Προσπέραση.

Ακόμη σκέφτομαι τη γιαγιά που περπατούσε το πρωί στην μέση του δρόμου στο Κεφαλλάρι και δεν σταμάτουσε κανενας από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, από όλους ΕΜΑΣ δηλαδή να βοηθήσει... (177 χαρακτηρες... δεν χωράει στο twitter... δεν χωράει καν να προσθέσω τις λέξεις ΝΤΡΟΠΗ ΜΟΥ στο τέλος.... ανοιγω το dashboard και συνεχίζω...)

Ήταν εμφανές ότι η γιαγιάκα είχε ανία και ότι κάποιος θα έπρεπε να διακόψει την κυκλοφορία στη λεωφόρο που βρισκόταν για να την περάσει στο πεζοδρόμιο πριν την διαμελίσει κανένα αυτοκίνητο αλλά και να την βοηθήσει να επιστρέψει σπίτι της.

photo by rileyroxx

Σκεφτόμαι για ώρα μετά, πόσο λάθος έκανα που δεν σταμάτησα.
Εστω και μόνο ως παράδειγματισμό στο γιο μου που καθόταν στο πίσω κάθισμα και παρατηρούσε και αυτός απορημένος.
Ουτε καν τηλεφώνησα στην αστυνομία. 100 μέτρα πιο κάτω σταμάτησα και να κοιτάζω από τον καθρέφτη να δω τι συμβαίνει...

Και τώρα δυστυχώς σκέφτομαι ότι τελικά ο γιος μου το πήρε το μάθημα του σήμερα.
Έμαθε να προσπερνάει τα προβλήματα των άλλων, των αγνώστων στους δρόμους. Αυτών που πραγματικά δεν μπορούν. Όπως έμαθα εγω. Όπως με μάθανε μάλλον...
Θα μάθει και αυτός να κοιτάει αδιάφορος από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ένα παράλληλο κόσμο για τον οποίο δεν έχει ακούσει τίποτα ακόμη.

Και ξέρω προσωπικά άλλους γονείς που όντως θέλουν να δώσουν αντίστοιχα μάθηματα στα παιδιά τους. Να τα κάνουν "σκληρά", στην σκληρή κοινωνία που θα βγούνε.

Και δεν διαφωνώ ότι η κοινωνία είναι σκληρή.
Αλλά έχω πάψει προ πολλού να συγχέω το να σε πιάνουν κορόϊδο, το να ανέχεσαι την αδικία και την ατιμωρησία στους πραγματικούς ενόχους ή κακούς, με το να δείχνεις αλληλεγγύη και σεβασμό σε συνανθρώπους που πραγματικά δεν μπορούν (και σε καμία περίπτωση όχι σε αυτούς που δεν "θέλουν").
Έχουν υπάρξει στην ζωή μας πολλές τέτοιες στιγμές. Που εξελίσσονται μπροστά στα μάτια σου και όχι στην οθόνη ή σε ένα κείμενο και εκείνη την στιγμή πρέπει να κινηθείς άμεσα. Να πράξεις και όχι να σκέφτεις ατελείωτα.

Η κοινωνία μας θέλει ανθρωπιά. Η ανθρωπιά θέλει εγρήγορση.

Γιατί αλλιώς θα συνεχίσουμε να προσπερνάμε αδιάφοροι... όχι μόνος τις γιαγιάδες αλλά ότι συμβαίνει και αλλάζει την κοινωνία γύρω μας.

Συγχαρητήρια ... κερδίσατε!

Για μια ακόμη φορά με το τέλος των εκλoγών διαπιστώνουμε ότι όλοι κερδίσανε:

To ΠΑΣΟΚ επιτέλους κέρδισε και ξεπέρασε την ΝΔ με 4 μονάδες. Ναι αυτό είναι το ζητουμενο να είσαι απλά έστω και λίγο καλύτερος απο τον αντιπαλό σου. Τωρα αν κέρδισε και πάλι 8 έδρες στην Ευρωβουλή όπως και 5 χρόνια πριν και μάλιστα με 300.000 ψηφους λιγότερες από τότε είναι σε δεύτερη μοιρα. Όπως στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική, σκοπός αποτελεί η νίκη και όχι αν αυτή επετευχθη με πέναλτυ στο 90'!

Η ΝΔ κέρδισε και δεν έχασε με διαφορά πάνω από 3 μονάδες. Τεράστια επιτυχία αναλογιζόμενη το βάρος των σκανδάλων, της ανεπάρκειας της κυβέρνησης σε πλήθος τομέων, με ένα δημόσιο χρέος να εκτοξεύεται μήνα με μήνα και με ένα πρωθυπουργό που δηλωνε κουρασμενος 3 μηνες πριν. Με 3 λιγότερες έδρες και με 1.300.000 λιγότερες ψήφους δεν υπάρχει λόγος για ανησυχία για τους οπαδούς της που προτιμήσανε το μπανάκι σημερα. Το Πασοκ δεν θα είναι αύριο κυβέρνηση και αυτό είναι το μόνο που μετράει για το κόμμα και οσους θα το ψηφίσουν και στις επόμενες εκλογές προκειμένου να μην πάρουν την εξουσία οι "μισητοί" αντίπαλοι!



Το ΚΚΕ κέρδισε. Πάντα κερδίζει. Το τέλος του καπιταλισμού ήρθε ακομη ένα βήμα πιο κοντά. Αλλά μη βιάζεστε ακομη... κρατήστε τις μετοχές σας σύντροφοι, θα ανέβει και άλλο ο Γερμανός. Απο αύριο προβλέπεται να ψάξουν να βρουν που χαθηκανε οι 200.000 ψήφοι από την τελευταία εκλογικη αναμετρηση και φυσικά θα υπάρξει προβληματισμός μιας και τα έσοδα στο κόμμα θα μειωθουν κατά ένα μισθο ευρωβουλευτη...

Ο Σύριζα κέρδισε. Μπορεί να μην κέρδισε με το σκορ που ηθελε αλλά είναι ακόμη στο παιχνιδι του ολιγοκομματικου ελληνικού πολιτικού συστηματος. Και αυτό είναι σημαντικό για ένα κόμμα που κόντεψε να βγει από το παιχνίδι παλαιότερα. "Χάσαμε τους συντρόφους στην κάλπη θα τους βρούμε στους αγώνες..." ειπε ο Πρόεδρος. Μάλλον θα εννοει αυτους τους εσωκομματικούς αγώνες που αρχίζουν από αύριο μεσα στο κόμμα ... γιατι μέχρι τον Σεπτέμβριο που επιστρέφουν μαθητές και φοιτητές από τις διακοπές ... οι "άλλοι" αγώνες είναι στον πάγο...

Το ΛΑΟΣ κέρδισε. Ξεκάθαρα. Δηλαδή είχε κέρδος σε σχέση με το παρελθον. Μια έδρα plus και ανεβασμένα ποσοστά για να μπορεί να κοκορεύεται αλλά και να διαπραγματεύεται καλύτερα... Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους καναλάρχες που φροντίζουν να προβαλουν τον ολιγομελή θίασο του κόμματος 8 το πρωί και 8 το βραδυ, 7 μερες την εβδομάδα ...
11-12 το βράδυ που πέφτει η κίνηση κάποια απο αυτά τα κανάλια μια φορά το διμηνο, δείχνουν και κανα ντοκιμαντέρ για τους μετανάστες, για να ακουμε και την άλλη άποψη...


Και οι Οικολόγοι Πράσινοι κερδίσανε. Με έδρα στην Ευρωβουλή. Τελικά η αναβαθμισμένη οικολογική συνειδηση των Ελλήνων αρχισε να βρίσκει διέξοδο και σε ένα κομμα μη επαγγελματιών πολιτικών. Θα ακολουθήσουν και άλλα? Προς το παρόν ας διατηρηθουν ως οντότητα, ως ένας διαφορετικός πόλος. Αν μετεξελιχθουν σε έναν απο τους υπάρχοντες πόλους μάλλον θα ξαναχαθούν από το προσκήνιο και πάλι.

Τέλος τα μικρά κόμματα κερδίσανε. Καλοί, κακοί, μικρότεροι, μεγαλυτεροι, γραφικοί και μη, ακροαριστεροι, ακροδεξιοί, ρεαλιστές, φιλελεύθεροι και ...κυνηγοί... αυξησανε ποσοστά στο σύνολο. Κερδίσανε εμπειρίες, κερδίσανε δημοσιότητα μιας ώρας όλοι μαζί στα κανάλια κάθε μέρα. Κερδίσανε τη συμπόνοια μας αλλά και την ψήφο μου για ακόμη μια φορά! Αφήστε που κέρδισε η πολιτική και τον Μαρκουλάκη, ο οποίος τώρα θα αναμένει τις μεταγραφικές κινήσεις των μεγάλων κομμάτων ενόψει των επομένων βουλευτικών ή δημοτικών εκλογών.


Και ο κυρίαρχος λαός κέρδισε ... μια υπέροχη ημέρα στις παραλίες.

Ας είναι καλά οι παππούδες που δεν παύουν να ασκουν το δικαιωμα της ψηφου ... γιατι κάποτε τους στερήσανε και δεν έχουν πάψει να το σέβονται και δεν δείξανε την πραγματική αποχή του κόσμου στις δημιουργικές και παραγωγικες ηλικίες. Αυτές τις νεαρές ηλικίες των οποίων τα προβλήματα θα καλεστεί να λύσει η Ε.Ε. και γενικοτερα οι πολιτικοι μας τα επόμενα χρόνια. Συνταξιοδοτικό, περιβάλλον, ανεργία, ανταγωνιστικότητα, δημόσιο χρέος.

Φέτος πέσανε και τα τελευταία προσχήματα.
Την έχουμε χεσμένη την Ε.Ε.
Εδω στην Ελλαδίτσα μας να βγάζουμε το βουλευτη που θα μας βολέψει και δε πα να αποφασίζουν οτι θέλουν στις Βρυξέλλες. Ακομη μια φορά ξοδευτηκαν εκατομύρια σε διαφημίσεις με παπαγαλάκια χωρίς να μάθουμε έστω και ένα πράγμα για το τί γίνεται σε αυτη την ρημάδα την Ε.Ε? Τι προβλήματα καλείται να επιλύσει τα επόμενα χρόνια. Τι δυνατότητες και δικαιώματα μας δίνει πέρα από τις λογης λογής μικρο-επιχορηγήσεις και επιμορφώσεις.


Οι εκλογές τελείωσαν. Τα πάνελ έκλεισαν και τελικά απο τις σημερινές εκλογες το μόνο ουσιαστικό που θα μου μείνει στη μνήμη είναι το σκηνικό στο Εκλογικό Κέντρο που ψηφισα, όπου στην εφορευτική ήταν ένας μπαμπάς με τρία παιδια κατω των 10 ετων να κάνουν τις δουλειές της εφορευτικής από το πρωί μέχρι το κλείσιμο της κάλπης ... λόγω των πολλών απουσιών μελών της εφορευτικής!!!

Ευρωεκλογές 2009 τέλος... και πολύ ασχοληθήκαμε!!!



Οι φωτογραφιες είναι όλες απο το European Parliament

The Home Project

Εδώ και μερικούς μήνες περίμενα να δω την ταινία Home του Yann Arthus - Bertrand.
Ήξερα ότι δύσκολα θα έβλεπα κάτι το οποίο δεν έχω ακούσει ή διαβάσει ήδη στο λίγο σχετικά χρόνο που αφιερώνω για να ενημερώνομαι για οικολογικά θέματα ανά τον πλανήτη.
Αλλά ήθελα να δω κατά πόσο
ο συνδυασμός υπέροχων εναέριων λήψεων,
σε μια συνεχή πτήση της κάμερας πάνω από τον πλανήτη μας,
με την συνοδεία επιβλητικής μουσικής και
μιας λιτής αλλά ουσιαστικής αφήγησης
θα με καθήλωνε, θα με ενέπνεε, θα με επηρρέαζε, θα με προβλημάτιζε.

Τα κατάφερε. Με ξεσήκωσε να γράψω κάτι μετά απο καιρο...



Την ίδια στιγμή
που οι περισσότεροι στην Ελλάδα ασχολούνται είτε με την διαφορά πρώτου-δεύτερου κόμματος,
που υποψήφιοι ευρωβουλευτές, κόμματα αλλά και οι υποστηριχτές τους πειραματιζόμενοι με τις νέες δυνατότητες έκφρασης και επαφής με την εξουσία μέσα από τα διάφορα διαδικτυακά κοινωνικά δίκτυα διαλαλούν τις (ντεμέκ?) οικολογικές τους ανησυχίες και συνθήματα,
εγώ και ελπίζω και αρκετές χιλιάδες ακομη μαζί μου, παρακολούθησαν αυτό το ντοκιμαντέρ για το σπίτι μας. Για το κοινό σπίτι όλων μας, την Γη.

Επί περισσότερο από μία ώρα, βλέπαμε το πως έχουμε καταντήσει την γη με τις αλογιστες πράξεις μας τα τελευταία 100 χρόνια και στα τελευταία λεπτά ως επίλογο ακούσαμε την αφηγήτρια να επαναλαμβάνει την φράση "It's too late to be a pessimistic"

Είναι πολύ αργά να είμαστε απαισιόδοξοι. Πράξεις να εφαρμοστουν άμεσα υπάρχουν και προϋποθέτει να τις εφαρμόσουμε όλοι μαζί και γρήγορα... Να συνειδητοποιησουμε ότι δεν υπάρχει άλλος καιρός για χάσιμο. Χιλιάδες εθελοντές και ακτιβιστές και επιστημονες ανά τον κόσμο μας δείχνουν τον δρόμο.

Και τελικά?

Βλέποντας αυτό το ντοκιμαντέρ κατά τύχη κάποιος που πρώτη φορά ενημερώθηκε για την σημερινη κατάσταση στον πλανήτη και το πόσο μπορεί να επηρρεαστεί η ζωή μας τα αμέσως επόμενα χρόνια απο οικολογική καταστρφή της, πείστηκε μέσα σε αυτή την μιάμιση ώρα να αλλάξει τρόπο και στάση ζωής?

Δύσκολο. Πολύ δύσκολο...

Γιατί αυτό το ντοκιμαντέρ πραγματικά αποτελεί εστία έμπνευσης που διήρκησε μολις 1:30 ώρα διακόπηκε από τον ίδιο τον ΣΚΑΙ 5-6 φορές με διαφημίσεις από όμορφα πολυτελή μεγάλου κυβισμού κατά κύριο λόγο αυτοκίνητα να διασχιζουν όμορφες και καθαρές πόλεις χωρις ιχνος κίνησης ή δρόμους δίπλα σε καταπράσινα λιβάδια, δημιουργώντας μια ευφορία αντιστοιχη με αυτη των πανεμορφων νεανικών προσώπων και γενικότερα χαρούμενων και πετυχημένων προτύπων στις διαφημίσεις των τσιγάρων.

Όταν ενημερωνόμαστε για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη μας μερικές ελάχιστες ώρες αθροιστικά ολόκληρο το χρόνο από παρόμοια ντοκιμαντέρ ή ολιγόλεπτα ρεπορτάζ σε κάποια δελτία ειδήσεων αλλά ταυτόχρονα βομβαρδιζομαστε για εκατοντάδες ώρες το χρόνο από διαφημίσεις για όμορφα, μεγάλα αυτοκίνητα είναι προφανες οτι δεν μπορούμε να αλλάξουμε στάση ζωής έτσι εύκολα.

Στο μυαλό μας ακομη και μετά από αυτή την προβολή κυριαρχει το SUV της διαφήμισης, αυτό που ζηλεύει ο γείτονας οταν το πάρεις, αυτό που νομίζουμε ότι μας κοιτάνε οι πάντες στο δρόμο όταν σταματάμε στα φανάρια και που ο παρκαδόρος θα αφήσει για μόστρα κοντά στην πόρτα του μαγαζιού το βράδυ...
... και όχι το πόσα εκατομύρια κυβικά μέτρα νερού πχ σπαταλιώνται για μια φυτεία ευκάλυπτου που θα μας δώσει χαρτί ή για την διυλιση πετρελαιου απο τη λάσπη ή για τους πάγους που λιώνουν με ταχεις πλέον ρυθμους στους δυο πόλους κινδυνεύοντας να αλλάξει η ζωη στην γη όπως την ξέρουμε.

Μια τέτοια μέρα, παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, παραμονές ευρωεκλογών όλοι αυτοί που θέλουν την ψήφο μας, ξοδεύοντας αλόγιστα τα χρήματα που τους έδωσε το κράτος, εγώ και εσείς δλδ, θα μπορούσαν να μας πεισουν για τα οικολογικά τουλαχιστον αισθηματά τους ή προθέσεις, έστω απλά βάζοντας σε εθνικό δίκτυο το HOME PROJECT.

Χωρίς διαφημίσεις. Πληρώνοντας τα κόμματα τα κανάλια για το χαμένο διαφημιστικό χρόνο.

Όπως όταν κάνει εθνικά διαγγέλματα ο Πρωθυπουργός μας
όπως θα κάνουν μεθαύριο από μόνα τους τα κανάλια όταν ένας ένας οι αρχηγοι των κοινοβουλευτικών μας κομμάτων θα βγουνε στο Ζάππειο να μας ανακοινώσουν τα συμπεράσματα τους απο την αναμέτρηση.

Ουτοπικά σκέφτομαι πάλι?

όχι σκέφτομαι αισιόδοξα

Θέλω απλά σήμερα, αυτό που ειναι καταδικασμένο να γίνει κάποια στιγμή αργότερα τα αμέσως επομενα χρόνια.

Άλλωστε...
It's too late to be a pessimistic.

Γιωργοο....

Φωναζα χαμηλόφωνα τον γιο μου πριν λίγο, σήμερα ανήμερα της γιορτης της μητέρας, να έρθει κοντά μου στο γραφείο που δουλεύω.
Μετα απο μερικές προσπάθειες (δεν ακουνε και εύκολα τα παιδιά όταν παίζουν...) έρχεται δίπλα μου ο Γιώργος.
- Γιώργο θες να πάμε μαζί να πάρουμε λουλούδια για την μαμά και την γιαγιά που γιορτάζουν?
- Όχι μπαμπά... στην μαμά να μην πάρουμε λουλούδια, αλλά ένα παιχνίδι... γιατί τα λουλούδια πέφτουνε, χαλάνε και τα πετάμε .... άδικα...


Προσπαθω να συνέλθω από το σοκ αυτών που ξεστόμισε ο μικρός ... και φωνάζω την μαμά μας!
- Εσύ του είπες ότι δεν θες λουλούδια για αυτό τον λόγο?
- Όχι βέβαια...
- Γιώργο εσύ τα σκέφτηκες αυτά?
- Ναι μπαμπά εγω το σκέφτηκα (με ένα χαμόγελο επιτυχίας αντιλαμβανόμενος ότι μας εξέπληξε και μας ενθουσίασε παράλληλα αυτες του οι σκέψεις)


Και εγω έμεινα να σκέφτομαι αν ο λόγος που τα είπε τα παραπάνω ήταν γιατί.
Εχει αρχίσει και συνειδητοποιεί την ματαιότητα κάποιων πραμάτων?
Είναι τόσο πανούργος που σκέφτεται πως θα πάει σε μαγαζί που έχει παιχνίδια?
Βαριόταν να έρθει στο ανθοπωλείο και έψαχνε δικαιολογία?
Συνδυασμός των παραπάνω?


Οι σκέψεις μου σταμάτησαν απότομα απο μια άλλη σκέψη.
Να είναι γερές οι μαμάδες μας και να έχουμε την ευκαιρία να τους παίρνουμε λουλούδια ή και... παιχνίδια για πολλά χρόνια ακομη τέτοια μέρα...

ps. Μετά απο λίγη ώρα επανακάμπτει ο Γιώργος....
- Μπαμπάαα να πάρουμε και στην γιαγιά ένα παιχνίδι... για μεγάλους... και να της το εξηγήσω εγω...

Ούτε ένας καλός!

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψε ο Σταύρος Θεοδωράκης στα σημερινά Νέα:

"Για μια στιγμή νόμισα ότι ο Νικοπολίδης μόλις πέτυχε το 37ο γκολ του αγώνα, θα έτρεχε να συγχαρεί τον πεσμένο αντίπαλό του. Ο Σάχα είχε αντέξει και αυτός 180 λεπτά, είχε βάλει 2 γκολ- όσα και ο Νικοπολίδης- και είχε αποκρούσει 2 πέναλτι- όσα και ο Νικοπολίδης. Για μια στιγμή το έζησα σαν φαντασίωση. Ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού ύστερα από έναν τέτοιο τελικό θα έδιναν αμέσως το χέρι στους αντιπάλους τους. Ότι όλοι μαζί οι 22 ποδοσφαιριστές- όσοι τέλος πάντων είχαν μείνει όρθιοι έπειτα από τρεις ώρες αγώνα θα γίνονταν μια μπάλα και θα έκλαιγαν και θα γελούσαν μαζί.
Και η μια εξέδρα θα χειροκροτούσε την άλλη.
Ίσως να είχα επηρεαστεί και από το κλίμα της παρέας μου. Οι μισοί ήμασταν με την ΑΕΚ και οι άλλοι μισοί με τον Ολυμπιακό. Τα πρώτα γκολ τα πανηγύριζε ο καθένας χωριστά. Στην αρχή κάποιοι φώναζαν, έβριζαν και χειρονομούσαν. Όσο περνούσαν οι ώρες, ακόμη και οι πιο σκληροί μαλάκωσαν. Μετά τα δέκα πέναλτι για κάθε ομάδα, σχεδόν πάψαμε να πανηγυρίζουμε. Και τις «αστοχίες» των «αντιπάλων» μας τις αντιμετωπίζαμε με σκυμμένο το κεφάλι. Γιατί, πώς να πανηγυρίσεις ένα στραβοπάτημα σε έναν μαραθώνιο; Αυτό όμως που έζησε η παρέα μου- και πολλές άλλες παρέες σε όλη την Ελλάδα- το βράδυ του Σαββάτου, δεν μπόρεσε να το αισθανθεί ούτε ένας από τους εκατομμυριούχους του γηπέδου. Αν το αισθανόταν και υποκλινόταν στους αντιπάλους του, θα έμενε για πάντα στην αθλητική ιστορία.
Τελικά όμως δεν υπήρξε ούτε ένας τολμηρός, για να αποδειχθεί άλλη μία φορά ότι εκτός από τους πολιτικούς που μας αξίζουν, έχουμε και τους ποδοσφαιριστές που μας αξίζουν.

ΥΓ: Δεν τρέφω καμιά ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά αν νικητής ήταν η ΑΕΚ, ο ΠΑΟ, ο Άρης ή η Λάρισα. Στην Ελλάδα, οι νικητές δεν γνωρίζουν την ύψιστη αρετή των νικητών. Την ταπεινότητα!"

Το παρακάτω κείμενο το άκουσα που το διαβάζε σήμερα το πρωί ο Γιαννούτσος στο ραδιόφωνο του Best. Και αυτός, όπως και οι υπολοιποι της παρέας του στο ραδιόφωνο, αλλά και εγω περίμενα να ζήσω την ίδια "φαντασίωση" που περιγράφει ο Σταύρος Θεοδωράκης σε αυτό το εξαιρετικό του κείμενο.
Αλλά που τέτοια τύχη...
Δεν είναι μονο θέμα ταπεινότητας.
Είναι ότι γενιές τώρα, στην συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, το γήπεδο και γενικά η παρακολούθηση ομαδικών σπορ όπου και αν αυτή λαμβανει χώρα έχει συνδεθεί με την εκτόνωση, με ευφάνταστα συνθηματα που περιέχουν μπινελίκια και μια γενικότερη ενασχόληση με τα γεννητικά όργανα και των δύο φύλων...

Και φυσικά ούτε το facebook αλλα ούτε και το twitter δεν αποκόπηκαν από τα ήθη και τα έθιμα του λαού μας...

Δυστυχώς ακομη και 37 γκολ σε ένα ματς δεν στάθηκαν αρκετά για να με πείσουν ότι αυτό ήταν ένα ματς ευρωπαϊκού επιπέδου, είτε μέσα, είτε έξω απο τον αγωνιστικό χώρο...

Silence please...

Eίναι ενδεικτικο της φύσης μας.
Φτιάχνεται μια απλή υπηρεσία, το twitter. Το twitter διαφημίζεται ως κάτι απλο. Κάτι που σου επιτρέπει να εκφραστείς λιτά μεσα απο 140 χαρακτηρες.
Και μέσα σε συντομο χρονικο διάστημα φυτρωνουν άλλες 500 υπηρεσίες γυρω απο το twitter για να βοηθήσουν να διαχειριστείς καλύτερα αυτη την απλη υπηρεσία.

Η απλότητα έχει πεθάνει προ πολλού. Και τελικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτό που αναζητουμε δεν είναι απλότητα, αλλά ακροατήριο, followers, επικοινωνία. Αναζητουμε ανθρώπους... πολλους ανθρώπους για να μας ακουνε... χωρις όμως να αντιλαμβανόμαστε ότι στο τέλος ουσιαστικά ουτε μας ακούνε, ούτε τους ακούμε...

Μένει μονο η χαλαρη κουβεντουλα... και ένα ατελείωτο τιτίβισμα στα αυτιά μας... μονο και μονο για να διαπιστώσεις, αργα ή γρήγορα, πόσο όμορφη και αναζωογονητική και κυρίως ... δημιουργική μπορεί να ειναι η ησυχία...

Πρωτη φορά...

... που κοιτώντας τα αεροπλάνα ψηλά στον ουρανο σήμερα ...


... δε ζήλεψα!

Στις δύσκολες στιγμές...

... ίσως το χιούμορ και η διατήρηση μιας θετικής ενέργειας αντί ενός συνδυασμού ανουσιων εκνευρισμών, γκρίνιας και μοιρολατρίας είναι η σωστή αντίδραση!


Comic from http://www.gocomics.com/nonsequitur

Δημιουργία... και το κυριότερο... συναίσθημα!

Otan erxontai ta synnefa from VJ Spyros on Vimeo.

Όταν έρχονται τα σύννεφα by Spyros_vj

Σήμερα το radiobubble διοργάνωσε μια ημέρα φόρο τιμής για τον Μάνο Χατζηδάκη...

...Για να μη συνηθίσουμε ποτέ...

να γράψει ο καθένας "ότι για εσάς είναι “Χατζιδάκις”."


Και σήμερα παρόλο που δεν είχα σκεφτεί να γράψω κάτι, έτσι όπως είμαι πηγμένος στην καθημερινότητά μου, το άκουσμα και μόνο του "Όταν έρχονται τα σύννεφα..." από το πολύ προσεγμένο βίντεο του Spyros_vj και αυτή η έκρηξη της ορχήστρας όσο το κομμάτι κορυφώνεται προς το τέλος του, που αλυσιδωτα προκαλεί μια έκρηξη αισιοδοξίας μέσα μου , κάθε φορά που το ακούω, με οδηγήσανε εδώ να προσπαθώ να εξηγήσω τι είναι για μένα Χατζηδάκις...

Για μένα Χατζηδάκης πέρα από την προσωπικότητά του, την λάμψη του, την απλότητά του, τις ιδέες του, το πρωτοποριακό και ελεύθερο πνεύμα του, την επαναστατικότητά του ... είναι δημιουργία και το κυριότερο...είναι συναίσθημα.

Δεν μπορώ να ακούσω τα τραγουδια του Μάνου χωρίς να συγκλονιστώ, χωρίς να πλημμυρίζω από συναισθήματα, χωρίς να νιώθω την μουσική του σε κάθε μου κύτταρο, χωρίς να ανατριχιάζω, χωρίς να δακρύσω, χωρίς να νιώσω ένα κόμπο...
... χωρίς να νιώσω αγάπη.

Ιατρικό ρεπορτάζ ή ... φαρμακευτικό ρεπορτάζ?

Εδώ και δυο εβδομάδες ταλαιπωρούμε από ίωση. Ξεκίνησε με λίγο πυρετό, τρομερή καταρροή και μετά βήχα... πολύ βήχα να πιάνεται το στήθος μου.
Δεν πήγα γιατρό. Κάθισα σπίτι 2 μέρες, πήρα αντιπυρετικά, αντισταμινικά, καλμάρισε το πράμα και ξαναπήγα δουλειά όπου και διαπίστωσα ότι την δεύτερη μέρα ήμουν και πάλι χάλια...ίσως και χειρότερα από την πρώτη φορά.
Τότε ένιωσα ότι πρέπει να πάω σε γιατρό. Επιμένει το πράμα και δεν δείχνει να είναι απλή ίωση ή γρίπη.
Αλλωστε πέρσι και πρόπερσι είχα τον μικρό και τον αδελφό μου αντίστοιχα με πνευμονία στο νοσοκομείο.
Και καλά έκανα και ρωτησα γιατρό και μου είπε να κάτσω σπίτι τρεις μέρες-ουτε καν να ξεμυτήσω από την πόρτα, να πάρω ένα hi tech σπρέϋ (αξίας 70 ευρώ!!!) και να έχω standby και μια αντιβιωση δυνατή.
Και όλα αυτά γιατί εδώ και εβδομάδες μου λέει "...έρχεται κόσμος που πέρασε μια απλή ιωση και μόλις συνήλθες ξαναβγήκε έξω... ξανακύλισε και μάλιστα με πνευμονία!"
Τρόμαξα και υπάκουσα... και σιγά σιγά φαίνεται να το ξεπερνάω.

Και σήμερα 10-12 μέρες μετά τις συμβουλές του γιατρου διαβάζω τα όσα μου είπε η γιατρός στο in.gr:

Ήπια η φετινή γρίπη, σοβαρότερη η άλλη ίωση της εποχής - Κίνδυνος Επιπλοκών"

«Αντίθετα, αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο είναι η αναπνευστική λοίμωξη αυτής της περιόδου, η οποία προκαλεί επιπλοκές όπως πνευμονία, ωτίτιδα, κ.λπ. αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά....
....Όπως αναφέρει ανακοίνωση της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας τη Δευτέρα, στις εφημερίες των παιδιατρικών νοσοκομείων προσέρχονται περισσότερα από 500 παιδιά. Το 70% έχει προσβληθεί από την αναπνευστική λοίμωξη που ενδημεί αυτή την εποχή και το 30% από τον ιό της γρίπης....

Το χαρακτηριστικό της φετινής γρίπης είναι ότι προκαλεί πυρετό για περίπου τρία 24ωρα, ο οποίος στη συνέχεια πέφτει και ο ασθενής αισθάνεται πολύ καλύτερα. Στη συνέχεια όμως ο πυρετός επανεμφανίζεται για άλλες δύο ημέρες."

Αλλα αν θυμάμαι καλά από Οκτώβρη αρχίζανε όλα τα καναλια και οι εφημερίδες και μιλούσανε για τον κίνδυνο για μια επιδημία γρίπης και να προσέχουμε, να κάνουμε εμβόλια σε παιδιά παπούδες κλπ κλπ...
Και δεν λέω καλά συμβουλεύουν τον κόσμο να παει να κάνει εμβόλιο στα παιδια.
Ο γιος μου και ο πατέρας μου φέτος είναι μια χαρά που προλάβανε και κάνανε εμβόλιο.

Αλλά δεν θα έπρεπε αν όχι το κράτος με μια ανακοίνωση, έστω οι δημοσιογράφοι του ιατρικού ρεπορτάζ να κάνουν σχετικό θέμα ένα μήνα πριν και να προειδοποιήσουν για την λοίμωξη που κυκλοφορεί?
Να γλυτώσουν έστω μερικές δεκάδες ανθρώπων που νοσηλευτήκανε με πνευμονία?

Ή μήπως για να δημοσιεύσουν μια είδηση οι δημοσιογράφοι του ιατρικού πρέπει πρώτα να πάρουν δελτίο τύπου από τις φαρμακευτικές εταιρείες μόνο?

Η είδηση δεν είναι μόνο στα κοτέτσια του Βιετνάμ, ούτε στα εργαστήρια και στις έρευνες του κάθε πανεπιστημίου.
Η είδηση είναι πρωτίστως στα νοσοκομεία μας και στην κατάσταση που υπάρχει αυτή την στιγμή στην Ελλάδα, με σκοπό πραγματικά να βοηθήσουμε τους αναγνώστες και συμπολίτες μας και όχι να βοηθάμε τους "χορηγούς" μας να πουλήσουν μεγαλύτερες παρτίδες από την πραμάτεια τους.



ps. Αν το σκεφτεί κανείς οι μόνες ειδήσεις που παρακολουθουμε στα περισσότερα δελτία ειδήσεων από τα διεθνή πέραν από κάποιους λιμους, καταποντισμούς και δυστυχήματα, η πλειοψηφία τους αφορά ιατρικά θέματα ή για να ακριβολογούμε φαρμακευτικά θέματα...