Το μόνο σίγουρο!

Ανάμεσα σε ήχους από Lego, playmobil, κούτες που ανοιγοκλείνουν και ήχους καταστροφής ή διαστημοπλοίων που παράγουν παιδικά στόματα, ακούστηκε ο παρακάτω διάλογος μεταξύ του Γιώργου με την ξαδέλφη του (8 και 6,5 ετών αντίστοιχα).
Ό.: Και θα τον ονομάσουμε Μπίλυ
Γ.: - Σαν τον Μπίλυ, τον σκύλο της γιαγιάς!
Ό.: Ναι.... αλλά ο Μπίλυ έφυγε!
Γ.: Δεν έφυγε. Πέθανε.
Ό.: Δεν πέθανε... Έφυγε.
Γ.: Όχι Ό. Πέθανε και τον θάψανε στον κήπο η μαμά με την γιαγιά πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι...
Ό.: Γιατί πέθανε;
Γ.: Γιατί ήταν 100 χρονών! Πόσο να ζήσει. Όλοι πεθαίνουν. Μόνο οι Θεοί δεν πεθαίνουν.
Ό.: Σωστά. Μόνο ο Θεός δεν πεθαίνει.
Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα.
Γ.: Λάθος. Και οι Θεοί πεθαίνουν. Να είδες όλοι οι Θεοί της Αρχαίας Ελλάδας πεθάνανε!

Παύση για σκέψη και περισυλλογή (και στενογραφία από τον μπαμπά για καταγραφή του διαλόγου)!

Το παιχνίδι έχει ξεκινήσει πάλι για τα καλά.
Ο μικρός προσπαθεί να σκοτώσει ένα playmobil.
Π: Aυτός δεν πεθαίνει Γιώργο.
Γ.: Και αυτός πεθαίνει Παναγιώτη. Όλοι πεθαίνουμε. Το μόνο σίγουρο!

Καμία αντίδραση από Παναγιώτη και ξαδέλφη και απο μένα μάλλον δεν ακούστηκε δυνατά η σκέψη μου (οκ! Γιώργο τώρα κόφτο!)
Και το παιχνίδι συνεχίστηκε σε απόλυτη ησυχία και ηρεμία. Ενώ εγώ σταμάτησα ότι έκανα και βυθίστηκα σε σκέψεις για το πως σκέφτεται ο μεγάλος μου γιος! Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς κατήχηση, χωρίς φόβους, χωρίς εξαναγκασμούς. Μόνο με την αγάπη μας.

Αποστολή εξετελέσθη!

Ο μεγάλος πήγε την πρώτη του εκδρομή αυτό το Σαββατοκύριακο.
Μακρυά από μαμά και μπαμπά ή άλλους συγγενείς.
Ένα σημαντικό milestone στην διαδρομή του.
Και αν περιμένεις ότι από εδώ και πέρα θα συνεχίσουν συναισθηματισμοί και κοινότοπες διαπιστώσεις ενός Έλληνα γονιού, μάλλον τυχαία έφτασες εδώ αναζητώντας κάτι από το μικροί Μεγάλοι .

Ο μεγάλος πάει στους προσκόπους. Είναι λυκόπουλο. Και στην εκδρομή του αυτή είχε για αρχηγό μια "πυγολαμπίδα" και ένα "κοράλλι"... κι έναν "Λέων" (συμπληρώνει η μαμά), όπως έμαθα και εγώ χθες ότι αποκαλούνται οι αρχηγοί της αγέλης, που έχουν πλέον εγκαταλείψει την παιδική κι εφηβική ηλικία, αλλά διατηρούν μια ενέργεια και έναν ενθουσιασμό πιο "παιδικό" και από του γιού μου!
Ο σκοπός που μοιράζομαι αυτή την σημαντική στιγμή "απογαλακτισμού" του παιδιού μου δεν είναι για να αναφέρω το πως ένιωσα εγώ και η μαμά του ή το πως ένιωσε εκείνος. Δεν νιώσαμε κάτι ιδιαίτερο. Γιατί ίσως από καιρό είχε ωριμάσει σε όλους μας αυτή η ιδέα. Ήρθε φυσικά για όλους μας (εξαιρούνται οι παππούδες και οι γιαγιάδες). Δεν έπεσε κανένα δάκρυ... ή σχεδόν κανένα!
Εγώ προσωπικά αγχώθηκα μοναχά για το ταξίδι με το πούλμαν, και μάλλον απειροελάχιστα για την παραμονή του στο καταφύγιο.
Τις προηγούμενες ημέρες πήρα τα πρώτα θετικά μηνύματα. Γιατί αυτή η εκδρομή δεν ήρθε χωρίς όρους.
Είχαμε πει ότι έπρεπε ο Γ. να πιάσει κάποιους προσωπικούς του στόχους μες την εβδομάδα. Και μου το υποσχέθηκε ότι "θα τα καταφέρει γιατί θα προσπαθήσει". Και τους έπιασε όλους!

Το επόμενο εξίσου σημαντικό για εκείνον και για εμάς είναι ότι δεν γκρίνιαξε στιγμή για το τεράστιο σάκο που κουβαλούσε ή για το κρύο στο καταφύγιο ή για την τυχόν έλλειψη ανέσεων.
Γκρίνιαξε φυσικά. Γιατί ως σύγχρονο παιδί που γύρω του όλοι σχολιάζουν και γκρινιάζουν και τοποθετούνται, έχει και ο ίδιος άποψη και κυρίως γκρίνια, αλλά για λίγο διαφορετικούς λόγους, από ότι και γω ο ίδιος θα φανταζόμουν!
"Δεν είχα κάμερα μπαμπά. Ο Δημήτρης είχε." Λογικό όταν βλέπει τον μπαμπά του να πηγαίνει στο φούρνο με την slr στον ώμο και στις εκδρομές και τα ταξίδια να τον παρακολουθεί ο τηλεφακός σε κάθε του βήμα, να νιώθει κάπως γυμνός χωρίς φωτογραφική μηχανή!
"Και το βράδυ μας βγάλανε έξω να περπατήσουμε... εκεί που άρχισε να φεύγει το φως της μέρας, έτσι χωρίς λόγο και πήγαμε μακρυά.... άσε που όλη μέρα τα μόνα παιχνίδια που κάναμε ήταν κρυφτό, κυνηγητό και μήλα..."

Χαλάλι οι προσευχές και οι επάρσεις σημαίας και οι όρκοι υποσχέσεις!
Το παιδί έπαιξε σαν παιδί. Ομαδικά. Έξω στην ύπαιθρο. Με άλλα πολλά παιδιά. Σαν σε γειτονιά.
Γιατί καλές οι Ψηφιακές Γειτονιές για εμάς τους μεγάλους, αλλά οι μικροί έχουν στερηθεί πλέον στις πόλεις την έννοια της γειτονιάς! Έχουν στερηθεί το απλό παιχνίδι μέχρι αργά το βράδυ τα καλοκαίρια.

Γύρισε σπίτι εξαντλημένος, με σπυράκια στον λαιμό, με χαμένο το καπέλο του, και ζητώντας να παίξει λίγο ipad και να διαβάσει τον τελευταίο Μίκυ που δεν πρόλαβε πριν κοιμηθεί.
Δεν χάλασα χατίρι.
Και τότε συνειδητοποίησα πόσο χαλαρά και ήρεμα νιώσαμε ως γονείς με το πρώτο του ταξίδι μακρυά μας.
Αποστολές εξετελέσθησαν! Για μικρούς και Μεγάλους!

Το γλέντι!

Είμαστε στο Mall και ψωνίζουμε.

Ο μεγάλος καθυστερεί να βρει αυτό που θέλει, κι εγώ έχω αναλάβει τον μικρό μες το μαγαζί, προκειμένου να μην το "κατεβάσει" όλο.

Τρελλή ενέργεια.

Από τα terrible twos, φτάσαμε στον Tornado Five!

Εξαντλήσαμε τα πάντα. Τον πήρα αγκαλιά, τον ανέβασα ώμους, μέχρι που βρήκα κάτι μάλλινα σκουφιά χειμωνιάτικα, από αυτά με τα μακρυά κορδόνια και είπα να τα δοκιμάσουμε!

Ένα το ξεχώρισε. 

"Είμαι βέβαιαος ότι αυτό μου κάνει! Είναι πολύ όμορφο μπαμπά. Εξαιρετικό!"

Και το φόρεσε και πήγε να το δείξει και στην μαμά!

"Είναι ε-ξαι-ρε-τι-κό μαμά"

Η μαμά αλλά και η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού όπως και εγώ δεν πίστευαν αυτό που μόλις είχαν ακούσει από ένα ανθρωπάκι ενός μέτρου που πριν λίγο έτρεχε σαν σίφουνας ανάμεσα στα ρούχα.

Το έβγαλε το σκουφί από το κεφαλάκι του, και χωρίς να το αφήσει στιγμή από τα χέρια του, πλέον περίμενε ήσυχος να τελειώσουν και ο αδερφός του με την μαμά του, για να το πάει και αυτό στο ταμείο.

Ηρέμησε. 

Ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος μου.

"Μπαμπά θες να γλεντήσουμε;

Τι να γλεντήσουμε παιδί μου;

Να γλεντήσουμε μπαμπά!

Πως;

Να σου δείξω εγώ μπαμπά πως είναι το γλέντι!

Να ... έτσι και ένωσε τα δάκτυλά του ... βγάζοντας ένα μικρό αλλά καθαρό ήχο! 

"Αυτό είναι γλέντι, μπαμπά!"

Και το γλέντι ξεκίνησε! 

Τόσο απλά ξεκινάει ένα γλέντι στην ηλικία των πέντε!

Κάνει και κάτι καλό!

-Μαμά, ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
-Από την νέα εταιρεία κινητής τηλεφωνίας;
-Δεν έχουμε πια ....... (το όνομα του παλιού μας πάροχου);
-Όχι τώρα είμαστε στον ......... (το όνομα του νέου μας πάροχου)
-Μπράβο! Η νέα εταιρεία δεν κάνει μόνο τηλέφωνα, κάνει και άλλα πράγματα ωραία .... κάνει και κάτι καλό ... βοηθάει κόσμο... και μου αρέσει!

Ο διάλογος πέρα για πέρα αληθινός με τον 8χρονο Γιώργο χθες βράδυ!
Οι εταιρείες το λένε πράξεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Εγώ και ο γιος μου το λέμε απλή λογική!

Ο μοναδικός λόγος που άλλαξα πάροχο ήταν καθαρά οικονομικός!
Ένα παιδί όμως προσέχει και άλλα πράγματα! Οι μεγάλοι;

My gifts!

Παναγιώτη που πας; 
Πάω πάνω να κάνω κάτι... που είναι πολύ σημαντικό για εμένα!
...
Παναγιώτη θα ετοιμαστείς να φύγουμε να πάμε βόλτα;
Μαμά... χάλια ερώτηση!
...
Πάμε για νάνι!
Ναι αλλά όχι γκρίνιες, όχι τσακωμοί!
...
Γιώργο έλα κοιμήσου. Και αύριο θα κόψουμε και τούρτα και θα περάσουμε όμορφα.
Ναι καλά... Μπαμπά αύριο πάλι αργά θα έρθεις και δεν θα σε χαρούμε καθόλου.
...
Μπαμπά σίγουρα δεν με άφησες να κερδίσω;
...
Το μωρό το ρώτησαν; (http://goo.gl/JaV2z)

Μια αγκαλιά στο κρεβάτι
Ένα φιλί στο μάγουλο

Μια βόλτα στους ώμους!

Βλέμματα και χαμόγελα!

Σκέψεις πολύπλοκες και προμελετημένες.  

Γλώσσες κοφτερές.

Μνήμες εντυπωσιακές.

My boys! My gifts!

It takes two to educate!

It takes two to educate!

Συχνά κάθομαι και αναλογίζομαι εκείνα τα έντονα συναισθήματα που έχω αποτυπώσει στις χιλιάδες προσωπικές φωτογραφίες και βίντεο από τα παιδιά στο μαιευτήριο, στα πρώτα τους γενέθλια, σε διακοπές, σε παιδικές χαρές… που μετά κάθισα κι επεξεργάστηκα βράδια αξημέρωτα, τα κείμενα με ατάκες τους στο blog μου, τα παιχνίδια στο πάτωμα, το διάβασμα των βιβλίων χωμένος κάτω από το παιδικό πάπλωμα μαζί με τους γιους μου δεξιά και αριστερά. Όλα αυτά που θα θυμούνται και τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν ή θα μπορούν να τ’ αναζητήσουν και να ζωντανέψουν θολές αναμνήσεις.

            Υπάρχουν και οι άλλες στιγμές… εκείνες που δεν ήμουν εγώ εκεί δίπλα τους να παίξω ή να τους διαβάσω, αλλά καθόμουν μέχρι αργά καθημερινές ή κάποιες Κυριακές στη δουλειά μου προκειμένου να δημιουργήσω εκείνες τις οικονομικές προϋποθέσεις, πείθοντας παράλληλα τον εαυτό μου ότι προσπάθησα να προσφέρω πιο ικανοποιητικές συνθήκες εκπαίδευσης στα παιδιά μου ή, στη δύσκολη στιγμή, καλύτερες παροχές στην ιατρική τους περίθαλψη.

Ημερολόγιο Εκπαιδευτηρίων Δούκα: Γονέας του 21ο Αιώνα – Διλήμματα και Προοπτικές

            Και τουλάχιστον μέχρι πριν από 3 χρόνια, είχα την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά είναι αρκετά για να δώσω ένα καλό άλλοθι στον εαυτό μου, ότι έκανα το καλύτερο για τα παιδιά μου.

            Από τη μια, ήρθε η Κρίση. Εκεί έπαψαν να υπάρχουν σταθερές στο εισόδημα, στις συνήθειες, στο μέλλον, στην ίδια τη ζωή. Αυτό ήταν ένα μάθημα για όσες γενιές δεν είχαμε ζήσει πολέμους. Το δεύτερο μάθημα ήταν να δω ξεκάθαρα ότι άνθρωποι με την ίδια εκπαίδευση με μένα, με περισσότερα μεταπτυχιακά και διδακτορικά, φάνηκε να μην έχουμε διδαχθεί τα ίδια πράγματα στη ζωή. Σα να μην τελειώσαμε τα ίδια σχολεία και τις ίδιες σχολές.

            Ρατσισμός, ευκολοπιστία σε φήμες και θεωρίες συνωμοσίας, επιστροφή σε κακές στιγμές της ελληνικής ιστορίας, αντιδικίες, μίσος, διάθεση για εμφύλια σύρραξη, παντελής έλλειψη κοινωνικής συνοχής, κοινωνικής ευθύνης, φόβοι, καμία δημιουργική ιδέα και διάθεση, εμμονή σε λύσεις και πρακτικές προηγούμενων αιώνων. Έλλειψη πίστης για το μέλλον, ανυπαρξία διάθεσης ανάληψης δημιουργικού ρίσκου, χωρίς όραμα και χωρίς προοπτική.

            Και δεν μπορώ να δεχθώ ότι είμαι αμέτοχος. Ούτε, όμως, ποτέ πίστεψα ότι σήμερα θα μπορούσε ν’ αλλάξει η χώρα μου με το να κατέβω μέχρι το κέντρο της πόλης, βάζοντας μαλόξ στο πρόσωπο και απλά σιχτιρίζοντας αυτούς που μας φέρανε ώς εδώ.

            Θέλω το κάθε παιδί να μάθει όχι μόνο ν’ αναγνωρίζει εκείνους τους πολιτικούς που μοιράζουν απλόχερα υποσχέσεις κι εκείνους τους ανθρώπους που μιλάνε για «εύκολες» λύσεις πλουτισμού, ή ν’ αρκείται να παπαγαλλίζει τις ιστορίες εκείνες που μιλάνε για ένα ένδοξο παρελθόν. Θέλω το κάθε παιδί να έχει τα σωστά εφόδια για το μέλλον ενός κόσμου που αλλάζει.

            Να μάθει το κάθε παιδί πώς θα είναι ανταγωνιστικό, να ενδιαφέρεται για τις παγκόσμιες εξελίξεις, ν’ αφομοιώνει τάχιστα κάθε ολοκαίνουριο τεχνολογικό επίτευγμα.

            Να συνειδητοποιήσει ότι η αξιολόγηση είναι απαραίτητο εργαλείο για να προοδεύσει, ν’ αποκτήσει κοινωνική συνείδηση, να μη δέχεται το λάθος, να μη συνηθίζει την παράνομη συμπεριφορά του διπλανού, του φίλου, του συγγενή, του κράτους.

            Να έχει οράματα, αλλά και να δουλεύει σκληρά και μακροχρόνια για να τα υλοποιήσει.

            Να νιώθει Έλληνας, αλλά ταυτόχρονα κι Ευρωπαίος, αλλά και πολίτης του κόσμου.

            Να επιλέγει ο ίδιος αυτό που θέλει και όχι αυτό που φαντάζεται ότι θα ήθελαν οι γονείς του και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

            Να έχει με μία λέξη Παιδεία. Σύγχρονη και βασισμένη σε διεθνή στάνταρ και στις σύγχρονες συνθήκες και απαιτήσεις που μεταβάλλονται συνεχώς, και όχι σε δεδομένα παλαιότερων δεκαετιών.

            Τα σύγχρονα εκπαιδευτήρια, εκείνοι οι λίγοι ακόμη δάσκαλοι σε κάθε σχολείο που αντιλαμβάνονται το παγκόσμιο γίγνεσθαι στην εκπαίδευση το 2013, τις σύγχρονες συνθήκες και δυνατότητες, ήδη εφαρμόζουν στις τάξεις τους νέες μεθόδους διδασκαλίας, διοργανώνουν συνεχώς εκδηλώσεις, δημιουργούν projects πρωτοποριακά, χρησιμοποιούν νέα εργαλεία, επικοινωνούν με τα παιδιά πιο αποτελεσματικά μέσα κι έξω από τις σχολικές αίθουσες. Και είναι σε επαφή με τους γονείς.

            Οι γονείς, όμως, είναι πάντα σ’ επαφή μαζί τους; Και όταν αυτό γίνεται, οι γονείς είναι έτοιμοι ν’ ακούσουν κάτι άλλο πέρα από το πώς θα βελτιωθούν οι βαθμοί και οι επιδόσεις ή πώς θα διορθωθεί μια τυχόν μαθησιακή δυσκολία;

            Αν δεν είναι και οι ίδιοι οι γονείς κοντά στο σχολείο και στους εκπαιδευτικούς, το κάθε σχολείο, όσο καλό, όσο πρότυπο και όσο εκμοντερνισμένο σε τρόπους διδασκαλίας και να είναι, δύσκολα θα πετύχει ν’ αλλάξει τους μελλοντικούς σπουδαστές που καλείται να εκπαιδεύσει, στον βαθμό που θα μπορούσε.

            Οι δάσκαλοι σήμερα ενημερώνονται αλλά και μοιράζονται τη νέα τους γνώση. Ο σημερινός σύγχρονος δάσκαλος παρακολουθεί από το youtube μια καινούρια ομιλία του Ken Robinson ή διαβάζει ένα νέο άρθρο για την εκπαίδευση σε μια γαλλική επιθεώρηση ή κάνει απλά like μια μικρή κι απλοϊκή ιδέα για δημιουργική απασχόληση που βρήκε στο Pinterest ακόμη, και σπεύδει αμέσως να τα μοιραστεί μέσα από το twitter ή το blog του με άλλους συναδέλφους με ίδια ενδιαφέροντα κι ανησυχίες. 

                  Ο γονιός, όμως, έχει διαβάσει πως θα είναι το σχολείο του μέλλοντος; Τι να περιμένει από το παιδί του; Τι σημασία έχουν οι βαθμοί; Αν θα πρέπει το παιδί του να είναι στο διαδίκτυο από μικρή ηλικία και υπό ποιες συνθήκες; Πόσες ξένες γλώσσες θα πρέπει να μάθει το παιδί του, ή να μάθει πώς να φτιάχνει παρουσιάσεις σε powerpoint; Εκατοντάδες τέτοιες ερωτήσεις ζητούν απαντήσεις. 

            Αλλά για να γίνουν αυτές οι ερωτήσεις, πρώτα ο γονιός θέλει εκπαίδευση και ο ίδιος.

            Με πρώτο μάθημα για όλους εμάς τους γονείς, το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε οι ίδιοι στην εκπαιδευτική διαδικασία του σχολείου.

            Οι τελευταίες έρευνες στην Αμερική δείχνουν ότι η προσχολική ηλικία είναι ίσως η πιο κρίσιμη και καθοριστική στην ηλικία ενός παιδιού. Και δίνεται πλέον μεγάλη έμφαση στο νηπιαγωγείο και στους παιδικούς σταθμούς. Εντυπωσιάστηκα όταν είδα πριν από λίγες μέρες έναν ελληνικό παιδικό σταθμό να προβάλει ότι οι γονείς λαμβάνουν μέρος στην εκπαιδευτική διαδικασία των παιδιών, αφήνοντας κάποιοι τη δουλειά τους μια καθημερινή, για να πάνε να διηγηθούν ιστορίες ή να παίξουν θέατρο στα παιδιά τους και τους συμμαθητές τους!

            Νιώθοντας δάσκαλοι για μια μέρα.

            Νιώθοντας παιδαγωγοί για μια μέρα.

            Ίσως και οι εκπαιδευτικοί να χρειάζεται να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο σ’ ένα σπίτι.

It takes two to educate!

Και τα παραπάνω είναι ένα απλό παράδειγμα. Το σχολείο είναι εκεί και τα Σαββατοκύριακα για τους πολυάσχολους, για ν’ αναλάβει να διδάξει ένας διαφορετικός γονιός μία φορά το μήνα από κάτι. Από ένα άθλημα, μια τέχνη, να μιλήσει για ένα επάγγελμα, να διαβάσει αποσπάσματα από ένα βιβλίο…

            Ν’ αναλάβει μαζί με ομάδα παιδιών από μια δράση, να κάνουν ένα project ή να μιλήσουν για θέματα καθημερινά που απασχολούν τα παιδιά και τους μεγάλους, γονείς και δασκάλους. Να γνωριστούν όλοι καλύτερα. Ν’ αναγνωρίσουν τους ρόλους τους. Ν’ αναγνωρίσουν το ρόλο του σχολείου και της εκπαίδευσης στο μέλλον αυτής της χώρας!

            Για να θυμούνται τα παιδιά μας όταν θα γίνουν κι εκείνοι γονείς.

            Για να εκπαιδεύσουν σωστά τα δικά τους παιδιά.

            Και δεν έχουμε άλλα περιθώρια για χάσιμο, γιατί αν συνεχίζουμε να μην εμπλεκόμαστε εμείς οι γονείς στο βαθμό που μας αναλογεί στην εκπαίδευση των παιδιών μας, με τον ίδιο ζήλο και μεράκι όπως τότε που τα βγάζαμε καθημερινά φωτογραφίες όταν ήταν μικρότερα, το μόνο που θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας θα είναι μια μόνιμη γκρίνια και μιζέρια, ότι δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε με τίποτα το μέλλον της χώρας μας.

            Και δεν το αξίζουμε. Δεν το αξίζουν οι επόμενες γενιές Ελλήνων.


Το παραπάνω κείμενο μου δημοσιεύτηκε στην εξαιρετική συλλογή κειμένων του Ημερολογίου των Εκπαιδευτηρίων Δούκα για το 2013. Και θέλω να τους ευχαριστήσω και δημόσια όχι μόνο για την τιμή που μου κάνανε να με επιλέξουν και να είναι δημοσιευμένο το κείμενο μου ανάμεσα σε πλήθος άλλων γονιών που σέβομαι και εκτιμώ την γνώμη τους, αλλά κυρίως για την παρότρυνση να γράψω μέρος των σκέψεων και των πεποιθήσεων μου για το σύγχρονο πρόσωπο της εκπαίδευσης και της ευθύνης που έχουμε γονείς και εκπαιδευτικοί αν θέλουμε να δούμε αλλαγές και καινοτομίες στο εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατεί σήμερα.

Υπερφανταστικά

Ξενυχτάω με τον γιο μου και στο βάθος παίζει το traction στην τηλεόραση όπου ο παρουσιαστής μας δείχνει τα τεχνολογικά γκατζετάκια ενός ολοκαίνουργιου αυτοκινήτου.
Ενθουσιάζεται.
- Φανταστικά είναι μπαμπά... ή τα λέει πολύ ωραία αυτός ... 
- Λογικό του λέω, εφόσον είναι νέο αμάξι, πολυ πιο νέο από το δικό μας, εχει πολλές νέες τεχνολογικές εξελίξεις.
- Ναι μπαμπά... και σκέψου όταν θα μεγαλώσω εγώ τι αυτοκίνητα θα υπάρχουν... μπορεί να πετάνε στον αέρα.
Σε 10 χρόνια μπορεί να έχει πολλά πράγματα που δεν μπορώ να φανταστώ... αυτοκινητα που πετάνε, που πάνε υπόγεια... ούτε και αυτοί που γράφουν τον Μίκυ που έχουν φανταστεί πολλά δεν μπορούν να φανταστούν...
και σκέψου σε έναν αιώνα .... θα πηγαινουμε σε άλλους πλανήτες ... θα έχουν γίνει υπερφανταστικά πράγματα, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί!

Χθες ανακάλυψα αυτό το εκπληκτικό infographic που αναφέρει τις προβλέψεις για τις εξελίξεις τεχνολογικές αλλά και πολιτικές του μέλλοντος στον κόσμο. Πραγματικά απίθανα πράγματα. Τολμάνε ακόμη και να κάνουν λόγο για ανθρώπους που θα έχουν φτάσει τα 150-160 χρόνια προσδόκιμο ζωής.

Και απο χθες μου έχει κολλήσει μία μόνο ερώτηση.
Τι εκπαίδευση πρέπει να πάρει το παιδί μου για να έχει τα απαραίτητα εφόδια σε έναν κόσμο που ούτε "οι δημιουργοί του Μίκυ Μάους" δεν μπορούν να φανταστούν;

Το σκέφτομαι.
Απλά με αυτό τον απροσδόκητο διάλογο που είχα με τον 8 χρονο γιό μου μπορώ να πάω για ύπνο λίγο πιο καθησυχασμένος και αισιόδοξος ό,τι προς το παρόν αντιλαμβάνεται καλά τον κόσμο γύρω του και ελπίζοντας ότι θα διαμορφώσει και ο ίδιος στον βαθμό που του αναλογεί έναν κόσμο, πέρα από κάθε φαντασία και πρόβλεψη!

Πηγή φωτογραφίας 

#tcathens: a hashtag for a different party

Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα. Αλλά κάποιες συναντήσεις, κάποια events στη ζωή σου ακόμη και κάποιες απλέ φράσεις είναι σαν milestones. Μπορεί να τα ανακαλέσεις καιρό μετά ή μπορεί μετά από καιρό να φανεί ότι προκάλεσαν μια ανατροπή μέσα σου... ένα disruption στις συνήθειές σου.

Όταν ανακοίνωνε ο Τζιραλής ότι δεν θα γίνει opencoffee τον Δεκέμβρη αλλά ένα νωρίς τον Γενάρη στο οποίο θα συμμετάσχει και το Tech Crunch, ήξερες ότι θα είναι αυτό το event ένα milestone για σένα. Μια μέρα που θα θυμάσαι για καιρό μετά.

Δεν απογοητεύτηκα. Ήταν αυτό που περίμενα. Χωρίς στην ουσία να ακούσω ουσιαστικά κάτι καινούργιο μιας και παρακολουθώ τον χώρο των start-ups χρόνια πλέον σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Και απλά για μια καταγραφή και από μέρους μου κάποιων ιδιαίτερων σημείων της εκδήλωσης (βιντεο) θα κρατήσω τα παρακάτω:

Travel, network and work! There is no panacea! @panosjee

 Μερικα αγνωστα πρόσωπα σε μένα...και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα!

 @tgeorgakopoulos: "Ένας συντάκτης του @TechCrunch συντονίζει το δεύτερο πάνελ του #TCAthens Εδώ γιατί δεν έχουμε τέτοιους flamboyant συντάκτες;"

 "Let's change the mentality to our spoiled generation by re-finding entrepreneurship!" Yorgos Koutsoyannopoulos (HSIA & Helic)

 Spiros Trahanis: VC'ς having the same culture with entrepreneurs is the key!
@kalavros we have to be more social, we have to change our mind sets!
"Why you?" Anyone should ask and answer this question... Both VC and entrepreneurs 
Spiros Trahanis: "Chemistry between funds and entrepreneurs is paramount"  
"Vc's are expecting to see more than 2-3.000 plans in the next 2 years"

 @drandakis: "Agree with @mikebutcher on the need for geographic concentration of the startup community. Tried to make the same point in the first panel"

 

@MilitaryRaiden: "Greeks are scared shitless of failure."

‏@StavMessinis: "@MilitaryRaiden they're not afraid of failure. It's just that In the past, they've had options that failed less if at all." 

Πολύ ενδιαφέρουσα και η παρατήρηση του Γιάννη Δοξάρα ότι για να βρούν νέους developers απευθύνονται σε πανεπιστημιακές σχολές, στις οποίες διοργανώνουν δωρεάν σεμινάρια.

Έμαθα ή μάλλον ξαναάκουσα επίσης ότι στα πολυτεχνεία και στις διάφορες σχολές υπάρχουν όλοένα και περισσότεροι νέοι που σκέφτονται σοβαρά να ασχοληθούν σε μια startup, σε τεχνολογίες και δραστηριότητες πρωτοποριακές.

Θα σταθώ και σε κάποιες επισημάνσεις του Νίκου Δρανδάκη και μερικών ακόμη στα πάνελς που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο όταν θες να αναπτύξεις μια μεγάλη, διεθνών στανταρντς start-up:
Δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές.
Θέλει μοίρασμα ρόλων, και managers κι όχι μόνο developers.
Θέλει designers και κόσμο για διάφορα πόστα.
Think big ...

Κάτι πολύ σημαντικό ακόμα που διαπίστωσα από την εκδήλωση και που δείχνει ότι το επιχειρείν έχει πλέον αλλάξει στάδιο είναι ότι μου έγινε σαφές ότι τα VC's στην Ελλάδα έχουν αλλάξει. Αλλάξανε σε ένα βαθμό αυτοί που τα διαχειρίζονται.
Το λένε πλέον ανοιχτά οι ίδιοι. Πρέπει να έχουμε χημεία, να καταλάβουμε την γλώσσα αυτων των νέων οραματιστών επιχειρηματιών, που παρακολουθούν τις παγκόσμιες εξελίξεις, που γεννάνε ιδέες, που ξενυχτάνε αυτή την στιγμή, διορθώνοντας bugs, συνομιλώντας με νέους συνεργάτες, που ετοιμάζουν plans, presentations, ξένα άρθρα, αναζητούν στο linkedin συνεργάτες ...

Δεν βγήκανε να πουνε όπως είχα ακούσει παλαιότερα ότι δεν υπάρχουν ιδέες.

Τέλος μου άρεσε και πάλι ότι δεν προσπάθησε να πείσει κανένας για το ότι δεν πρέπει να γκρινιάζουμε για τα ελληνικά vc's και ούτε αυτά για τους Έλληνες entrepreneurs. Απλά σταμάτησε η γκρίνια και η μιζέρια.
 
Τέλος η δήλωση του Δημήτρη Καλαβρού:
 

"I see this event as a celebration for the rebirth of startup ecosystem under new rules"

Ξαναδιαβάστε το και σκεφτείτε πόσες αλήθειες περιέχει!

***

Με αυτή την παραπάνω φράση έκλεισε μια εκδήλωση που δεν θα την θυμούνται μόνο όσοι παρευρέθησαν, αλλά ακόμη και το ίδιο το Μουσείο Μπενάκη δεν θα ξεχάσει εύκολα, μιας και δεν γίνεται συχνά να σε μια εκδήλωση να απομακρύνουν τον κόσμο επειδή γινόταν το αδιαχώρητο στην αίθουσα.
Ήδη γράψανε για την συνάντηση πολλοί και στο tech crunch και στο away.gr
Και ο Νίκος Δρανδάκης μετά από καιρό κατέθεσε την γνώμη του και ο Αρίστος Δοξιάδης μας είχε προδιαθέσει για τις σκέψεις του μαζί του και ο Νίκος Μωραϊτάκης που τον τελευταίο χρόνο οι σποραδικές του αναρτήσεις εχουν κατορθώνει να γίνουν viral στην κοινότητα με τον πετυχημένο και πολύ συγκροτημένο και ολοκληρωμένο τρόπο σκέψης του και μάλιστα στα αγγλικά.

Και πήγαμε όλοι συντονισμένοι, να συμμετάσχουμε,  να ενισχύσουμε, να δώσουμε παρόν, για να ακουστούμε σε ξένους ανθρώπους και όχι μόνο για να ακούσουμε τι έχουν να πουνε εκείνοι, αλλά να δώσουμε εμείς συμβουλές, ελληνικές συμβουλές, να μοιραστούμε τον ελληνικό τρόπο ανάπτυξης, να χειροκροτήσουμε παλιές και νέες πρωτοβουλίες και τέλος μην κρυβόμαστε να δείξουμε ένα όμορφο πρόσωπο όπως το θέλουν τα διάφορα VC's. Και χάρηκα που δεν άκουσα τις κλασσικές συμβουλές προς πρωτάρηδες που δίνανε παλαιότερα οι διάφοροι ξένοι προσκεκλημένοι του opencoffee.


Ναι ήταν πολύς κόσμος εκεί, και μετά τις ομιλίες ξεχύθηκαν όλοι στο lobby του μουσείου και μοιράζαν κάρτες και μιλούσαν με νέους και με παλιούς συνομιλητές αλλά και με φίλους και ίσως εκεί να βρίσκετε πάντα το πιο ενδιαφέρον κομμάτι μιας τέτοιας εκδήλωσης... στην δικτύωση.
Και ας μην ακούστηκαν πολλά τόσο πρωτοποριακά ή μυστικά που ίσως κάποιος να μην ήξερε, αν θέλει να έχει έστω και μία πιθανότητα στις χίλιες να διεκδικήσει το ενδιαφέρον κάποιου fund. Αλλά το σημαντικό είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι πλέον μιλάνε την ίδια γλώσσα. Και σίγουρα υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να συνεργαστούν, να μοιραστούν ιδέες και προβληματισμούς, χωρίς το άγχος των προηγουμενω ετών μην και τους "κλέψουν την ιδέα" και άλλες τετοιες παρόμοιες "παιδικές ασθένειες".

Οι νέες επιχειρήσεις, τα σταρτάψ (μέχρι να καταλήξουμε σε μια ελληνική λέξη), είναι σαν μια ταινία. Έχουν σενάριο, θέλουν cast, θέλουν παραγωγούς να τα χρηματοδοτήσουν. Κάποτε στην Ελλάδα βασιζόντουσαν μόνο στην κρατική επιχορήγηση, αλλά πλέον όλοι συνειδητοποίησαν ότι αν εφαρμοστούν κάποια στάνταρντς διεθνή, η ταινία μπορεί να κάνει διεθνή καριέρα. Και δεν αρκεί μόνο το καλό σενάριο.
Θέλεις καλή παραγωγή, καλή παρουσίαση αλλά και ταλαντούχους και καλά διαβασμένους ανθρώπους που θα την προβάλλουν, λάμψη, πολύ διαφήμιση, κατάλληλα connections - πες το και PR - που θα την προωθήσουν. Και όταν αυτές οι όμορφες "παραγωγές" αρχίσουν γίνονται όλοένα και περισσότερες και μιλάνε διεθνή γλώσσα με μοντέρνα εμφάνιση, τότε θα αρχίσουν να προσελκύουν το ενδιαφέρον και των ξένων, που χρόνια πλέον στην αγορά αυτή, θέλουν να ρισκάρουν, να επενδύσουν σε κάτι διαφορετικό, σε μια νέα ιδιαίτερη αγορά, που θα κρύβει σίγουρα κάποια διαμάντια. 

Και αυτά τα διαμάντια δεν είναι απαραίτητο ότι θα είναι οι ιδέες και οι παρουσιάσεις, οι ίδιες δηλαδή οι σταρτάπς, αλλά μπορεί να είναι οι άνθρωποι από πίσω τους, που πλέον θα έχουν την προοπτική όχι μόνο να πείσουν ανθρώπους στο εξωτερικό, αλλά μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς και αβεβαιότητας θα έχουν σοβαρό λόγο να πιστέψουν οι ίδιοι περισσότερο στους εαυτούς τους και να δοκιμάσουν μια διεθνή καριέρα, όχι απαραίτητα γιατί θα τους δίνει την βεβαιότητα να κερδίσουν περισσότερα από ότι εδώ, αλλά γιατί θα έχουν μια ευκαιρία, να ρισκάρουν να κερδίσουν τα πάντα!

Και οι περισσότεροι που ήταν εκεί πάνω στα πάνελς εκείνη την Παρασκευή στο OpenCoffee - Tech Crunch event είμαι σίγουρος ότι ήδη κάνουν παρόμοιες σκέψεις και όνειρα. Και πολλοί κάτω στο κοινό. 

Και αυτοί οι άνθρωποι θέλουν και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις ή όπως προτείνει και ο Νίκος από το taxibeat να υπάρχουν και χώροι για χαλάρωση ή για ένα brunch ή ποτό που να βρίσκονται πιο συχνά μεταξύ τους όσοι βρίσκονται σε αυτό το μικρό ακόμη αλλά πολύ δυναμικό οικοσύστημα των σταρταπς.

  

***

 Επίλογος

Και όλα τα παραπάνω δεν τα κατάφερε ο Mike Butcher αλλά τα κατάφερε το opencoffee, που δημιούργησε μέσα στα χρόνια αυτή την κοινότητα και η κοινότητα πλέον από την συνεχή τριβή και τις επαφές και τις πολλές νέες προσπάθειες ωρίμασε, ωριμάζει κάθε μέρα και πλέον φαίνονται οι πρώτοι καρποί. 
Και όσο πεσιμιστικό αν ακουστεί, μπορεί οι καρποί αυτοί να σαπίσουν γρήγορα και να υπάρξει απογοήτευση γρήγορα, αλλά έτσι πρέπει να είναι σύμφωνα με τα παγκόσμια στατιστικά. Θα συνεχίσουμε όμως...

Μην ξεχνάμε!
Μπορεί η φούσκα όλης αυτής της κοινότητας να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και με μεγαλύτερ ρυθμό. Παραμένει όμως μια φούσκα στην κοινωνία μας. Μικρή και σε νούμερα και σε οικονομικά μεγέθη ακόμη αλλά πιο σημαντική και υπολογίσιμη σε σχέση με το παρελθόν. Και ας ακούστηκε ότι υπάρχει υπερδημοσιότητα και παρουσιάζεται το entrepreneurship ως κάτι glamour.
Για ξαναπηγαίνετε ρωτήστε τους κολλητούς σας πόσα νέα apps χρησιμοποιούν στα κινητά τους, αν ξέρουν πέραν του facebook έστω το flickr ή αν έχουν λογαριασμό στο twitter ή αν ξέρουν να κάνουν σύνθετη αναζήτηση στο google ή πόσοι πληρώνουν 2 ευρώ για μια εφαρμογή στο κινητό και πόσα πληρώνουν το χρόνο για ένα παιχνίδι στο playstation.

Θέλουμε τα πάρτυ και την δημοσιότητα. Και για να έρθει η δημοσιότητα θέλει μια ιστορία που να πουλάει. Να γίνει ανοιχτό όλο αυτό. Να διαδώσουμε. Να μιλήσουμε στα νέα παιδιά που είναι στο σχολείο και βολοδέρνουν σε σελίδες με εκατοντάδες χιλιάδες φίλους και περιεχόμενο δελφινάριου, με φθηνό χιούμορ και εύκολες αιτίες για όλα τα κακά της μοίρας μας, και μόνιμες αμφισβητήσεις και γκρίνιες.

Όταν θα μπαίνω στο tl μου και θα βλέπω την είδηση με το νέο υποκατάστημα του taxibeat ή τη νέα χρηματοδότηση ή το νέο πελάτη του bugsense ώς την ανάρτηση με τα περισσότερα shared ή Likes, τότε θα έχει ξεκινήσει το πραγματικό πάρτυ της δημιουργικότητας. Γιατί μην γελιόμαστε... αν πετύχουν όλες αυτές οι start-ups ουσιαστικά και όχι απλά για να 10πλασιάσουν το τωρινό εισόδημα κάποιων ιδρυτών τους, αυτό θα σημαίνει ότι οι περισσότερες από αυτές θα έχουν ήδη εγκατασταθεί σε ξένα εδάφη... και τα ουσιαστικά οφέλη θα είναι μόνο για τους ιδρυτές τους ατομικά. Αλλά αν θέλουμε να πάψουμε να γκρινιάζουμε για αυτή την χώρα και αν θέλουμε να την δούμε να προκόβει και να ξεκόβει με το πρόσφατο παρελθόν και την νοοτροπία της, αυτή είναι η μοναδική πορεία που πρέπει να ακολουθήσει. Να στρέψει το βλέμμα έξω... στον υπόλοιπο πλανήτη.

Ας μιλήσουμε εμείς πρώτοι για επιχειρηματικότητα στους φίλους μας, στα παιδιά μας, σε παιδιά του γυμνασίου και λυκείου και στους γονείς τους, στους γονείς μας και στις παρέες μας. Να πέσουν ταμπού και κλισέ και οι συνήθεις αγκυλώσεις.
Για τα υπόλοιπα η κοινότητα θα βρει τον δρόμο της. Θα γίνουν τα μέρη που ολοι οι entrepreneurs θα μπορούν να φάνε ένα πιάτο μαζί ή να πιουν ένα ποτό και να συζητήσουν προβλήματα ή να αναζητήσουν συμβουλές. Αυξάνονται οι χώροι colabs, οι συναντήσεις, οι vc's συνειδητοποίησαν ότι θα διαβάσουν χιλιάδες προτάσεις, θα μιλήσουν ατελείωτα στο όρθιο, θα δώσουν κάρτες και το επάγγελμά τους δεν θα είναι το ίδιο όπως μέχρι σήμερα... και οι επιχειρηματίες ότι πρέπει να γοητεύσουν γρήγορα και άμεσα, αλλά και να σκέφτονται ότι κάθε μέρα πρέπει να δουλεύουν για να μην ξεφτίσει ο έρωτάς τους με τον επενδυτή τους... να δωθούν ψυχή και σώματι... 24/7.

Φανταστικές Σκιές!

Πριν μερικά χρόνια είχα δει την παραπάνω διαφήμιση της Lego ... που είναι το τέλειο παράδειγμα της φαντασίας των παιδιών... Δύο τουβλάκια μπορούν να μετασχηματιστούν στην φαντασία τους σε οτιδήποτε και να δώσουν "φανταστικές σκιές"!

Σήμερα το πρωί μερικά παραπάνω τουβλάκια είχαν μετασχηματιστεί από τον Γιώργο, όχι στα συνηθισμένα του αεροπλάνα, αστρόπλοια ή πολεμικά οχήματα... αλλά σε ζώα, χωρίς να έχει δει κάτι αντίστοιχο από μένα ή από κάποιον άλλον σε παρόμοια εικόνα... Έτσι ξαφνικά, από ότι μου είπε, χθες βράδυ είχε την έμπνευση αυτή να φτιάξει ζώα με lego, τα οποία μου επιδείκνυε με περηφάνια το πρωί ενώ τον "κυνηγούσα" να ντυθεί!

Τα αναγνωρίζετε;
Θα τα βάλω με σειρά δυσκολίας αναγνώρισής τους, από το πιο εμφανές στο πιο δύσκολο.. κατά την δική μου φαντασία!



1.


2.


3.

 

 4.

Αν δεν τα αναγνωρίσατε ακόμη....

έχω γράψει εδώ με άσπρο χρώμα το όνομα του κάθε ζώου δίπλα στο νουμερό του, εδώ από κάτω! Μαρκάρετε και δείτε τα!
1. Τάρανδος
2. Ιπποπόταμος
3. Κόκορας
4. Φίδι-κόμπρα!

Μάλλον τα lego είναι από τα παιχνίδια που έχω πειστεί εδώ και καιρό ότι είναι από τις μεγαλύτερες επένδυσεις στην δημιουργικότητα των παιδιών!
Λέτε να φτιάξουμε επιτέλους φάτνη φέτος για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο;

a day to remember...

Το "ξενυχτήσαμε" χθες...

Όλα ξεκίνησαν όταν γύρω στις 8 το βράδυ ο Γ. με ρώτησε πότε θα του δείξω το βίντεο αυτού του τρελλού που πήδηξε από το διαστημόπλοιο. 

- Μα δεν πήδηξε ακόμη..Αναβλήθηκε λόγω καιρού... 

- Και περιμένει ακόμη πάνω στο μπαλόνι μπαμπά.. .τόσες ημέρες;

- όχι αγόρι μου, δεν πέταξε ακόμη το μπαλόνι. 

Και τότε μου ήρθε η ιδέα να δω από το κινητό αν υπάρχουν νεότερα... Ανοίγοντας την οθόνη βλέπω στο twitter ένα retweet:

Δεν είπα τίποτα όμως στον Γ. για να μην ζητήσει να ξενυχτήσουμε για να δει την ελεύθερη πτώση.

- Και μπαμπά γιατι θα φοράει στολή αστροναύτη (που του είχα πει παλαιότερα); 

- Γιατί πρέπει να κρατάει σταθερή την πίεση, αλλιώς θα βράσει το αίμα του και θα εκραγεί...

- Ναι ξέρω και στην σελήνη και στους άλλους πλανήτες που δεν έχει αέρα πρέπει να φοράνε στολή αλλιως θα πεθάνουν ... αλλά αμά σε έναν πλανήτη υπάρχει αέρας; Θα την βγάλει;

Και ξεκίνησε ένας 15λεπτος διάλογος που του εξηγούσα για πλανήτες, για αποστάσεις (με βάση την απόσταση γης σελήνης)... πόσο τεράστιες είναι... για το ηλιακό μας σύστημα, το σύμπαν, τα ταξίδια στο διάστημα, την θεωρία της σχετικότητας, την ταχύτητα του φωτός.... και με άφηνε να τον πάω ακόμη πιο πέρα...

Τον πήγα τελικά στο δωμάτιο, τον έβαλα για ύπνο:

- Μπαμπά μου αρέσει να μαθαίνω πράγματα... Θέλω να ακουω αυτα που λες... και ας βαριέμαι καμια φορά όπως τώρα... που νυστάζω... αλλά θέλω να διαβάσω κάτι πριν κοιμηθώ...

Τον άφησα να διαβάσει μια ιστορία από ένα Κόμιξ για να αποκοιμηθεί

Μέσα στα επόμενα 10 λεπτά άνοιξε η καταπακτή της κάψουλας του Felix.

Κάτι με έτρωγε μέσα μου να πάω στο δωμάτιο του να του δείξω την live αναμετάδοση.

Κρατήθηκα... μήπως και κάτι δεν καταλήξει ομαλά...πως θα το πάρει...αλλά πάλι γιατί να χάσει ένα τέτοιο γεγονός; Εγώ ακόμη θυμάμαι την πρώτη εκτόξευση του Κολούμπια στην ασπρόμαυρη Nordtmende. Είναι ένα παιδί που αγαπάει την γνώση, εκτιμάει ήδη τα τεχνολογικά επιτεύγματα... συνειδητοποίησε πόσο παράτολμο και δύσκολο ήταν αυτό που επιχειρούσε ο Felix...

... θα μπορούσε κάποτε να σκεφτόταν πως ξεκίνησε η αγάπη του για το επάγγελμά του και να θυμόταν μια βραδιά σαν την χθεσινή...

...που λίγο πριν αποκοιμηθεί, είδε τον πατέρα του να έρχεται με το ipad, να κάθεται δίπλα του και να του δείχνει τα τελευταία λεπτά πριν ο Felix κάτσει στην ακρη της κάψουλας... αφήσει στο κενό το κορμί του... εξαφανιστεί σε 5''... στροβιλιστεί με 1000 χλμ την ώρα.... να νιώσει την αγωνία της ομάδας του... της οικογένειάς του... μέχρι να ανοίξει το αλεξίπτωτο... μέχρι να περπατήσει στην γη όρθιος.

Και να χειροκροτήσει μαζί με τον πατέρα του και να κάνουν hi 5... χαρούμενοι και ανακουφισμένοι και οι ίδιοι!

- ήταν πολύ τρελλός μπαμπά...

- ναι Γιώργο... αλλά κατάφερε κάτι που κανένας άλλος δεν κατάφερε μέχρι σήμερα... ήταν μια πολύ σημαντική ημέρα για όλους...

- ναι μπαμπά... 

και γύρισε πλευρό και αποκοιμήθηκε σε δευτερόλεπτα. 

screenshot από το ipad μου

Και μπορεί να κατενθουσιάστηκα και να χάρηκα που είδα και μοιράστηκα τις εντυπώσεις μου από ένα τέτοιο ιστορικό γεγονός με το γιό μου στην άκρη του κρεβατιού του ... αλλά δεν ξέρω ακόμη αν  χάρηκα περισσότερο που με κέρδισε στο όνομα ζώο πράγμα... με το "Τύμπανο" και με πολλές ακόμη απίθανες απαντήσεις σε ερωτήσεις που εγώ δεν έβρισκα απάντηση ή με την απόδοσή του στο πρώτο του διαγώνισμα... ή την στιγμή που ένιωσα την ωρίμανσή του, που τον είδα να έχει στόχους, να δουλεύει για αυτούς, να γίνεται ανταγωνιστικός αναγνωρίζοντας την αξία της προσπάθειας και της εξάσκησης, ή με το γεγονός ότι πλέον αρχίζουμε να μιλάμε πιο φιλοσοφικά...

Ας πούμε ότι η χθεσινή ημέρα ήταν μια μέρα που αξίζει να θυμάμαι...