19 Απρ 2014

Στην Πλάκα. Την Μεγάλη Παρασκευή του 2014

Έχω ακολουθήσει το ρεύμα του κόσμου, ετσι όπως αυτό βιαστικό κατηφορίζει την Κυδαθηναίων Γονείς με παιδιά, ζευγάρια νέα, ζευγάρια κάθε ηλικίας, ηλικιωμένες κυρίες με με καρφίτσες στο πέτο, δύο κοπέλες με κόκκινο και πορτοκαλί μαλλί κρατώντας τις λαμπάδες τους και πιασμένες χέρι χέρι. Στρίβουν αριστερά στην Χιλλ. Και εγώ μαζί τους. Δεν θυμάμαι που βγάζει απο εκεί ο δρόμος. Ψάχνω να βρω την οικογένεια μου που τους άφησα να προχωρήσουν και να προλάβουν τον επιτάφιο, όσο εγώ έχω εισβάλει στην Πλακα, μαζί με άλλα αυτοκίνητα ψάχνοντας για πάρκιγκ.
Απαράδεκτος αλλά τώρα πιά είμαι πεζός κι εγώ και μπορώ να κοιτάζω με αντίστοιχα υποτιμητικά και άκρως κατακριτέα βλέμματα όσους οδηγούς διαταράσσουν την κυκλοφορία των πεζών.
Φτάνω κάτω από τα σκαλοπάτια του Άγιου Νικόλα. Μόλις έφυγε ο επιτάφιος. Αναθεματίζω την τύχη μου, την αργοπορία μου αλλά και το αυτοκίνητο που πάρκαρε μπροστά στις σκάλες εμποδίζοντας τις εκατοντάδες κόσμου που προσπαθούν να κινηθούν.
"Που είστε;" "Δίπλα στα φαναράκια." "Κι εγώ εκεί είμαι." "Όπως κοιτάς την εκκλησία από που;" "Από αριστερά." "Από αριστερά δεν έχει τίποτα." "Μάλλον σε άλλη εκκλησία είστε. Θα έρθετε εδώ;" "Ναι που είσαι;"
Ο επιτάφιος απομακρύνεται και εγώ πλέον περιμένω την οικογένεια να έρθει απέναντι από το Σχολαρχείο. Συνεχίζω να παρατηρώ τον κόσμο. Και με το δάκτυλο μου έχω αρχίσει ήδη να χαιδεύω το κλείστρο της μηχανής μου.
Για δεύτερα κρατάει αυτό. Ήδη το βλέμμα μου το μονοπωλούν δύο πανέμορφα, τεράστια μάτια που κοιτάνε όλο ζωντάνια κι ενθουσιασμό το πλήθος που περνάει από μπροστά τους.
"Πόσο χρονών είσαι γιαγιά; Πόσα χρόνια μένεις στο σπίτι αυτό; Υγεία να έχουμε πάνω από όλα. Να σαι καλά γιαγιά... κι εσύ να τα χιλιάσεις!"
Οι περισσότεροι περαστικοί την προσέχουν. Κοντοστέκονται για λίγο να ακούσουν. Η φωνή της δεν βγαίνει. Διαβάζω τα χείλη της. Επέλεξα να πάω από τα αριστερά της. Ίσως από αυτή την γωνία βγει καλύτερα. Μήπως να βγαλω μόνο τα χέρια της; Αλλά αυτό το βλέμμα και το χαμόγελο πως να μην θες να το βγάλεις. Ντρέπομαι. Θα με δει.
Σηκώνω βιαστικά την μηχανή. Κλικ... Κλικ...Ξανακατεβάζω. Δεν κοιτάζω καν να δω πως βγήκε.

Περιμένω σαν αρπακτικό να μου δώσει εκείνη την ξεχωριστή στιγμή της. Τώρα μιλάει σε ένα νεαρό ρομά, που προσπαθεί, της χαμογελά, της εύχεται, όμως δεν καταλαβαίνει τι λέει όσο εκείνη επιμένει. Απομακρύνεται και αυτός με την παρέα του.
Μόνη πάλι κοιτάζει αδιευκρίνιστα στο πλήθος. Κλικ. Κλικ. Ξεθάρρεψα. Με βλέπει που την βγάζω φωτογραφία αλλά ούτε δείχνει να χαιρεται ούτε και να δυσαρεστείται.

Θέλει να μιλήσει. Θέλει να της μιλήσουν. 'Ενα ζευγάρι στα 45 πλησιάζει τώρα. Με τσιγάρα και οι δυο στα χέρια και από ένα τριαντάφυλλο.
"Πόσο καιρό μένεις εδώ γιαγιά;" Πόσες φορές η ίδια ερώτηση. Αλλά η γιαγιά δείχνει και πάλι να ξαναζωντανεύει. "100 χρονών είμαι. Από το 1928 μένω εδώ." Δεν την ακούνε ούτε αυτοί. Εγώ διαβασα τα χείλη της.
"Πάρε αυτό το τριαντάφυλλο! Στο κάνω δώρο."
Κλικ. Κλικ.
Νομίζω ότι όλοι όσοι περνούσαν τριγύρω σταθήκανε και κοιτάζανε. Ηθελα να βγάλω αυτους φωτογραφία τώρα. Τα χαμόγελά τους, την έκπληξη τους. Να ακούσω την δική τους εξιστόρηση όταν θα συναντούσαν τους φίλους τους λίγο αργότερα.






Εκείνη την στιγμή πέρασαν οι μικροί με την μαμά τους κι έτρεξα να μην τους χάσω.

Βρήκαμε τελικά τον επιτάφιο στην επόμενη εκκλησία. Τον είδαμε μέσα από τις καμερες και τα κινητά των πιο ψηλών, που μας κρύβανε την θέα. Ακολουθήσαμε από πίσω.
100 + ετών. Τι ιστορίες θα έχει να διηγηθεί. Πόσο ίσως να θέλει να μιλήσει κάπου. Να πει αυτά που χρόνια ίσως έχει αποφασίσει να πει. Να νιώσει ότι θέλουν να την ακούσουν. Σίγουρα θα έχει μυστικά ή ιστορίες που θα έχει πια θάψει καλά μέσα της. Πόσο καιρό μπορεί να περίμενε έτσι να δει την Αθήνα γεμάτη κόσμο. Την γειτονιά και τον δρόμο της. Άραγε αυτή η επαφή την γεμίζει ζωή;
Ξαναπεράσαμε μπροστά της. Τώρα την έδειξα και στα παιδιά. "Αυτή η γιαγιά είναι 100 ετών παιδιά."
Δεν εντυπωσιάστηκαν. Είναι μια γιαγιά. Με άσχημο δέρμα. Με περίεργες αρθρώσεις. Είναι στο τέλος. Είναι στην αρχή. Δεν μπορούν να καταλάβουν. Ίσως δεν πρέπει κιόλας.
Στον δρόμο κυνηγιούνται, πειράζονται, αλλά πάντα στο τέλος θέλουν και οι δυο να κερδίσουν την προσοχή μας. Να μας μιλήσουν για ότι σοβαρό ή περίεργο έχουν σκεφτεί ή τους απασχολεί. Στην μαμά και στον μπαμπά τους.
Κι εγώ τώρα "μιλάω" απο εδώ. Αφού έχω μιλήσει στα παιδιά μου, μιλάω και σε ανθρώπους που πολλούς δεν ξέρω και πιθανότατα και δεν θα τους γνωρίσω ποτέ από κοντά στην ζωή μου. Και ίσως κάπου μέσα μου πλέον θα ξέρω ότι η ζωή μου έχει φερθεί ωραία αν νιώσω κι εγώ να μου προσφέρει κάποιος άγνωστος ένα αντίστοιχο "τριαντάφυλλο".
Ακόμη πιο ωραία αν ένας φωτογράφος αποθανατίσει αυτή την μοναδική στιγμή.



To κείμενο αυτό το αφιερώνω στον Βαγγέλη Προβιά, και ας μου βγήκε παραπάνω από 200 λέξεις που μας είχε συμβουλέψει στο εργαστήρι του και ας με συμβούλεψε στο fb να μην προσθέσω λέξη στην κεντρική φωτογραφία. 

15 Φεβ 2014

Κοιτάμε ψηλά.

Όσοι με ξέρουν, θα με δούνε συχνά να κοιτάω ψηλά.
Μες τη νύχτα. 
Μερικές δεκάδες κουκίδες μόνο τρεμοσβήνουν. 
Αλλά ξέρω ότι αυτό το μαύρο πέπλο, και το γαλάζιο πέπλο τα πρωινά, καλύπτουν πολλά περισσότερα.


This image shows of a ring in space -- not of jewels, but of black holes. This composite image of Arp 147, a pair of interacting galaxies located about 430 million light years from Earth, shows X-rays from the NASA's Chandra X-ray Observatory (pink) and optical data from the Hubble Space Telescope (red, green, blue) produced by the Space Telescope Science Institute (STScI) in Baltimore, Md. via nasamarshall

Κρύβουν το άπειρο και κρύβουν το απειροελάχιστο.
Κρύβουν ζωές, όπως τις αντιλαμβανόμαστε εμείς.
Κρύβουν ζωές, όπως εμείς ποτέ δεν θα τις αντιληφθούμε.
Κρύβουν αισθήματα κι αγωνίες.
Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία.
Λογοτεχνία, ποίηση, γλώσσες.
Δεν κρύβουν μαγεία. Είναι μαγεία. Είμαστε μαγεία.
Κρύβουν πάθη. Πάθη μικρά, πάθη επιβίωσης, πάθη για εξουσία, για εξερεύνηση, για μάθηση.
Κρύβουν λατρείες. Για Θεούς, για όντα, για φαινόμενα, για άψυχα, για ιδέες, για την ζωή και για το θάνατο.
Όλα υποκειμενικά. Η αλήθεια είναι εκεί. Δεν αλλάζει. Δεν άλλαξε ποτέ. Αλλά όλοι πιστεύουν από ένα ψέμα. Είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε να δούμε την αλήθεια. Γιατί είμαστε η αλήθεια.

Ναι μικρέ. Υπάρχουν εξωγήινοι εκεί έξω. Και μάλλον δεν θα τους δούμε ποτέ. Στο δικό μας ποτέ. Και δεν με πειράζει ξέρεις. Όπως δεν με πειράζει και ούτε να σε πειράξει αν άλλοι δεν το πιστεύουν αυτό. Να σε πειράζει μόνο αν δεν σε αφήνουν να πιστεύεις αυτό που θέλεις εσύ. Αν σου απαγορέψουν να σκέφτεσαι όπως θες εσύ. Αν θέλουν να κατεβάσουν το πέπλο του ουρανού ακριβώς μπροστά στα μάτια σου.
Και αν ποτέ (ξανα)γίνει αυτό, όπως γινόταν για χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας, εσύ ξέρω ότι πάντα θα βλέπεις πίσω από το πέπλο. Όπως ήδη κάνεις.
Και κάνεις χαρούμενο τον εαυτό σου.
Και κάνεις χαρούμενο τον πατέρα σου.



Σκέψεις πρωινές με αφορμή μια βραδινή κουβέντα με τον Γ.

15 Δεκ 2013

Frozen and warm hearts!

Village @the mall Athens, με τους 2 γιους μου στην ταινία Frozen.
Δεν έχει νόημα να κάνω την οποιαδήποτε κριτική. Μιλάνε μόνες τους οι αντιδράσεις των παιδιών.

Τρελό αυθόρμητο χειροκρότημα από τα παιδιά στο τέλος της μικρού μήκους 3D ταινίας με τον "αρχαίο" δισδιάστατο Μίκυ να βγαίνει από το ασπρόμαυρο πανί κι έξω από την οθόνη, να κάνει βόλτες με το Οράτιο-αεροπλάνο από άκρη σε άκρη μέσα στην αίθουσα προβολής και στο τέλος να σώνει την Μίννυ από τον τρομερό και πονηρό Μαύρο Πητ. Ο μικρός ακόμη περιμένει να του πω πως έκαναν τον Μίκυ να βγει ζωντανός έξω από την σκηνή!
Η Disney έγραψε ιστορία ακόμη μια φορά!

Ακόμη πιο δυνατό αυθόρμητο χειροκρότημα στο τέλος της μεγάλου μήκους ταινίας από όλη την αίθουσα. Ευτυχώς το δραματικό μέρος είχε τελειώσει 5 λεπτά πριν και δεν φάνηκαν τα δάκρυα αρκετών μεγάλων μες την αίθουσα.
Ή έτσι τουλάχιστον ... υποθέτω!
Και αν θυμάμαι για πρώτη φορά (κι έχω δει όλες τις ταινίες κινουμένων σχεδίων εδώ και 35 χρόνια!) άκουσα ένα παιδάκι να κλαίει έντονα σε δραματική σκηνή τέτοιας ταινίας.

Στο τέλος όμως με περίμενε το καλύτερο!


Διάλογος από το πίσω κάθισμα.
- "Σαχλαμάρα ε;"
- "ε παιδιά, σαχλαμάρα" επέμεινε ο μπαμπάς που συνόδευε 2 αγοράκια που μάλλον δεν πηγαίνανε ακόμη δημοτικό.
Καμία απάντηση από τα παιδιά.
- "Σαχλαμάρα δεν ήταν παιδιά;" σταθερός στην προσπάθεια επιβολής άποψης ο μπαμπάς.
- "Τέλεια."
- "Σούπερ τέλεια ήτανε!" απάντησε και ο δεύτερος πιτσιρικάς.

Δεν ξανα-άκουσα τον μπαμπά τους να μιλάει.

Του εύχομαι απλά να ακούει πρώτα τα παιδιά του στο μέλλον.
Για να μπορεί να χαίρεται και την μαγεία των ταινιών του Disney.



υγ. Τέλος να ευχαριστήσω θερμά την Aspaonline με το skroutz.gr  και την Feelgood Entertainment για την ευκαιρία που μου έδωσαν να παρακολουθήσω την Avant Premiere της ταινίας "Ψυχρά και Ανάποδα" αυτή την Κυριακή στο Mall Athens.

15 Νοε 2013

H πιο ευτυχισμένη ημέρα στην ζωή ενός 5χρονου!

Όταν έρχεται το παιδί σου και σου λέει ότι σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής του, μια καθημερινή, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, που δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο δηλαδή, δεν πήγατε λόγου χάρη μια εκδρομή, ή δεν πραγματοποιήσατε κάποια επιθυμία του, δεν του πήρες καν το αγαπημένο του παιχνίδι, μπορείς να φανταστείς πολλά για τον λόγο που το παιδί σου νιώθει τόσο ευτυχισμένο αυτή την ημέρα!
Αλλά δεν είσαι παιδί. Και κάθε προσπάθεια να βρεις τον λόγο αυτό, είναι μάταιη.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο μικρός, 5,5 ετών πλέον, γύρισε περιχαρής από το σχολείο χθες το μεσημέρι. Και αν και το σχεδόν μόνιμο χαμόγελό του μας βεβαιώνει καθημερινά για την θετική ενέργεια που μοιράζεται στο περιβάλλον του, είναι κάποιες ημέρες που το χαμόγελο αυτό γίνεται ακόμη πιο λαμπερό και περήφανο.
- Μαμά, σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου!
- Γιατί αγόρι μου;
- Γιατί κουνιούνται τα κάτω δόντια μου!  όπως τον διαβεβαιώσαμε το ίδιο πρωινό και δεν θα αργήσει η ώρα που θα τα αποχωριστεί. Για αυτό είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου, γιατί θα βγάλω καινούργια δόντια!
Μεγάλωσε σκεφτόμαστε. Νιώθει τόσο ευτυχισμένος που μεγάλωσε, που νιώθει ότι πέτυχε ένα στόχο, που μπορεί να του φαινόταν τόσο μακρινός στην μικρή ηλικία που βρίσκεται. Μπορεί πάλι η χαρά του να ήταν που θα βγάλει καινούργιο δόντι στην θέση αυτού που έχασε εδώ και ένα χρόνο από ατύχημα στο σπίτι. Αυτό και μόνο. Αλλά ήταν πολύ χαρούμενος. Ήταν ευτυχισμένος. Και συνέχισε:
- Mαμά, εσένα ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής σου; Όταν έβγαλες και συ δόντι;
- Χμμμμ, όταν γέννησα εσένα, μωρό μου.
- Και όταν γέννησες τον αδελφό μου; Δεν ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής σου; ήρθε σε κλάσματα δευτερολέπτου η επόμενη ερώτηση.
Η απάντηση της μαμάς μετά το πρώτο σάστισμα κλασσική και διπλωματική:
Είχα δύο πιο ευτυχισμένες ημέρες στην ζωή μου.



Και συνειδητοποιείς ότι και για σένα το άκουσμα αυτού του διαλόγου αποτελεί μια πολύ όμορφη στιγμή. Από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής σου. Γιατί ξαφνικά ξαναγυρνάς στις στιγμές που αυτό το πλάσμα που ακόμη δεν έχεις ξεχάσει πως ήταν κάποτε μωρό, που αγωνιούσες για το πότε θα περπατήσει, αν θα φάει το φαί του όλο, που έτρεχες ξωπίσω του στην παιδική χαρά μην και το χτυπήσουν άλλα παιδιά κατά λάθος στην κούνια, έχει μεγαλώσει, έχει αλλάξει, εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, ενδιαφέρεται να ακούσει τις δικές σου εμπειρίες, τις δικές σου ιστορίες, είναι έτοιμο να πάει στο δημοτικό, με τα μεγαλύτερα παιδιά και ας ξέρει ότι θα είναι για ένα χρόνο συνεχώς φαφούτικο. Γιατί νιώθει ότι μεγάλωσε. Το προσδοκούσε. Μόλις μια εβδομάδα πριν μου εκμυστηρευόταν λίγο πριν τον ύπνο:

Μπαμπά θέλω να γίνω 12 ετών, για να ξέρω να διαβάζω, και να κάνω πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

Μπαμπά, θέλω να γίνω αρχιτέκτονας ή αστροναύτης. Αρχιτέκτονας γιατί πρέπει να γκρεμίσουμε πολλά άσχημα σπίτια και να φτιάξουμε πιο όμορφα. Αστροναύτης γιατί θέλω να είμαι ο πρώτος Έλληνας που θα πάει στο διάστημα. Θέλω να πάω και στον Άρη. Εσύ τι θέλεις να γίνω;

Εγώ θέλω να συνεχίσει να ονειρεύεται και να βάζει στόχους. Και να βλέπει τις προσδοκίες του να πραγματοποιούνται. Όχι εύκολα και απλά. Αλλά μεθοδικά και σαν αποτέλεσμα προσπάθεια;. Και να νιώθει κάθε φορά σαν να είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής του.
Και να νοιάζεται για τον αδελφό του και ας το δείχνει καμια φορά και με ζήλια.

Εγώ ήδη έζησα μια από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα ζήσω και άλλες. Γιατί μεγαλώνουνε και όσο και αν μου λείπουνε ήδη που χωράγανε στην αγκαλιά μου, που τους πήγαινα βόλτες στην παιδική χαρά με το καροτσάκι ή στους ώμους και ζητάγανε την βοηθειά μου για να φάνε ή να ντυθούνε, άλλο τόσο επιθυμώ να τα ακούω να εκφράζονται για τις όμορφες και σημαντικές στιγμές της ζωής τους, ή να μου εκμυστηρεύονται τους στόχους και τις σκέψεις τους.  
Να τους ακούω και να νιώθω ότι θέλουν και εκείνοι με την σειρά τους να με ακούνε.

Η ευτυχία είναι τόσο απλό πράγμα και τα 5χρονα παιδιά το γνωρίζουν καλύτερα από όλους.
Εύχομαι να μην το λησμονήσουν ποτέ αυτό.

1 Οκτ 2013

Συμμετέχω στο #είναι2030 - Education revisited!


Αγαπητές φίλοι και φίλοι,



Για 30 χρόνια η εκπαίδευση και τα νιάτα στη χώρα είναι «στον αυτόματο». Όλα λειτουργούν με το «έτσι είναι»: οι δάσκαλοι ακολουθούν ένα «σύστημα», οι γονείς εκπληρώνουν το καθήκον τους πληρώνοντας, και το κράτος υπόσχεται συνεχώς αλλαγές. Ενώ όμως αλλάζει ο κόσμος και καθετί από το παρελθόν δεν είναι βιώσιμο, η Παιδεία που δίνεται στα Ελληνόπουλα δεν επαρκεί.


Συχνά η φράση «τι περιμένει τα παιδιά» αναφέρεται σε καταιγιστικές αλλαγές στην τεχνολογία, την οικονομία, τις κοινωνικές δομές, το περιβάλλον, τις μετακινήσεις ικανοτήτων και πληθυσμών προς νέα επαγγέλματα ...για τα οποία σαν χώρα είμαστε ανέτοιμοι. Νιώθουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, βλέπουμε φαινόμενα βίας, αντιδραστικότητα και μια κοινωνία διχασμένη. Όμως...

Τι θα γινόταν αν... σε όλα τα σχολεία, πάνω από τον πίνακα είχαμε τη φράση του Πλάτωνα: «Ιδανική πολιτεία είναι εκείνη στην οποία ο καθένας ξέρει τον ρόλο του μέσα σε αυτήν και δεν εμποδίζει κανέναν άλλον να πράξει και εκείνος τον δικό του»; 

Τι θα γινόταν αν... μιλούσαμε περισσότερο στα παιδιά για την αγάπη στο συνάνθρωπο, το σεβασμό και τη γνώση της φύσης, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας, ποιές αλλαγές συμβαίνουν; 

Τι θα γινόταν αν... η τάξη γύριζε τα θρανία της σε διάταξη κύκλου συζήτησης και το απόγευμα οι γονείς σαν μια κοινότητα γινόντουσαν μέντορες σε συνεχή διάλογο;

Τι θα γινόταν αν... αντί να κατηγορούμε τα λάθη, δείχναμε και συζητούσαμε παραδείγματα με τα παιδιά 10-18 ετών και τους γονείς τους, για να βοηθήσουμε όλοι μαζί; 

Τι θα γινόταν αν… μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων έφερνε εξέλιξη στα σχολεία από κάτω προς τα επάνω χωρίς πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες; 


Για αυτό από σήμερα ξεκινάμε την κοινότητα einai2030.gr, για να απαιτήσουμε δημιουργικές αλλαγές στην Εκπαίδευση. ‘Οχι κάποιο άλλο σύστημα, ή άλλα βιβλία, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, σκέψης, διδαχής, συμπεριφοράς ώστε μαζί οι Πολίτες, οι Γονείς, οι Δάσκαλοι να βοηθήσουμε τα Ελληνόπουλα να αποκτήσουν ανοιχτή θωριά στη ζωή.

Ποιοί είμαστε; Είμαστε σαν όλους, άνθρωποι με συναίσθηση, εργαζόμενοι με διεθνείς εμπειρίες, γονείς με αγωνίες, πολίτες που θέλουμε να προσφέρουμε, και Έλληνες που νοιαζόμαστε να μην απομονωθούν τα παιδιά από την εξέλιξη. Θέλουμε να ενώσουμε σε αυτή τη δημόσια συζήτηση πολλούς και ετερόκλητους ανθρώπους, με μόνα κριτήρια την διάθεσή τους για προσφορά, γόνιμο διάλογο και δημιουργική προσέγγιση στη ζωή.

Στην κοινότητα einai2030 δεν υπάρχουν αυθεντίες, ειδικοί, κόμματα, οργανώσεις, σύμβουλοι που θα δώσουν έτοιμες λύσεις. Θα συζητούμε, θα αμφισβητούμε, θα διαδίδουμε καλά παραδείγματα για ότι πιο σημαντικό κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές. Γιατί το μέλλον θα το εξασφαλίσουν νέες γνώσεις, ανθρώπινες αξίες και ο ενεργός παιδαγωγικός ρόλος όλων μας! 

Ενωθείτε στο www.einai2030.gr
tw: @einai2030 και 
einai2030@gmail.com. 

Δεν θέλουμε απλά ένα like, θέλουμε μαζί σας να ανατρέψουμε με φως τη ρουτίνα και να βάλουμε νέες ιδέες στα χέρια νέων, δασκάλων, γονέων. Δεν θα εκχωρήσουμε αυτό το δικαίωμα στην τύχη...
Είμαστε κοντά στο ...2030 και έχουμε αργήσει, να αναλάβουμε δράση για τα παιδιά μας!


Με αυτή την ανοιχτή επιστολή θελήσαμε να κάνουμε την επίσημη έναρξη μιας νέας πρωτοβουλίας 6 άνθρωποι που η αγωνία μας για την εκπαίδευση των παιδιών είναι κοινός μας τόπος.
Δεν ξέρω αν θα πετύχουμε να γίνουμε μία κοινότητα που θα συγκεντρώσει ανθρώπους με τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια οράματα. Προς το παρόν είναι μια πρωτοβουλία ανθρώπων που ήρθανε κοντά μέσα από κοινές ψηφιακές γειτονιές που συχνάζουν και με μια μικρή - ανεπαίσθητη - παρότρυνση από τον ένα εξ' αυτών βρέθηκαν και προσπάθησαν να σκεφτούν έναν απλό τρόπο προκειμένου να έρθουμε σε επαφή όλοι όσοι αντιλαμβανόμαστε ρεαλιστικά και χωρίς ταμπέλες και ταυτότητες το σήμερα και το αύριο στην Ελλάδα και τον κόσμο. Και να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν ... προσπαθούσαμε να διαδώσουμε φρέσκες ιδέες και αντιλήψεις.
Θα άλλαζε ο τρόπος που σκεφτόμαστε και πράττουμε;
Θα πιστέψουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε πολλά σε αυτό τον τόπο;
Θα δώσουμε στα παιδιά τα πραγματικά εφόδια για δημιουργήσουν και να βρούνε την πραγματική ευτυχία και επιτυχία όταν θα είναι πια μεγάλα, το 2030;
Θα βγάλουμε και άλλους από τις φούσκες τους;
Θα καταφέρουμε να διαβάζουν οι γονείς έστω και ένα κείμενο με απόψεις γύρω από την εκπαίδευση μια φορά την εβδομάδα ή το μήνα;
Θα καταφέρουμε να μοιραστούν τα παιδιά του λυκείου ένα κείμενο λογοτεχνικό, ένα κείμενο με ένα επίτευγμα επιστημονικό ή και επιχειρηματικό ενός συνομήλικου τους. Ένα κείμενο με σκέψεις για την εκπαίδευση και τα επαγγέλματα του μέλλοντος. Ένα κείμενο που μιλάει για την αληθινή δημιουργικότητα; 

Όσο κοινότοπο, ουτοπικό ή κλισέ αν ακούγεται... θα πιστέψουμε εμείς και τα παιδιά μας ότι οι ίδιοι πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Δεν θα μας σώσουν ούτε πολιτικοί, ούτε κοιτάσματα, ούτε η βία και οι πόλεμοι. 

"Η καλύτερη στιγμή για να φυτέψεις ένα δέντρο είναι πριν από 20 χρόνια. Η δεύτερη καλύτερη είναι τώρα."


Το έγραψε η Άσπα στο wall της, το αντιγράφω και γω τώρα, για να μην μιλήσω παραπάνω. Άλλωστε θα μιλάμε μέσα από το einai2030.gr
Καλή μας αρχή!

29 Σεπ 2013

Καλή Κυριακή!

Σηκώνεσαι σιγααα σιγά να μην ξυπνήσεις κανέναν, βαζεις καφέ, κάθεσαι στο λάπτοπ χωρίς να ανοίξεις τηλεόραση/μουσική, μες την απόλυτη ησυχία και τότε έρχεται και κάθεται δίπλα σου στον καναπέ ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι ξύπνησες, όχι γιατί εκείνος έχει ξυπνήσει αλλά γιατί θέλει να είναι δίπλα σου. Και ας τον μάλωσες χθες βράδυ. Και ας είναι ακόμη τρελλά κουρασμένος και νυσταγμένος. Του λείπεις.

Και συνειδητοποιείς ότι οι Κυριακές σου καιρό τώρα έχουν αποκτήσει μια συνήθεια καινούργια, λατρεμένη που δεν θες να χάνεις ούτε ένα επεισόδιο.
Θα βρεθούν και στιγμές που θα περάσεις μόνος. Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα την περνάς μόνος. Χωρίς να νιώσεις ποτέ αυτή την λαχτάρα για αγκαλιά κάθε ώρα της ημέρας.
Καλή Κυριακή!

13 Σεπ 2013

Σανδάλια και αερόσολες!

- Έχει 2 λεπτά μόνο. Τον βλέπετε τον χρόνο που σταμάτησε; Να εκεί. Και δίπλα με κόκκινο ο χρόνος που απομένει μέχρι να σουτάρει κάποιος την μπαλα. Αλλιως την παίρνουν οι αντίπαλοι.
- Αλλά 2 λεπτά στο μπάσκετ μπορεί να κρατήσουν αρκετά, γιατί μπορεί ο αντίπαλος να κανει συνέχεια φάουλ για να σταματήσει τον χρόνο. Να είδες που έκαναν οι Ισπανοί μόλις πήρε την μπάλα ο Σπανούλης;
- Είναι κακό πράγμα τα φάουλ;
 - Ναι είναι κακό Π.
- Αλλά καμια φορά μπορεί να είναι και χρήσιμο.
- Μαμά να αυτός είναι ο προπονητής. Ο χοντρούλης. Αλλά ξέρει καλό μπάσκετ, αλλά δεν παίζει ο ίδιος. (ακριβώς τα λόγια μου μισή ώρα νωρίτερα που τους μιλούσα για τον Τρινκιέρι).
...
- Ααααχ... είδες μπαμπά την έχασε την βολή. 
- Έχουμε χρόνια να τους κερδίσουμε τους Ισπανούς, για να δούμε αν θα τα καταφέρουμε σήμερα. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος.
Τα επόμενα δευτερόλεπτα κυλούν χωρίς ομιλία, χωρίς ερωτήσεις.
6 δεύτερα. Σπάω την σιωπή! 
Κερδίσαμε!
Τέλεια... Μετά από 11 χρόνια. Την δεύτερη καλύτερη ομάδα του κόσμου. Τώρα μικρέ πάμε για μπάνιο. 
Μα μπαμπά δεν τελείωσε.
Τώρα πανηγυρίζουν! Τέλος διαφημίσεις τώρα, πάμε.
Μπαμπά, μπαμπά μην κλείσεις... ασε να τελειώσει αυτή η διαφήμιση... 



...σανδάλια και αερόσολες μπαμπά. Σαν αυτά που αγόρασες!

Μόνο που αυτά είναι για το δικό μου "μυστικό" για να επανέλθω σε φόρμα φέτος τον χειμώνα. 
Ο δικός μου στόχος.
Η δικιά μου πορεία. 
Το δικό μου κύπελλο.

Μέχρι τότε περιμένω να ξαναδούμε τα επόμενα ματς με τους μικρούς. Είμαι σίγουρος ότι θα μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε για στόχους και προσήλωση σε αυτούς. Και να τους γνωρίσω (μέσα από ντοκουμέντα) ποιος είναι επιτέλους και αυτός ο Μιχαήλ Ιορδάνης.
Και να πάρουμε και άλλα χιτώνια!

5 Ιουν 2013

Ένα γράμμα φίλου από την Τουρκία.

Το παρακάτω γράμμα το δημοσιεύω όπως μου ήρθε στο email από έναν παλιό Τούρκο φίλο. Μετά από λίγο μου ζήτησε να το μεταφράσω και να το μοιραστώ γιατί θα αυτό "θα έκανε χαρούμενο" τον φίλο μου.
Δεν προλαβαίνω να το μεταφράσω. Το παραθέτω ατόφιο. Δεν διόρθωσα καμία λέξη. Δεν θέλω να βγάλω συμπεράσματα ή να τοποθετηθώ. 
Είναι η μαρτυρία ενός πολίτη μίας χώρας που είναι δίπλα μας και που ζει την τελευταία εβδομάδα ιστορικά γεγονότα που ίσως δεν μπορούν να αποτυπωθούν με ακρίβεια μόνο μέσα από τις εικόνες που λαμβάνουμε από τα social media και τα ΜΜΕ. 
Κάτι τόσο έντονο και τόσο δυνατό ...
"... a great feeling like falling in love."

Αττάλεια via http://blo.gr/a3r

"... I just tried to tell you how they made us mad...

Last days were a marvellous experience in my life like many people here. I'm lucky and proud of my people here. 

The youngs, olds. Many diffrent people gathered together on the meetings. The different football teams fanatics, from different and opposite (!) politic parties,  prostitutes, gays, villagers by traditional clothes, artists, students get together for one aim, to save their freedom. They walk through gases many times...One people fell and 10 people hold him together..Many shops, hotels, schools, universities opened their doors and many people opened the doors of their homes. One say there were 50 people at his home (during rest)!
Old people made sandwiches at home and sent them to streets. Many doctors and medical faculty students, lawyers were with them. Police threw gase bombs, orange bombs inside the schools whith patients and volunteer doctors.

They also protest the TV channels newspapers who was sold (except 2 very small local tv channel)! People gethered in front of their buildings. It's written on the banners "how much you cost, I will pay you!".

This is a real conversation between a police group and the opposite people: Police shouts "You have 2 minutes to go back and empty this area!" The opposite voice from the gas victim to police "You have 20 seconds to go back and emty this area!!!"

On the camera a young people call police call center and says "Where are waiting since half an hour, we missed gases, when will you send the next gase bomb?" And the police says"I'm sending just wait..."

I wrote these bacause I wanted you to understand how they were feeling, they were not afraid but happy and proud during all events.

Of course we feel sad for injured people, we know many people are still under torture but despite everything this is a great feeling like falling in love. I slept  a few hours every night since days but I'm not tired. We are on the squares and roads, we are singing songs all together. You should hear the heers (ovations?) and banners.. Very funny. We shout "Cheer Tayyip cheer!" (you know he was trying to forbit alcohol)

All the squares in Antalya are full, people are outside after 20:00. We didn't have any battle on the squares (becaus Antalya is a touristic city, police didin't reply), but small groups in same areas had clash with the police. In Istanbul and especially in Ankara situation is still serious.

I wish you should follow the reactions by internet. People are happy and make fun with Erdoğan and TV Channels... They are in shame..

There are two points making me happy:

First this rebellion was not a result of provacation (Although Tayyip try to put the blame on opposite political party) It started with pure feelings of different people spontaneously.

The second I was hopeless and dissappointed about the people here, especially the young people. I was thinking theye so apolitic and they were desensitized. I was thinking people got used to everything. So many bad things happened uptill now: discreet , right minded jounalists, artists, soldiers were in prison, they exclude the Ataturk's name from books, they forbit alcohol in some areas, so many things like this... Nobody did anything because they were frightened. 

Now I'm proud and hopeful. Because people came together to save their freedom to say "no" to a dictator. This was a scream of "It's enough Tayyip!"

I don't except miracles but I know people will never be like they were a week ago, no one can stop them now...

Your friend,
A.

30 Απρ 2013

Το μόνο σίγουρο!

Ανάμεσα σε ήχους από Lego, playmobil, κούτες που ανοιγοκλείνουν και ήχους καταστροφής ή διαστημοπλοίων που παράγουν παιδικά στόματα, ακούστηκε ο παρακάτω διάλογος μεταξύ του Γιώργου με την ξαδέλφη του (8 και 6,5 ετών αντίστοιχα).
Ό.: Και θα τον ονομάσουμε Μπίλυ
Γ.: - Σαν τον Μπίλυ, τον σκύλο της γιαγιάς!
Ό.: Ναι.... αλλά ο Μπίλυ έφυγε!
Γ.: Δεν έφυγε. Πέθανε.
Ό.: Δεν πέθανε... Έφυγε.
Γ.: Όχι Ό. Πέθανε και τον θάψανε στον κήπο η μαμά με την γιαγιά πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι...
Ό.: Γιατί πέθανε;
Γ.: Γιατί ήταν 100 χρονών! Πόσο να ζήσει. Όλοι πεθαίνουν. Μόνο οι Θεοί δεν πεθαίνουν.
Ό.: Σωστά. Μόνο ο Θεός δεν πεθαίνει.
Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα.
Γ.: Λάθος. Και οι Θεοί πεθαίνουν. Να είδες όλοι οι Θεοί της Αρχαίας Ελλάδας πεθάνανε!


Παύση για σκέψη και περισυλλογή (και στενογραφία από τον μπαμπά για καταγραφή του διαλόγου)!

Το παιχνίδι έχει ξεκινήσει πάλι για τα καλά.
Ο μικρός προσπαθεί να σκοτώσει ένα playmobil.
Π: Aυτός δεν πεθαίνει Γιώργο.
Γ.: Και αυτός πεθαίνει Παναγιώτη. Όλοι πεθαίνουμε. Το μόνο σίγουρο!

Καμία αντίδραση από Παναγιώτη και ξαδέλφη και απο μένα μάλλον δεν ακούστηκε δυνατά η σκέψη μου (οκ! Γιώργο τώρα κόφτο!)
Και το παιχνίδι συνεχίστηκε σε απόλυτη ησυχία και ηρεμία. Ενώ εγώ σταμάτησα ότι έκανα και βυθίστηκα σε σκέψεις για το πως σκέφτεται ο μεγάλος μου γιος! Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς κατήχηση, χωρίς φόβους, χωρίς εξαναγκασμούς. Μόνο με την αγάπη μας.

8 Απρ 2013

Αποστολή εξετελέσθη!

Ο μεγάλος πήγε την πρώτη του εκδρομή αυτό το Σαββατοκύριακο.
Μακρυά από μαμά και μπαμπά ή άλλους συγγενείς.
Ένα σημαντικό milestone στην διαδρομή του.
Και αν περιμένεις ότι από εδώ και πέρα θα συνεχίσουν συναισθηματισμοί και κοινότοπες διαπιστώσεις ενός Έλληνα γονιού, μάλλον τυχαία έφτασες εδώ αναζητώντας κάτι από το μικροί Μεγάλοι .

Ο μεγάλος πάει στους προσκόπους. Είναι λυκόπουλο. Και στην εκδρομή του αυτή είχε για αρχηγό μια "πυγολαμπίδα" και ένα "κοράλλι"... κι έναν "Λέων" (συμπληρώνει η μαμά), όπως έμαθα και εγώ χθες ότι αποκαλούνται οι αρχηγοί της αγέλης, που έχουν πλέον εγκαταλείψει την παιδική κι εφηβική ηλικία, αλλά διατηρούν μια ενέργεια και έναν ενθουσιασμό πιο "παιδικό" και από του γιού μου!
Ο σκοπός που μοιράζομαι αυτή την σημαντική στιγμή "απογαλακτισμού" του παιδιού μου δεν είναι για να αναφέρω το πως ένιωσα εγώ και η μαμά του ή το πως ένιωσε εκείνος. Δεν νιώσαμε κάτι ιδιαίτερο. Γιατί ίσως από καιρό είχε ωριμάσει σε όλους μας αυτή η ιδέα. Ήρθε φυσικά για όλους μας (εξαιρούνται οι παππούδες και οι γιαγιάδες). Δεν έπεσε κανένα δάκρυ... ή σχεδόν κανένα!
Εγώ προσωπικά αγχώθηκα μοναχά για το ταξίδι με το πούλμαν, και μάλλον απειροελάχιστα για την παραμονή του στο καταφύγιο.
Τις προηγούμενες ημέρες πήρα τα πρώτα θετικά μηνύματα. Γιατί αυτή η εκδρομή δεν ήρθε χωρίς όρους.
Είχαμε πει ότι έπρεπε ο Γ. να πιάσει κάποιους προσωπικούς του στόχους μες την εβδομάδα. Και μου το υποσχέθηκε ότι "θα τα καταφέρει γιατί θα προσπαθήσει". Και τους έπιασε όλους!

Το επόμενο εξίσου σημαντικό για εκείνον και για εμάς είναι ότι δεν γκρίνιαξε στιγμή για το τεράστιο σάκο που κουβαλούσε ή για το κρύο στο καταφύγιο ή για την τυχόν έλλειψη ανέσεων.
Γκρίνιαξε φυσικά. Γιατί ως σύγχρονο παιδί που γύρω του όλοι σχολιάζουν και γκρινιάζουν και τοποθετούνται, έχει και ο ίδιος άποψη και κυρίως γκρίνια, αλλά για λίγο διαφορετικούς λόγους, από ότι και γω ο ίδιος θα φανταζόμουν!
"Δεν είχα κάμερα μπαμπά. Ο Δημήτρης είχε." Λογικό όταν βλέπει τον μπαμπά του να πηγαίνει στο φούρνο με την slr στον ώμο και στις εκδρομές και τα ταξίδια να τον παρακολουθεί ο τηλεφακός σε κάθε του βήμα, να νιώθει κάπως γυμνός χωρίς φωτογραφική μηχανή!
"Και το βράδυ μας βγάλανε έξω να περπατήσουμε... εκεί που άρχισε να φεύγει το φως της μέρας, έτσι χωρίς λόγο και πήγαμε μακρυά.... άσε που όλη μέρα τα μόνα παιχνίδια που κάναμε ήταν κρυφτό, κυνηγητό και μήλα..."

Χαλάλι οι προσευχές και οι επάρσεις σημαίας και οι όρκοι υποσχέσεις!
Το παιδί έπαιξε σαν παιδί. Ομαδικά. Έξω στην ύπαιθρο. Με άλλα πολλά παιδιά. Σαν σε γειτονιά.
Γιατί καλές οι Ψηφιακές Γειτονιές για εμάς τους μεγάλους, αλλά οι μικροί έχουν στερηθεί πλέον στις πόλεις την έννοια της γειτονιάς! Έχουν στερηθεί το απλό παιχνίδι μέχρι αργά το βράδυ τα καλοκαίρια.

Γύρισε σπίτι εξαντλημένος, με σπυράκια στον λαιμό, με χαμένο το καπέλο του, και ζητώντας να παίξει λίγο ipad και να διαβάσει τον τελευταίο Μίκυ που δεν πρόλαβε πριν κοιμηθεί.
Δεν χάλασα χατίρι.
Και τότε συνειδητοποίησα πόσο χαλαρά και ήρεμα νιώσαμε ως γονείς με το πρώτο του ταξίδι μακρυά μας.
Αποστολές εξετελέσθησαν! Για μικρούς και Μεγάλους!