (συγκαταβατικό καλύτερα) τόνο ...

... εγώ κάθε φορά που εκλεβα χρόνο και πάταγα στην μπάρα του Firefox το twitter "ακουγα"...



... αμετρητα twits ...
με χιουμορ,
με αυθορμητες σκέψεις,
με λίγο ένταση ενίοτε,
με κριτική,
με άλλο ύφος απο το δικό μου και του περιβαλλοντός μου,
με ενδιαφέρον για την πολιτική (ή μάλλον περισσσότερο για τις πολιτικές τακτικές και μάρκετιγκ - αλλά κάτι είναι και αυτό),
καθε ώρα της ημέρας, 24/7,
σε διαλειμματα απο την δουλεια και απο τις έννοιες της ημέρας
ή λίγο πριν δώσω το γάλα στον μικρό το βράδυ,
από ανθρώπους πολλους,
διαφορετικούς,
απο κάθε φύλο,
καθε ηλικία,
κάθε επαγγελμα,
κάθε γούστου,
γνώμες πολλές που πότε πότε συμφωνουσα, που συνήθως διαφωνούσα αισθητά ή διαφοροποιομουν σχετικά
αλλά συχνά σκεφτομουν για ώρα ή για ώρες πολλές μετά,
και που σπανιότερα εξεφραζα και δημόσια αυτη την διαφωνία μου ή την αντίθεσή μου.


Σκεφτηκα αρκετά, όσο δεν ειχα σκεφτεί και προβληματιστεί τις τελευταιες 4-5 εκλογικές αναμετρήσεις μαζι.
Διαμορφωσα άποψη (προσωρινή πάντα!) για πολλα ,
γέννησα νέες και έλυσα παλιες απορίες και διχογνωμίες μεσα μου.
Είδα λάθη σε προεκλογικές καμπάνιες τωρινές αλλά και παλιες, και κυρίως προσπάθησα να βρω τι θα ψηφίσω... δηλαδή... να εντοπίσω τι θέλω να δω σε ένα κομμα για να με πείσει να το ψηφίσω χωρίς να έχω ακουσει τίποτα πιο πριν για αυτό, για τους ανθρωπους που το απαρτίζουν, σε ενα χωρο ταμπου για μένα μόλις μερικα χρόνια πριν!

Και όλα αυτα χάρη σε ανθρώπους αγνωστους στην πλειοψηφία τους σε εμένα, που δεν διστάζουν να μοιράζονται καιρό τώρα τις γνώμες τους και την διαθεσή τους λιγότερο ή περισσότερο αυθόρμητα και να συνθέτουν αυτο το νέο μου περιβάλλον που με εβγαλε απο τον ωχαδερφισμό, την μεμψιμοιρία, την μιζέρια (που τοσο πετυχημένα καλύπτει η έκφραση ψωροκώσταινα) και γενικότερα αυτό το σκουρί χρώμα που έχουν αποκτήσει οι κουβέντες και οι επαφές (και δυστυχώς όχι μονο για πολιτικα θεματα) στο καθημερινό μη δικτυακό μου περιβάλλον...

Thank you ALL my twitter followings... once more!

Greece is on fire ... again...
22 August 2009
ή
43 ημέρες πριν γραφτεί αυτό το ποστ

Τοσο μικρές, τόσο όμορφες στιγμές...

να ξυπνάς το πρωί... και να ξυπνάει με χαμόγελο και όρεξη για αγκαλίτσες ο μεγάλος να παει σχολείο...
και την ώρα που τον ντύνεις να γυρνάει να σου λέει ότι σήμερα θα είναι καλό παιδί...
και δεν θα ξαναπεί την λέξη σκ...,
... που τώρα τελευταία την πετάει είτε σε τραγουδάκια που φτιάχνει μόνος του, είτε όταν περιγράφει φανταστικές ιστορίες παίζοντας με τους φίλους του!!!


Και όταν το απογευμα ανοίγεις τον υπολογιστή, να ακούς ξαφνικά από πίσω σου τον μικρό να φωνάζει για πρώτη φορά ... Γωωωργο... δείχνοντας με το δάκτυλο την οθόνη την φωτογραφία του μεγάλου του αδερφού στο background.