11 Αυγ 2014

a human of Corfu

Μετά τα 85 ο άνθρωπος πρέπει να πεθαίνει. Να μην ταλαιπωρείται. Τι ζωή είναι αυτή γεμάτη πόνους. ...
... Ακούω άλλους παππούδες να κλαίνε που πρόκειται να πεθάνουν. Εγώ το περιμένω να πεθάνω χωρίς κλάματα και στενοχώρια, γιατί έτσι πρέπει να γίνει.
... Κανένας στην ηλικία μου δεν είναι με τα καλά του. Μπορεί να θυμάμαι τα πάντα από τα νιάτα μου, αλλά δεν είμαι αυτός που ήμουν.
... Βλέπω κτίρια να μαραζώνουν και να μην τα πουλάνε. Να αγοράζουν δήμοι παλιά αρχοντικά και να τα κάνουν πολιτιστικά κέντρα και μετά από λίγα χρόνια να σαπίζουν. Να τα πουλήσουν όλα αν δεν μπορούν να τα συντηρήσουν. Να τα αγοράσουν ξένοι και να φέρνουν αυτοί τους τουρίστες να τα δούν. Ρώτα πόσοι Κερκυραίοι έχουνε δει το Αέτωμα της Γοργούς στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ελάχιστοι. Αλλά αν πάνε να το πουλήσουν όλοι θα ξεσηκωθούν για να μην πωληθεί το μουσείο.
... 40 χρόνια πριν είχε έρθει με πτήση πρωινή δντης του μουσείου του Βερολίνου για να το δει και έφυγε την ίδια μέρα με άλλη πτήση. Μου ζήτησε να ξυπνήσω τον Έφορο Αρχαιολογίας 8 το πρωί να του ανοίξει το μουσείο. Κι εδώ δεν κάνουμε τίποτα να φέρουμε κόσμο να δει το μουσείο. Ακόμη το φτιάχνουνε...
... Και αυτός ο φόρος ακινήτων τι είναι; Είναι δυνατόν να ζητάνε από κόσμο να πληρώνει φόρο για κάτι που έτυχαν να κληρονομησουν και από το οποίο δεν βγάζουν εισόδημα. Να πουλήσουν τα ακίνητα τους για να πληρώσουν το φόρο, ενώ πλέον δεν θα έχουν αυτό για το οποιο πλήρωσαν φόρο; Και μάλιστα σε ξεφτυλιστική τιμή; Τόσο αδαείς είναι;
... Εγώ ήμουν τυχερός και έβγαλα λεφτά στην ζωή μου. Τα νέα παιδιά όμως; Πρέπει να ξενιτευτούν για να βγάλουν λεφτά. Μισθοί είναι αυτοί που παίρνουν;

Γιατί θες να με τραβήξεις φωτογραφία; Ο Τομ Κρουζ είμαι;

Κύριος Γιώργος, 89 ετών, πρώην ταξιδιωτικός πράκτορας, κάτοικος Κέρκυρας. Μόλις κατέβηκε τις σκάλες από το σπίτι του και κάθισε δίπλα μου στο παγκάκι για να ξαποστάσει γιατί πλέον τον κουράζουν τα αρθριτικά του. 

(Και είπε και άλλα πολλά. Με λογική κι επιχειρήματα. Επιδιώκοντας διάλογο. Πάντα κόσμια. Μιλώντας μου μόνο στον πληθυντικό.
Του εύχομαι να τα κατοστήσει. Χωρίς πόνους. Γιατί το μυαλό και η ψυχή του φαίνεται να μην έχουν γεράσει καθόλου!)

14 Ιουν 2014

Το βασίλειο της Βουλοκάνης!

Η Βουλοκάνη έχει το αρχηγείο της στην θάλασσα.. κάτω από εμάς.

Η Βουλοκάνη είναι πειράματα. Μία χώρα που την έχουμε κάνει όλη με πειράματα.


Στην Βουλοκάνη οι μισοί κάτοικοι είναι Κάνοι και οι άλλοι μισοί κλέφτες!

Στην Βουλοκάνη δεν υπάρχουν συγκεκριμένα χρώματα για τον ουρανό, την γη, τους ανθρώπους, τα μηχανήματα.

Στην Βουλοκάνη φτιάχνουν περίεργα μηχανήματα για να πιάνουν τους κλέφτες.

Στην Βουλοκάνη υπάρχουν άλλοι φυσικοί νόμοι.

Κάθε γκρι που βλέπεις στην Βουλοκάνη δίνει την ενέργεια να κινουνται και να κάνουν ωραία πράγματα. πχ να πιάνουνε κακους.

Σε κάθε χώρα της γης υπάρχουν 20 Βουλοκάνες.

Οι Βουλοκάνοι κάθε νύχτα βγαίνουν έξω από την γη!

Έχει και συστηματα η Βουλοκάνη. (Αόριστο. Αλλά έχει. Μπορεί να εννοεί και νόμους)

Αλλά κάθε ημέρα μπορεί να αλλάζουν οι νόμοι στην Βουλοκάνη.

Α να και το ρομπότ της Βουλοκάνης!


1. το γκρι δίνει ενέργεια. Το είπαμε αυτό!
2. είναι κεραία που εκπέμπει δυνατή λάμψη και τυφλώνει τους κακούς
3. Εκεί μέσα βρίσκεται άνθρωπος με υπολογιστή και μέσα από αυτή την πύλη από κάτω (το κόκκινο χρώμα) δίνει εντολές στα χέρια για να πιάνουν τους κακους.
4α. Σε αυτό το πράσινο ανοιχτό λένε οι κακοί ότι φυλάγονται τα όπλα τους. Είναι λάθος.
4β. Σε αυτό το πράσινο ανοιχτό φυλάσσονται τα όπλα τους.
5. Χέρι
6. Στο πράσινο σκουρο είναι η φυλακή των κακών
7. Πόδια.
8. Μυστικά όπλα. Κανείς δεν τα ξέρει.
9. Εδώ έχει ηλεκτρικά ψάρια που αμολούνται και πιάνουν τους κακούς και μετά επιστρέφουν πάλι πίσω.
10. Και άλλος άνθρωπος βρίσκεται εδώ κι ελέγχει με υπολογιστή και ρίχνει λέιζερ. Ξέχασα να σας πω ότι λέιζερ ρίχνει και το πορτοκαλί εξόγκωμα στο κεφάλι του ρομπότ. Εκεί ανάμεσα 3 και 4α.



Να και η ιερά Βουλοκάνη!
Γιατί η ιερά Βουλοκάνη τα κάνει όλα!
Να...σε αυτό το κουμπί ο άνθρωπος δίνει σε όσους πάνε εκεί, ένα άλμπουμ panini με όλα τα φακελάκια για να το γεμίσουν!  (Τέλειο μπαμπά;)


























Ο καθένας είναι ευπρόσδεκτος στον κόσμο της Βουλοκάνης.
Από σένα εξαρτάται!

(έπρεπε να γράψω κάποια στιγμή κάτι για την Βουλοκάνη, για την οποία ο μικρός μπορεί να μιλάει με τις ώρες στον μεγάλο τα τελευταία 2 χρόνια! Και ο μεγάλος κάθεται και τον ακουει χωρίς να δυσανασχετεί ή να απορεί στο ελάχιστο με οτιδήποτε παράταιρο ή μη λογικό της ιστορίας. Σήμερα για πρώτη φορά μας έδωσε κάποια guidelines για να καταλάβουμε και μεις οι μεγάλοι. Υποθέτω ότι ισχύουν στα σίγουρα μόνο για σήμερα!)

28 Απρ 2014

Feeling Lucky, feeling happy ...

Κυριακή βράδυ.

Τέλειωσε ένα δεκαπενθήμερο γεμάτο παιδιά. Με πολύ κουβέντα, με παιχνίδι, με βόλτες, με φωτογραφίες, με τις τρέλλες τους, με τις αγκαλιές τους, που όλο και πληθαίνουν και γίνονται πιο ζεστές όσο μεγαλώνουν και τα ίδια, με τις γκρίνιες τους και τις αρνήσεις τους αλλά και με εκείνες τις στιγμές που θες να τα ρουφήξεις. Και με τις αντίστοιχες δικές μου στιγμές.

Ώρα λοιπόν απολογισμού και χαλάρωσης από την στιγμή που έκλεισα την πόρτα των δωματίων τους και έδωσα το τελευταίο φιλί της ημέρας. Και πλέον έχω χρόνο να προσπαθήσω να πείσω τον εαυτό μου ότι από αύριο θα επανέλθω και πάλι σε άλλους ρυθμούς.


Και κει γύρω στα μεσάνυχτα βλέπω την είδηση. Και όπως και άλλοι γονείς, που είδα τις αντιδράσεις τους στην είδηση αργότερα στο fb,  συνειδητοποιησα και γω το πόσο τραγικό, το πόσο βάρος μπορεί να προκαλέσει η είδηση του να χάνεται έτσι από την μια στιγμή στην άλλη, από μια ριπή του αέρα στην κυριολεξία, ένα παιδί 13 χρονών. Χωρίς να μπορεί κανείς να κάνει κάτι για να το σώσει. Να νιωθεις αδύναμος. Ξαφνικά. Να χάνεις ένα κομμάτι της ζωής σου. Σε μερικά δευτερόλεπτα.
Και το αδελφάκι του να σώνεται στην ίδια περίπτωση.
Αν δεν ένιωσε γονιός ένα δυνατό σφίξιμο στο στομάχι, στο άκουσμα της είδησης, μάλλον τον έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τα γονεϊκά ένστικτα.

Ως δια μαγείας, εκείνη την ώρα ο μικρός μόλις έχει σηκωθεί γιατί κοιμήθηκε από νωρίς και ήθελε να πάει τουαλέττα και να πιει νερό. Μετά έπαιξε λίγο και κάποια στιγμή του πρότεινα να πάμε μαζί για ύπνο, προκειμένου να αφήσει τα παιχνίδια του και να μην ξαγρυπνήσει. Τον πήγα και ξαπλώσαμε αγκαλιά στο δικό του κρεβάτι. Κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου. Αλλά το μυαλό μου δεν ηρεμούσε. Ήταν σε μια τρικυμία σκέψεων.

Ένιωθα τόσο τυχερός που ήταν εκείνη την στιγμή, εκεί, δίπλα μου. Τόσο τυχερός που ήθελα άμεσα να ευχαριστήσω κάποιον. Θεό; την καλή μου τύχη ως σήμερα; δεν ξέρω. Ήθελα να τους ευχαριστήσω όλους και τα πάντα. Χωρίς να βάζω λογική. Μόνο συναίσθημα. Με φωνή δυνατή μέσα από την ψυχή μου.

Και ταυτόχρονα να συνειδητοποιώ.
Την ίδια στιγμή που η ατυχία, η μοίρα, η κακή στιγμή, κάποιες συναρτήσεις που μπλέχτηκαν και έδωσαν ένα τραγικό αποτέλεσμα κι έβαλαν όρια και άλλαξαν ριζικά την πορεία άλλων, είχαν χτυπήσει λίγο πιο μακρυά από μένα και λίγο πιο κοντά μου... Γιατί αυτό που ένιωσα ήταν σα να χτυπήσαν και στον δικό μου κύκλο. Από φόβο, από άγχος, από ανασφάλεια για το μέλλον και την ζωή την ίδια. Να αισθάνεσαι τις αδυναμίες σου. Να παραχωρεί για λίγο η ζωή το πέπλο της αλαζονείας που σου προκαλούν οι όμορφες και υγιείς στιγμές της και να σου αποκαλύπτει το πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει. Πως να αλλάξει πορεία η ζωή γύρω σου μέσα σε μια στιγμή. Να βλέπεις την αλήθεια που προσπαθείς να κρύψεις. Μέσα από ένα ξαφνικό σοκ. Μια ριπή αέρα.

Γρήγορα όμως όλα τα κάλυψε η αγκαλιά εκείνη την στιγμή. Η ευχαριστία, η ευγνωμοσύνη, η συνειδητοποίηση της αγάπης γύρω μου, που γέννησε μέσα μου, αυτή η αγκαλιά με το γιο μου. Η Ευτυχία.

Ένα άλλο πέπλο προστασίας είχε πάρει θέση. Όχι ίδιο με αυτό το πέπλο της αλαζονείας. Χωρίς μέθη.
Αληθινό. Πιο δυνατό. Με πιο βαθιά θεμέλια.
Ένα πέπλο δημιουργημένο από ένα άλλο αίσθημα, το οποίο καμιά φορά το ξεχνάμε, ενώ όταν το αντιλαμβανόμαστε ή ξαναθυμόμαστε την δύναμη και την ενέργεια που έχει, νιώθουμε ευτυχισμένοι, νιώθουμε ότι μας προστατεύει από κάθε κακό, από κάθε μοίρα.

Ήταν απο εκείνες τις στιγμές που η αγάπη σου θυμίζει τον ρόλο της, και τον ρόλο που παίζει στην ζωή σε κάθε της φάση κι εκδήλωση. Σαν μια ακτίνα ελπίδας κάθε φορά που ρίχνει πάνω σου βαριά την σκιά του το πεπρωμένο.

Στο σύμπαν αυτό που ζούμε. 


... feeling love. 

19 Απρ 2014

Στην Πλάκα. Την Μεγάλη Παρασκευή του 2014

Έχω ακολουθήσει το ρεύμα του κόσμου, ετσι όπως αυτό βιαστικό κατηφορίζει την Κυδαθηναίων Γονείς με παιδιά, ζευγάρια νέα, ζευγάρια κάθε ηλικίας, ηλικιωμένες κυρίες με με καρφίτσες στο πέτο, δύο κοπέλες με κόκκινο και πορτοκαλί μαλλί κρατώντας τις λαμπάδες τους και πιασμένες χέρι χέρι. Στρίβουν αριστερά στην Χιλλ. Και εγώ μαζί τους. Δεν θυμάμαι που βγάζει απο εκεί ο δρόμος. Ψάχνω να βρω την οικογένεια μου που τους άφησα να προχωρήσουν και να προλάβουν τον επιτάφιο, όσο εγώ έχω εισβάλει στην Πλακα, μαζί με άλλα αυτοκίνητα ψάχνοντας για πάρκιγκ.
Απαράδεκτος αλλά τώρα πιά είμαι πεζός κι εγώ και μπορώ να κοιτάζω με αντίστοιχα υποτιμητικά και άκρως κατακριτέα βλέμματα όσους οδηγούς διαταράσσουν την κυκλοφορία των πεζών.
Φτάνω κάτω από τα σκαλοπάτια του Άγιου Νικόλα. Μόλις έφυγε ο επιτάφιος. Αναθεματίζω την τύχη μου, την αργοπορία μου αλλά και το αυτοκίνητο που πάρκαρε μπροστά στις σκάλες εμποδίζοντας τις εκατοντάδες κόσμου που προσπαθούν να κινηθούν.
"Που είστε;" "Δίπλα στα φαναράκια." "Κι εγώ εκεί είμαι." "Όπως κοιτάς την εκκλησία από που;" "Από αριστερά." "Από αριστερά δεν έχει τίποτα." "Μάλλον σε άλλη εκκλησία είστε. Θα έρθετε εδώ;" "Ναι που είσαι;"
Ο επιτάφιος απομακρύνεται και εγώ πλέον περιμένω την οικογένεια να έρθει απέναντι από το Σχολαρχείο. Συνεχίζω να παρατηρώ τον κόσμο. Και με το δάκτυλο μου έχω αρχίσει ήδη να χαιδεύω το κλείστρο της μηχανής μου.
Για δεύτερα κρατάει αυτό. Ήδη το βλέμμα μου το μονοπωλούν δύο πανέμορφα, τεράστια μάτια που κοιτάνε όλο ζωντάνια κι ενθουσιασμό το πλήθος που περνάει από μπροστά τους.
"Πόσο χρονών είσαι γιαγιά; Πόσα χρόνια μένεις στο σπίτι αυτό; Υγεία να έχουμε πάνω από όλα. Να σαι καλά γιαγιά... κι εσύ να τα χιλιάσεις!"
Οι περισσότεροι περαστικοί την προσέχουν. Κοντοστέκονται για λίγο να ακούσουν. Η φωνή της δεν βγαίνει. Διαβάζω τα χείλη της. Επέλεξα να πάω από τα αριστερά της. Ίσως από αυτή την γωνία βγει καλύτερα. Μήπως να βγαλω μόνο τα χέρια της; Αλλά αυτό το βλέμμα και το χαμόγελο πως να μην θες να το βγάλεις. Ντρέπομαι. Θα με δει.
Σηκώνω βιαστικά την μηχανή. Κλικ... Κλικ...Ξανακατεβάζω. Δεν κοιτάζω καν να δω πως βγήκε.

Περιμένω σαν αρπακτικό να μου δώσει εκείνη την ξεχωριστή στιγμή της. Τώρα μιλάει σε ένα νεαρό ρομά, που προσπαθεί, της χαμογελά, της εύχεται, όμως δεν καταλαβαίνει τι λέει όσο εκείνη επιμένει. Απομακρύνεται και αυτός με την παρέα του.
Μόνη πάλι κοιτάζει αδιευκρίνιστα στο πλήθος. Κλικ. Κλικ. Ξεθάρρεψα. Με βλέπει που την βγάζω φωτογραφία αλλά ούτε δείχνει να χαιρεται ούτε και να δυσαρεστείται.

Θέλει να μιλήσει. Θέλει να της μιλήσουν. 'Ενα ζευγάρι στα 45 πλησιάζει τώρα. Με τσιγάρα και οι δυο στα χέρια και από ένα τριαντάφυλλο.
"Πόσο καιρό μένεις εδώ γιαγιά;" Πόσες φορές η ίδια ερώτηση. Αλλά η γιαγιά δείχνει και πάλι να ξαναζωντανεύει. "100 χρονών είμαι. Από το 1928 μένω εδώ." Δεν την ακούνε ούτε αυτοί. Εγώ διαβασα τα χείλη της.
"Πάρε αυτό το τριαντάφυλλο! Στο κάνω δώρο."
Κλικ. Κλικ.
Νομίζω ότι όλοι όσοι περνούσαν τριγύρω σταθήκανε και κοιτάζανε. Ηθελα να βγάλω αυτους φωτογραφία τώρα. Τα χαμόγελά τους, την έκπληξη τους. Να ακούσω την δική τους εξιστόρηση όταν θα συναντούσαν τους φίλους τους λίγο αργότερα.






Εκείνη την στιγμή πέρασαν οι μικροί με την μαμά τους κι έτρεξα να μην τους χάσω.

Βρήκαμε τελικά τον επιτάφιο στην επόμενη εκκλησία. Τον είδαμε μέσα από τις καμερες και τα κινητά των πιο ψηλών, που μας κρύβανε την θέα. Ακολουθήσαμε από πίσω.
100 + ετών. Τι ιστορίες θα έχει να διηγηθεί. Πόσο ίσως να θέλει να μιλήσει κάπου. Να πει αυτά που χρόνια ίσως έχει αποφασίσει να πει. Να νιώσει ότι θέλουν να την ακούσουν. Σίγουρα θα έχει μυστικά ή ιστορίες που θα έχει πια θάψει καλά μέσα της. Πόσο καιρό μπορεί να περίμενε έτσι να δει την Αθήνα γεμάτη κόσμο. Την γειτονιά και τον δρόμο της. Άραγε αυτή η επαφή την γεμίζει ζωή;
Ξαναπεράσαμε μπροστά της. Τώρα την έδειξα και στα παιδιά. "Αυτή η γιαγιά είναι 100 ετών παιδιά."
Δεν εντυπωσιάστηκαν. Είναι μια γιαγιά. Με άσχημο δέρμα. Με περίεργες αρθρώσεις. Είναι στο τέλος. Είναι στην αρχή. Δεν μπορούν να καταλάβουν. Ίσως δεν πρέπει κιόλας.
Στον δρόμο κυνηγιούνται, πειράζονται, αλλά πάντα στο τέλος θέλουν και οι δυο να κερδίσουν την προσοχή μας. Να μας μιλήσουν για ότι σοβαρό ή περίεργο έχουν σκεφτεί ή τους απασχολεί. Στην μαμά και στον μπαμπά τους.
Κι εγώ τώρα "μιλάω" απο εδώ. Αφού έχω μιλήσει στα παιδιά μου, μιλάω και σε ανθρώπους που πολλούς δεν ξέρω και πιθανότατα και δεν θα τους γνωρίσω ποτέ από κοντά στην ζωή μου. Και ίσως κάπου μέσα μου πλέον θα ξέρω ότι η ζωή μου έχει φερθεί ωραία αν νιώσω κι εγώ να μου προσφέρει κάποιος άγνωστος ένα αντίστοιχο "τριαντάφυλλο".
Ακόμη πιο ωραία αν ένας φωτογράφος αποθανατίσει αυτή την μοναδική στιγμή.



To κείμενο αυτό το αφιερώνω στον Βαγγέλη Προβιά, και ας μου βγήκε παραπάνω από 200 λέξεις που μας είχε συμβουλέψει στο εργαστήρι του και ας με συμβούλεψε στο fb να μην προσθέσω λέξη στην κεντρική φωτογραφία. 

15 Φεβ 2014

Κοιτάμε ψηλά.

Όσοι με ξέρουν, θα με δούνε συχνά να κοιτάω ψηλά.
Μες τη νύχτα. 
Μερικές δεκάδες κουκίδες μόνο τρεμοσβήνουν. 
Αλλά ξέρω ότι αυτό το μαύρο πέπλο, και το γαλάζιο πέπλο τα πρωινά, καλύπτουν πολλά περισσότερα.


This image shows of a ring in space -- not of jewels, but of black holes. This composite image of Arp 147, a pair of interacting galaxies located about 430 million light years from Earth, shows X-rays from the NASA's Chandra X-ray Observatory (pink) and optical data from the Hubble Space Telescope (red, green, blue) produced by the Space Telescope Science Institute (STScI) in Baltimore, Md. via nasamarshall

Κρύβουν το άπειρο και κρύβουν το απειροελάχιστο.
Κρύβουν ζωές, όπως τις αντιλαμβανόμαστε εμείς.
Κρύβουν ζωές, όπως εμείς ποτέ δεν θα τις αντιληφθούμε.
Κρύβουν αισθήματα κι αγωνίες.
Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία.
Λογοτεχνία, ποίηση, γλώσσες.
Δεν κρύβουν μαγεία. Είναι μαγεία. Είμαστε μαγεία.
Κρύβουν πάθη. Πάθη μικρά, πάθη επιβίωσης, πάθη για εξουσία, για εξερεύνηση, για μάθηση.
Κρύβουν λατρείες. Για Θεούς, για όντα, για φαινόμενα, για άψυχα, για ιδέες, για την ζωή και για το θάνατο.
Όλα υποκειμενικά. Η αλήθεια είναι εκεί. Δεν αλλάζει. Δεν άλλαξε ποτέ. Αλλά όλοι πιστεύουν από ένα ψέμα. Είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε να δούμε την αλήθεια. Γιατί είμαστε η αλήθεια.

Ναι μικρέ. Υπάρχουν εξωγήινοι εκεί έξω. Και μάλλον δεν θα τους δούμε ποτέ. Στο δικό μας ποτέ. Και δεν με πειράζει ξέρεις. Όπως δεν με πειράζει και ούτε να σε πειράξει αν άλλοι δεν το πιστεύουν αυτό. Να σε πειράζει μόνο αν δεν σε αφήνουν να πιστεύεις αυτό που θέλεις εσύ. Αν σου απαγορέψουν να σκέφτεσαι όπως θες εσύ. Αν θέλουν να κατεβάσουν το πέπλο του ουρανού ακριβώς μπροστά στα μάτια σου.
Και αν ποτέ (ξανα)γίνει αυτό, όπως γινόταν για χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας, εσύ ξέρω ότι πάντα θα βλέπεις πίσω από το πέπλο. Όπως ήδη κάνεις.
Και κάνεις χαρούμενο τον εαυτό σου.
Και κάνεις χαρούμενο τον πατέρα σου.



Σκέψεις πρωινές με αφορμή μια βραδινή κουβέντα με τον Γ.

15 Δεκ 2013

Frozen and warm hearts!

Village @the mall Athens, με τους 2 γιους μου στην ταινία Frozen.
Δεν έχει νόημα να κάνω την οποιαδήποτε κριτική. Μιλάνε μόνες τους οι αντιδράσεις των παιδιών.

Τρελό αυθόρμητο χειροκρότημα από τα παιδιά στο τέλος της μικρού μήκους 3D ταινίας με τον "αρχαίο" δισδιάστατο Μίκυ να βγαίνει από το ασπρόμαυρο πανί κι έξω από την οθόνη, να κάνει βόλτες με το Οράτιο-αεροπλάνο από άκρη σε άκρη μέσα στην αίθουσα προβολής και στο τέλος να σώνει την Μίννυ από τον τρομερό και πονηρό Μαύρο Πητ. Ο μικρός ακόμη περιμένει να του πω πως έκαναν τον Μίκυ να βγει ζωντανός έξω από την σκηνή!
Η Disney έγραψε ιστορία ακόμη μια φορά!

Ακόμη πιο δυνατό αυθόρμητο χειροκρότημα στο τέλος της μεγάλου μήκους ταινίας από όλη την αίθουσα. Ευτυχώς το δραματικό μέρος είχε τελειώσει 5 λεπτά πριν και δεν φάνηκαν τα δάκρυα αρκετών μεγάλων μες την αίθουσα.
Ή έτσι τουλάχιστον ... υποθέτω!
Και αν θυμάμαι για πρώτη φορά (κι έχω δει όλες τις ταινίες κινουμένων σχεδίων εδώ και 35 χρόνια!) άκουσα ένα παιδάκι να κλαίει έντονα σε δραματική σκηνή τέτοιας ταινίας.

Στο τέλος όμως με περίμενε το καλύτερο!


Διάλογος από το πίσω κάθισμα.
- "Σαχλαμάρα ε;"
- "ε παιδιά, σαχλαμάρα" επέμεινε ο μπαμπάς που συνόδευε 2 αγοράκια που μάλλον δεν πηγαίνανε ακόμη δημοτικό.
Καμία απάντηση από τα παιδιά.
- "Σαχλαμάρα δεν ήταν παιδιά;" σταθερός στην προσπάθεια επιβολής άποψης ο μπαμπάς.
- "Τέλεια."
- "Σούπερ τέλεια ήτανε!" απάντησε και ο δεύτερος πιτσιρικάς.

Δεν ξανα-άκουσα τον μπαμπά τους να μιλάει.

Του εύχομαι απλά να ακούει πρώτα τα παιδιά του στο μέλλον.
Για να μπορεί να χαίρεται και την μαγεία των ταινιών του Disney.



υγ. Τέλος να ευχαριστήσω θερμά την Aspaonline με το skroutz.gr  και την Feelgood Entertainment για την ευκαιρία που μου έδωσαν να παρακολουθήσω την Avant Premiere της ταινίας "Ψυχρά και Ανάποδα" αυτή την Κυριακή στο Mall Athens.

15 Νοε 2013

H πιο ευτυχισμένη ημέρα στην ζωή ενός 5χρονου!

Όταν έρχεται το παιδί σου και σου λέει ότι σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής του, μια καθημερινή, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, που δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο δηλαδή, δεν πήγατε λόγου χάρη μια εκδρομή, ή δεν πραγματοποιήσατε κάποια επιθυμία του, δεν του πήρες καν το αγαπημένο του παιχνίδι, μπορείς να φανταστείς πολλά για τον λόγο που το παιδί σου νιώθει τόσο ευτυχισμένο αυτή την ημέρα!
Αλλά δεν είσαι παιδί. Και κάθε προσπάθεια να βρεις τον λόγο αυτό, είναι μάταιη.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο μικρός, 5,5 ετών πλέον, γύρισε περιχαρής από το σχολείο χθες το μεσημέρι. Και αν και το σχεδόν μόνιμο χαμόγελό του μας βεβαιώνει καθημερινά για την θετική ενέργεια που μοιράζεται στο περιβάλλον του, είναι κάποιες ημέρες που το χαμόγελο αυτό γίνεται ακόμη πιο λαμπερό και περήφανο.
- Μαμά, σήμερα είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου!
- Γιατί αγόρι μου;
- Γιατί κουνιούνται τα κάτω δόντια μου!  όπως τον διαβεβαιώσαμε το ίδιο πρωινό και δεν θα αργήσει η ώρα που θα τα αποχωριστεί. Για αυτό είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου, γιατί θα βγάλω καινούργια δόντια!
Μεγάλωσε σκεφτόμαστε. Νιώθει τόσο ευτυχισμένος που μεγάλωσε, που νιώθει ότι πέτυχε ένα στόχο, που μπορεί να του φαινόταν τόσο μακρινός στην μικρή ηλικία που βρίσκεται. Μπορεί πάλι η χαρά του να ήταν που θα βγάλει καινούργιο δόντι στην θέση αυτού που έχασε εδώ και ένα χρόνο από ατύχημα στο σπίτι. Αυτό και μόνο. Αλλά ήταν πολύ χαρούμενος. Ήταν ευτυχισμένος. Και συνέχισε:
- Mαμά, εσένα ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής σου; Όταν έβγαλες και συ δόντι;
- Χμμμμ, όταν γέννησα εσένα, μωρό μου.
- Και όταν γέννησες τον αδελφό μου; Δεν ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής σου; ήρθε σε κλάσματα δευτερολέπτου η επόμενη ερώτηση.
Η απάντηση της μαμάς μετά το πρώτο σάστισμα κλασσική και διπλωματική:
Είχα δύο πιο ευτυχισμένες ημέρες στην ζωή μου.



Και συνειδητοποιείς ότι και για σένα το άκουσμα αυτού του διαλόγου αποτελεί μια πολύ όμορφη στιγμή. Από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής σου. Γιατί ξαφνικά ξαναγυρνάς στις στιγμές που αυτό το πλάσμα που ακόμη δεν έχεις ξεχάσει πως ήταν κάποτε μωρό, που αγωνιούσες για το πότε θα περπατήσει, αν θα φάει το φαί του όλο, που έτρεχες ξωπίσω του στην παιδική χαρά μην και το χτυπήσουν άλλα παιδιά κατά λάθος στην κούνια, έχει μεγαλώσει, έχει αλλάξει, εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, ενδιαφέρεται να ακούσει τις δικές σου εμπειρίες, τις δικές σου ιστορίες, είναι έτοιμο να πάει στο δημοτικό, με τα μεγαλύτερα παιδιά και ας ξέρει ότι θα είναι για ένα χρόνο συνεχώς φαφούτικο. Γιατί νιώθει ότι μεγάλωσε. Το προσδοκούσε. Μόλις μια εβδομάδα πριν μου εκμυστηρευόταν λίγο πριν τον ύπνο:

Μπαμπά θέλω να γίνω 12 ετών, για να ξέρω να διαβάζω, και να κάνω πολλαπλασιασμό και διαίρεση.

Μπαμπά, θέλω να γίνω αρχιτέκτονας ή αστροναύτης. Αρχιτέκτονας γιατί πρέπει να γκρεμίσουμε πολλά άσχημα σπίτια και να φτιάξουμε πιο όμορφα. Αστροναύτης γιατί θέλω να είμαι ο πρώτος Έλληνας που θα πάει στο διάστημα. Θέλω να πάω και στον Άρη. Εσύ τι θέλεις να γίνω;

Εγώ θέλω να συνεχίσει να ονειρεύεται και να βάζει στόχους. Και να βλέπει τις προσδοκίες του να πραγματοποιούνται. Όχι εύκολα και απλά. Αλλά μεθοδικά και σαν αποτέλεσμα προσπάθεια;. Και να νιώθει κάθε φορά σαν να είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής του.
Και να νοιάζεται για τον αδελφό του και ας το δείχνει καμια φορά και με ζήλια.

Εγώ ήδη έζησα μια από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα ζήσω και άλλες. Γιατί μεγαλώνουνε και όσο και αν μου λείπουνε ήδη που χωράγανε στην αγκαλιά μου, που τους πήγαινα βόλτες στην παιδική χαρά με το καροτσάκι ή στους ώμους και ζητάγανε την βοηθειά μου για να φάνε ή να ντυθούνε, άλλο τόσο επιθυμώ να τα ακούω να εκφράζονται για τις όμορφες και σημαντικές στιγμές της ζωής τους, ή να μου εκμυστηρεύονται τους στόχους και τις σκέψεις τους.  
Να τους ακούω και να νιώθω ότι θέλουν και εκείνοι με την σειρά τους να με ακούνε.

Η ευτυχία είναι τόσο απλό πράγμα και τα 5χρονα παιδιά το γνωρίζουν καλύτερα από όλους.
Εύχομαι να μην το λησμονήσουν ποτέ αυτό.

1 Οκτ 2013

Συμμετέχω στο #είναι2030 - Education revisited!


Αγαπητές φίλοι και φίλοι,



Για 30 χρόνια η εκπαίδευση και τα νιάτα στη χώρα είναι «στον αυτόματο». Όλα λειτουργούν με το «έτσι είναι»: οι δάσκαλοι ακολουθούν ένα «σύστημα», οι γονείς εκπληρώνουν το καθήκον τους πληρώνοντας, και το κράτος υπόσχεται συνεχώς αλλαγές. Ενώ όμως αλλάζει ο κόσμος και καθετί από το παρελθόν δεν είναι βιώσιμο, η Παιδεία που δίνεται στα Ελληνόπουλα δεν επαρκεί.


Συχνά η φράση «τι περιμένει τα παιδιά» αναφέρεται σε καταιγιστικές αλλαγές στην τεχνολογία, την οικονομία, τις κοινωνικές δομές, το περιβάλλον, τις μετακινήσεις ικανοτήτων και πληθυσμών προς νέα επαγγέλματα ...για τα οποία σαν χώρα είμαστε ανέτοιμοι. Νιώθουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, βλέπουμε φαινόμενα βίας, αντιδραστικότητα και μια κοινωνία διχασμένη. Όμως...

Τι θα γινόταν αν... σε όλα τα σχολεία, πάνω από τον πίνακα είχαμε τη φράση του Πλάτωνα: «Ιδανική πολιτεία είναι εκείνη στην οποία ο καθένας ξέρει τον ρόλο του μέσα σε αυτήν και δεν εμποδίζει κανέναν άλλον να πράξει και εκείνος τον δικό του»; 

Τι θα γινόταν αν... μιλούσαμε περισσότερο στα παιδιά για την αγάπη στο συνάνθρωπο, το σεβασμό και τη γνώση της φύσης, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας, ποιές αλλαγές συμβαίνουν; 

Τι θα γινόταν αν... η τάξη γύριζε τα θρανία της σε διάταξη κύκλου συζήτησης και το απόγευμα οι γονείς σαν μια κοινότητα γινόντουσαν μέντορες σε συνεχή διάλογο;

Τι θα γινόταν αν... αντί να κατηγορούμε τα λάθη, δείχναμε και συζητούσαμε παραδείγματα με τα παιδιά 10-18 ετών και τους γονείς τους, για να βοηθήσουμε όλοι μαζί; 

Τι θα γινόταν αν… μια μεγάλη κοινότητα ανθρώπων έφερνε εξέλιξη στα σχολεία από κάτω προς τα επάνω χωρίς πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες; 


Για αυτό από σήμερα ξεκινάμε την κοινότητα einai2030.gr, για να απαιτήσουμε δημιουργικές αλλαγές στην Εκπαίδευση. ‘Οχι κάποιο άλλο σύστημα, ή άλλα βιβλία, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής, σκέψης, διδαχής, συμπεριφοράς ώστε μαζί οι Πολίτες, οι Γονείς, οι Δάσκαλοι να βοηθήσουμε τα Ελληνόπουλα να αποκτήσουν ανοιχτή θωριά στη ζωή.

Ποιοί είμαστε; Είμαστε σαν όλους, άνθρωποι με συναίσθηση, εργαζόμενοι με διεθνείς εμπειρίες, γονείς με αγωνίες, πολίτες που θέλουμε να προσφέρουμε, και Έλληνες που νοιαζόμαστε να μην απομονωθούν τα παιδιά από την εξέλιξη. Θέλουμε να ενώσουμε σε αυτή τη δημόσια συζήτηση πολλούς και ετερόκλητους ανθρώπους, με μόνα κριτήρια την διάθεσή τους για προσφορά, γόνιμο διάλογο και δημιουργική προσέγγιση στη ζωή.

Στην κοινότητα einai2030 δεν υπάρχουν αυθεντίες, ειδικοί, κόμματα, οργανώσεις, σύμβουλοι που θα δώσουν έτοιμες λύσεις. Θα συζητούμε, θα αμφισβητούμε, θα διαδίδουμε καλά παραδείγματα για ότι πιο σημαντικό κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές. Γιατί το μέλλον θα το εξασφαλίσουν νέες γνώσεις, ανθρώπινες αξίες και ο ενεργός παιδαγωγικός ρόλος όλων μας! 

Ενωθείτε στο www.einai2030.gr
tw: @einai2030 και 
einai2030@gmail.com. 

Δεν θέλουμε απλά ένα like, θέλουμε μαζί σας να ανατρέψουμε με φως τη ρουτίνα και να βάλουμε νέες ιδέες στα χέρια νέων, δασκάλων, γονέων. Δεν θα εκχωρήσουμε αυτό το δικαίωμα στην τύχη...
Είμαστε κοντά στο ...2030 και έχουμε αργήσει, να αναλάβουμε δράση για τα παιδιά μας!


Με αυτή την ανοιχτή επιστολή θελήσαμε να κάνουμε την επίσημη έναρξη μιας νέας πρωτοβουλίας 6 άνθρωποι που η αγωνία μας για την εκπαίδευση των παιδιών είναι κοινός μας τόπος.
Δεν ξέρω αν θα πετύχουμε να γίνουμε μία κοινότητα που θα συγκεντρώσει ανθρώπους με τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια οράματα. Προς το παρόν είναι μια πρωτοβουλία ανθρώπων που ήρθανε κοντά μέσα από κοινές ψηφιακές γειτονιές που συχνάζουν και με μια μικρή - ανεπαίσθητη - παρότρυνση από τον ένα εξ' αυτών βρέθηκαν και προσπάθησαν να σκεφτούν έναν απλό τρόπο προκειμένου να έρθουμε σε επαφή όλοι όσοι αντιλαμβανόμαστε ρεαλιστικά και χωρίς ταμπέλες και ταυτότητες το σήμερα και το αύριο στην Ελλάδα και τον κόσμο. Και να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν ... προσπαθούσαμε να διαδώσουμε φρέσκες ιδέες και αντιλήψεις.
Θα άλλαζε ο τρόπος που σκεφτόμαστε και πράττουμε;
Θα πιστέψουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε πολλά σε αυτό τον τόπο;
Θα δώσουμε στα παιδιά τα πραγματικά εφόδια για δημιουργήσουν και να βρούνε την πραγματική ευτυχία και επιτυχία όταν θα είναι πια μεγάλα, το 2030;
Θα βγάλουμε και άλλους από τις φούσκες τους;
Θα καταφέρουμε να διαβάζουν οι γονείς έστω και ένα κείμενο με απόψεις γύρω από την εκπαίδευση μια φορά την εβδομάδα ή το μήνα;
Θα καταφέρουμε να μοιραστούν τα παιδιά του λυκείου ένα κείμενο λογοτεχνικό, ένα κείμενο με ένα επίτευγμα επιστημονικό ή και επιχειρηματικό ενός συνομήλικου τους. Ένα κείμενο με σκέψεις για την εκπαίδευση και τα επαγγέλματα του μέλλοντος. Ένα κείμενο που μιλάει για την αληθινή δημιουργικότητα; 

Όσο κοινότοπο, ουτοπικό ή κλισέ αν ακούγεται... θα πιστέψουμε εμείς και τα παιδιά μας ότι οι ίδιοι πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Δεν θα μας σώσουν ούτε πολιτικοί, ούτε κοιτάσματα, ούτε η βία και οι πόλεμοι. 

"Η καλύτερη στιγμή για να φυτέψεις ένα δέντρο είναι πριν από 20 χρόνια. Η δεύτερη καλύτερη είναι τώρα."


Το έγραψε η Άσπα στο wall της, το αντιγράφω και γω τώρα, για να μην μιλήσω παραπάνω. Άλλωστε θα μιλάμε μέσα από το einai2030.gr
Καλή μας αρχή!

29 Σεπ 2013

Καλή Κυριακή!

Σηκώνεσαι σιγααα σιγά να μην ξυπνήσεις κανέναν, βαζεις καφέ, κάθεσαι στο λάπτοπ χωρίς να ανοίξεις τηλεόραση/μουσική, μες την απόλυτη ησυχία και τότε έρχεται και κάθεται δίπλα σου στον καναπέ ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι ξύπνησες, όχι γιατί εκείνος έχει ξυπνήσει αλλά γιατί θέλει να είναι δίπλα σου. Και ας τον μάλωσες χθες βράδυ. Και ας είναι ακόμη τρελλά κουρασμένος και νυσταγμένος. Του λείπεις.

Και συνειδητοποιείς ότι οι Κυριακές σου καιρό τώρα έχουν αποκτήσει μια συνήθεια καινούργια, λατρεμένη που δεν θες να χάνεις ούτε ένα επεισόδιο.
Θα βρεθούν και στιγμές που θα περάσεις μόνος. Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα την περνάς μόνος. Χωρίς να νιώσεις ποτέ αυτή την λαχτάρα για αγκαλιά κάθε ώρα της ημέρας.
Καλή Κυριακή!

13 Σεπ 2013

Σανδάλια και αερόσολες!

- Έχει 2 λεπτά μόνο. Τον βλέπετε τον χρόνο που σταμάτησε; Να εκεί. Και δίπλα με κόκκινο ο χρόνος που απομένει μέχρι να σουτάρει κάποιος την μπαλα. Αλλιως την παίρνουν οι αντίπαλοι.
- Αλλά 2 λεπτά στο μπάσκετ μπορεί να κρατήσουν αρκετά, γιατί μπορεί ο αντίπαλος να κανει συνέχεια φάουλ για να σταματήσει τον χρόνο. Να είδες που έκαναν οι Ισπανοί μόλις πήρε την μπάλα ο Σπανούλης;
- Είναι κακό πράγμα τα φάουλ;
 - Ναι είναι κακό Π.
- Αλλά καμια φορά μπορεί να είναι και χρήσιμο.
- Μαμά να αυτός είναι ο προπονητής. Ο χοντρούλης. Αλλά ξέρει καλό μπάσκετ, αλλά δεν παίζει ο ίδιος. (ακριβώς τα λόγια μου μισή ώρα νωρίτερα που τους μιλούσα για τον Τρινκιέρι).
...
- Ααααχ... είδες μπαμπά την έχασε την βολή. 
- Έχουμε χρόνια να τους κερδίσουμε τους Ισπανούς, για να δούμε αν θα τα καταφέρουμε σήμερα. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος.
Τα επόμενα δευτερόλεπτα κυλούν χωρίς ομιλία, χωρίς ερωτήσεις.
6 δεύτερα. Σπάω την σιωπή! 
Κερδίσαμε!
Τέλεια... Μετά από 11 χρόνια. Την δεύτερη καλύτερη ομάδα του κόσμου. Τώρα μικρέ πάμε για μπάνιο. 
Μα μπαμπά δεν τελείωσε.
Τώρα πανηγυρίζουν! Τέλος διαφημίσεις τώρα, πάμε.
Μπαμπά, μπαμπά μην κλείσεις... ασε να τελειώσει αυτή η διαφήμιση... 



...σανδάλια και αερόσολες μπαμπά. Σαν αυτά που αγόρασες!

Μόνο που αυτά είναι για το δικό μου "μυστικό" για να επανέλθω σε φόρμα φέτος τον χειμώνα. 
Ο δικός μου στόχος.
Η δικιά μου πορεία. 
Το δικό μου κύπελλο.

Μέχρι τότε περιμένω να ξαναδούμε τα επόμενα ματς με τους μικρούς. Είμαι σίγουρος ότι θα μου δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε για στόχους και προσήλωση σε αυτούς. Και να τους γνωρίσω (μέσα από ντοκουμέντα) ποιος είναι επιτέλους και αυτός ο Μιχαήλ Ιορδάνης.
Και να πάρουμε και άλλα χιτώνια!