01 Ιουλ 2010

Girl vs Boy

Βραδιά κινηματογράφου χθες με τα μικρά. Ο Γιώργος και οι δύο κολλητές του, οι δύο Εβ! 
Toystory 3! Εκπληκτική ταινία. Πολύ παιδική. Πολύ χρώμα, δράση, συναισθήματα έντονα, μάχη καλού -κακού... και κυρίως πολύ διασκεδαστική. Η μισή αίθουσα περίμενε να τελειώσουν όλοι οι τίτλοι τέλους για να φύγουν... κάτι λέει αυτό...


... και φυσικά μετά την ταινία έχει φαγητό, και κουβεντούλα με τα μικρά για να δούμε τι τα ενθουσίασε, τι τους έκανε εντύπωση, τι δεν καταλάβανε... 
πχ... τα Ισπανικά του Buzz Lightyear τους φανήκανε... κινέζικα και δε νομίζω ότι πιάσανε και το χιούμορ των σχετικών "ισπανικών" σκηνών, στις οποίες ομολογώ ότι ακουγόντουσαν τα έντονα γέλια των μεγάλων που συνόδευαν τα παιδιά και όχι μόνο... (υπήρχαν και αρκετοί μεγάλοι χωρίς παιδιά... στην μεταγλωττισμένη version!).

Και εκεί κάπου στην κουβέντα τέθηκε η ερώτηση της Άσπας:

- Για πείτε μου παιδιά, γιατί πιστεύετε ότι έγινε ο αρκούδος κακός?
- Γιατί μαμά, όταν τον παράτησε το κοριτσάκι κάτι άλλαξε στην καρδιά του... είπε η Εβελίνα
- Λάθος... είπε ο Γιώργος... δεν άλλαξε η καρδιά του...  άλλαξε το μυαλό του... 
... και επέμειναν για ώρα και οι δύο στις απόψεις τους...

Οι δυο μεγάλοι της παρέας συμφώνησαν...
Κορίτσι - Αγόρι... άλλοι τρόποι σκέψης και αντίληψης 

Και έμελε αυτή η σκηνή στο εστιατόριο να μείνει χαραγμένη στο μυαλό μας .... ή μήπως στην καρδιά μας? 

28 Ιουν 2010

Μαϊμουδάκια και ... χιμπατζήδες!

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα μικρά κάνουνε σαν μαϊμουδάκια.
Ξεσηκώνουν ότι δούνε, ότι ακούσουν.

Θυμάμαι ακόμη εκείνη την ιστορία που μου είχε διηγηθεί φίλος από την Θεσσαλονίκη πολλά χρόνια πριν γίνω πατέρας, που ο 5-χρόνος ανιψιός του έβλεπε τηλεόραση μόνος του ενώ τον ντάντευε η γιαγιά του και κατά τις 12 το βράδυ σηκώνεται πάει στο σαλόνι που καθόταν η γιαγιά, της λέει να έρθει στο δωμάτιο, να ξαπλώσει στο κρεβάτι, και μετά σκαρφαλώνει από πάνω της και της φώναζε... "Πες μου τι είσαι, πες μου τι είσαι? Είσαι το π... μου?" (ερώτηση στο trivial τι εκπομπή έβλεπε θα απαντηθεί στα σχόλια).

Αναμενόμενο λοιπόν ότι αργά ή γρήγορα θα δεις και το δικό σου παιδί ή κάποια άλλα παιδιά να αντιγράφουν κάποιες πιο "κακές" συνήθειες των μεγάλων...


photo by G.A.P.'s Web site
Το Σάββατο λοιπόν σε κάτι βαφτίσια που εξελίσσονταν στην αυλή ενός παρεκκλησίου, ένα πολύ μικρό και τσαχπινιάρικο κοριτσάκι όχι πάνω από 3,5 ετών, έπαιζε μπροστά στον φακό του καμεραμαν παίρνοντας στάσεις που θα τις ζήλευαν όλες οι υποψήφιες του next top model. Λίγο σοκ, αλλά στην τελική όλοι γελάσαμε, όλοι σχολιάσαμε σε εύφορο κλίμα.
Τους γονείς δεν τους ήξερα για να καταγράψω αντιδράσεις... εγώ το μόνο που θυμήθηκα ένα φίλο γονιό σε μια άλλη πρόσφατη εκδήλωση, που βλέποντας την 5χρονη κόρη του σε θεατρικό, ψέλλιζε γελώντας... "το δίκανο, το δίκανο"!

Περάσανε 2-3 ώρες και στο γλέντι που ακολούθησε της βάφτισης ήρθε πλέον και η δική μου σειρά να δω τον δικό μου μικρό,  που στο σπίτι αντιγράφει κάθε κίνηση του μεγάλου με υστέρηση δευτερολέπτο...

... να παίρνει οδοντογλυφίδα στο στόμα... να την βάζει ανάμεσα σε δείκτη και μέσο ... στα χείλη... και δώστου να ξεφυσάει αρειμανίως... καμαρώνοντας και γελώντας...

Εκεί ήρθε το σοκ!
Στο τραπέζι μας και στο σπίτι μας δεν καπνίζει άνθρωπος (εδώ και χρόνια).
Σχολικά πάρτυ, παιδότοποι, mall, golden hall, ή άλλα μέρη που συχνάζουμε δεν βλέπεις καπνιστές εύκολα. Δύο σερί ΣΚ βρεθήκαμε σε γλέντια όπου παρόλη την έντονη παρουσία μικρών οι μεγάλοι δεν  απαρνιόντουσαν την παρέα του τσιγάρου ούτε λεπτό, ούτε καν όταν κρατάγανε τα μικρά αγκαλιά τους.
Τα αποτελέσματα άμεσα.

Και το επιχείρημα ότι τα παιδιά αργά ή γρήγορα, όσο και να προσπαθείς για το αντίθετο, θα βρεθούν σε περιβάλλον που θα δουνε συνήθειες μη επιτρεπτές για την ηλικία τους σωστό είναι. Είτε αυτό έχει να κάνει με τσιγάρο, είτε με εκπομπές στην tv, είτε με "κακές" λέξεις... Πρέπει από μικρή ηλικία να δώσεις στα παιδιά να καταλάβουν γιατί κάτι δεν επιτρέπεται. Με επιχειρήματα, χωρίς αφορισμούς και ξερά μη ή απειλές.

Και επειδή τα παιδιά μας πάντα θα είναι μαϊμουδάκια... τουλάχιστον ας προσέχουμε εμείς μην συμπεριφερόμαστε ως χιμπατζήδες!

update: Πρόσθεσα στο ποστ μου και ένα βίντεο που μου υπενθύμισε η Δανάη 

... Children see... Children do!



23 Ιουν 2010

Αρχαίες συνήθειες.

Δεν με σόκαρε η γαμήλια δεξίωση στο Αβέρωφ,
δεν με σόκαρε ούτε ότι στην δεξίωση είχαν καλεστεί μοντέλα και συνοδοί πολυτελείας (όπως διαβάζω στο Θέμα της Κυριακής του Θέμου), 

Δεν με σοκάρει ούτε η δήλωση της Τζούλιας  "Είμαι μεγάλη πόρνη ... ε και;" εξώφυλλο στο Νιτρο του Πέτρου,

αλλά σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να με σοκάρει το γεγονός ότι 
στην μεν εκπομπή του Θέμου κάθε εβδομάδα παρελαύνουν υποψήφιες σύζυγοι γόνων εφοπλιστών ή απλά... υποψήφιες συνοδοί, 
στον δε ρόλο του ως τηλεκριτής ταλέντων ο Πέτρος εμφανίζεται εκνευρισμένος όταν ένας πανέμορφος νέος υποψήφιος απολογείται για κάτι βίντεο που κυκλοφόρησαν στο youtube με ερωτικές  σκηνές του, γιατί υποψιάζεται ότι το έκανε ο ίδιος ο υποψήφιος για να προβάλει τον εαυτό του!!!

photo by annamalina

αλλά όχι δεν με σοκάρουν ούτε αυτές οι τεράστιες ξώφθαλμες αντιφάσεις της ηθικής των ανθρώπων σταρ των έντυπων και τηλεοπτικών ΜΜΕ (ανέφερα δύο παραδείγματα γιατί ο κατάλογος των αντιφάσεων είναι τεράστιος) αλλά ούτε και το γεγονός ότι ελάχιστοι δείχνουν να αντιλαμβάνονται αυτές τις αντιφάσεις.

μάλλον δεν με σοκάρει πλέον τίποτε από όσα βλέπω και ακουω....

με σοκάρει ένα πράγμα μόνο... 
ότι γίνανε τόσα πολλά μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, 
ο κόσμος που ζητάει αλλαγή σε κόμματα, σε πρόσωπα, σε υπηρεσίες, σε κράτος ολοένα και αυξάνει
αλλά ο κόσμος που δείχνει να χάνει την εμπιστοσύνη του σε όλους αυτούς που ήταν μέρος της εξουσίας, της κάθε εξουσίας (εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής... του τύπου ... της εγχώριας τρομοκρατίας) 
δεν δείχνει την τάση να αλλάξει απλές του συνήθειες...

.... και συνεχίζει να αγοράζει σοκ και ηθική, να βλέπει dvd της Τζούλιας και εκπομπές του Αυτιά ταυτόχρονα.... 

... εθισμένος ακόμη από αρχαίες συνήθειες... συνεχίζει να αγοράζει αμαρτία και μετάνοια... ταυτόχρονα...

14 Ιουν 2010

Μαθήματα μπάλας!

Ανοίγω τηλεόραση και πετυχαίνω Γερμανία-Αυστραλία... Ο μεγάλος παίζει μπροστά μου με τα νέα του παιχνίδια, εγώ αγκαζέ με το λάπτοπ, ο ήχος της τηλεόρασης πολύ χαμηλά, για να αφήσουμε το μικρο να κοιμηθεί!
Αφήνει κάποια στιγμή τα παιχνίδια του και έρχεται δίπλα μου.
Μπαμπά, ποιοι είναι αυτοί με τα μπλε?
Οι Αυστραλοί.
Και οι άλλοι με τα άσπρα?
Οι Γερμανοί.
Οι Αυστραλοί είναι πιο καλοί? 
Όχι, γιατι χάνουν ήδη 2-0.
Μπαμπά... ένας με μπλε του πήρε πριν την μπάλα αυτού με τα άσπρα...Οι Αυστραλοί είναι καλύτεροι! Δεν μπορούν να τους πάρουν την μπάλα οι Γερμανοί!
Κοίτα όμως στο ποδόσφαιρο δεν παίζει ρόλο ποιος παίζει καλύτερα μπάλλα... αλλά τι?
Ποιος βάζει γκόλ...
Και ποιος έχει βάλει 2 γκολ μέχρι στιγμής?
Οι Γερμανοί... άρα?
Μπαμπά... εσύ τι ομάδα είσαι? 
Δεν είμαι καμία από αυτές τις δύο... εγώ είμαι ΑΕΚ και Ελλάδα.
Ναι αλλά ποια θες να κερδίσει από αυτές τις δύο?
χμμμμ.... δύσκολα μου βάζεις αλλά θα πω Γερμανία γιατί παίζει καλύτερα...
εγώ είμαι Αυστραλία... γιατί είναι πιο τρελοί... και θα βάλουνε και γκολ...


Το σκορ γίνεται 3-0...

Ο μικρός κατεβάζει τα μούτρα προς στιγμή... αλλά αμέσως δηλώνει με ενθουσιασμό μόλις βλέπει τους μπλε με την μπάλα στα πόδια....
Θα σας βάλουμε γκολ...
σε ποιους?
σε εσάς τους Γερμανούς...
μα δεν είμαι Γερμανός...
...και θα βάλουμε και άλλα γκολ... και θα σας κερδίσουμε γιατί είμαστε τρελοί οι Αυστραλοί!!!

Μπαίνει και το 4ο... το ματς συνεχίζεται... του μαθαίνω και κάποια άλλα διαδικαστικά και κανόνες και τα ακούει όλα με προσήλωση... μάθαμε και τις αλλαγές... 
Μπαμπά αυτός που μπήκε με τα μπλε... είναι καλύτερος από αυτόν που μπήκε με τα άσπρα... και θα σας κερδίσουμε!
η επιμονή του μικρού συνεχίζεται....
σφυρίζεται η λήξη...

Μπαμπά κέρδισες!
Μα δεν κέρδισα...
Σωστά μπαμπά... η ομάδα που υποστήριζες κέρδισε...
...αύριο μπορεί να κερδίσουμε εμείς που παίζουμε και καλύτερη μπάλα από εσάς!!!

Και ξαφνικά χωρίς καμία παρότρυνση ή παρέμβαση από εμένα, μπήκε στην ζωή του μικρού το ποδόσφαιρο... ή μάλλον στο προνήπιο λαμβάνουν χώρα πολλά περισσότερα από όσα εγώ προλαβαίνω να ενημερωθώ....



ps. το παραπάνω ποστ το αφιερώνω σε όλους τους καλούς φίλους που βρίσκονται στο plurk που μου δίνουν ενίοτε το σπρώξιμο να κάνω και αναρτήσεις... σαν και τούτη εδώ!

13 Ιουν 2010

Little joys!

Ξύπνησα. Στο μυαλό μου στριφογυρνάει μια ιδέα που μου γεννήθηκε ως απόρροια σκέψεων από ένα όνειρο που έβλεπα. Δεν θυμάμαι πια το όνειρο. Θυμάμαι τις σκέψεις μου. Μπορεί και αυτές να έχουν ξεθωριάσει μέχρι να τελειώσω αυτή την ανάρτηση.
Δεν πρόλαβα να πιω την πρώτη γουλιά εσπρέσσο και στην κορυφή του google reader ήταν ένα κείμενο με τον πιασάρικο - για εμένα- τίτλο "άλγεβρα" ... από μία από τις πιο παλιές μου φίλες στο χώρο των blogs...την lemon
Έκπληξη...
Ένα ποίημα...
του Jeffrey McDaniel...
μόλις 109 λέξεις... που μετέφρασε η lemon από το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο που βλέπετε παρακάτω:


... μια απλή σκέψη, μια απλή ιδέα σαν αυτή που έκανα όταν ξύπνησα...

και μετά περιπλανήθηκα λίγο ακόμη στον reader μου... να διαβάσω κείμενα φίλων που αμέλησα το τελευταίο διάστημα που δουλεύω σαν τρελλος...
και εκεί που ενημερωνόμουν για την καθημερινότητα και τις σκέψεις μιας αγαπημένης παιδικής μου φίλης που υπογράφει τα εξαιρετικά της κείμενά (και τις ακόμη πιο εξαιρετικές συναταγές της) ως tilemetora είδα αυτό το βίντεο...


"Αυτές είναι οι παρέες που γράφουν ιστορία πραγματικά. "

Μια σκέψη-ιδέα, ένα κείμενο, ένα βίντεο, ένα πρωινό ξύπνημα με την γλυκιά φωνή και αγκαλίτσα του μικρου μου  γιου, ένα σαλόνι και ένας υπολογιστής γεμάτο αποδείξεις όμορφων στιγμών του τελευταίου διήμερου...

...ενδείξεις ότι αξίζει να πιστέψω να είμαι αισιόδοξος...

...είμαι τουλάχιστον ευτυχισμένος.

18 Μαϊ 2010

Αγαπητέ κύριε Ηλία


Μόλις διάβασα το κείμενο σας στο protagon.gr [Χαρίζω τα βιβλία μου] και πραγματικά ένιωσα έκπληξη. 

Είμαι ένας πατέρας δύο μικρών παιδιών, κοντά στα 40 και ένας από τους χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια Έλληνες που ξανά-αγάπησαν με τις εκπομπές σας την Ελλάδα, που γύρισαν το κεφάλι από την καθημερινή μιζέρια και απαξίωση και βρήκαν και πάλι την φωτεινή, ταπεινή αλλά περήφανη Ελλάδα των κειμένων ενός Καραγάτση, ενός Ελύτη, ενός Σαμαράκη ή Καβάφη.

Είναι τόσο μεγάλη η προσφορά σας στην σημερινή Ελλάδα, που ίσως οι Έλληνες ακόμη δεν την έχουν αντιληφθεί και συνειδητοποιήσει σε όλο της το μέγεθος.  Μόνο μέσα από αυτές τις απλές εκπομπές που κάνατε παλαιότερα στο mega και πιο πρόσφατα στην ΕΤ3.




Και με την κίνηση σας να χαρίσετε τα βιβλία σας, είναι μια ευκαιρία για εμάς που σας αγαπήσαμε, να γνωρίσουμε πως διαμορφώθηκε η σκέψη του Μαμαλάκη ... είναι μια ευκαιρία και για τα παιδιά μας να μάθουν να αγαπάνε τον συνάνθρωπο τους όπου και αν βρίσκεται, σε όποιο σημείο της γης, να εκτιμούν την απλότητα, τις μυρωδιές, την μαγειρική, την ομορφιά στις μικρές απολαύσεις της ζωής, τα ταξίδια, τα βουνά και την θάλασσα, την παράδοση.

Ακόμη και αν ερχόσασταν αύριο σπίτι μου να μου χαρίσετε έστω και ένα βιβλίο από την συλλογή σας δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το αποδεχτώ μόνο για μένα. Τα βιβλία είναι γνώση. Είναι κρίμα τόση πληροφορία να είναι κλεισμένη σε ένα σπίτι για τους λίγους διαμένοντες και τους επισκέπτες τους.
Μακάρι να βρεθεί ένας χώρος που να μπορεί ο κόσμος να επισκέπτεται όλο αυτό τον πλούτο ελεύθερα χωρίς περιορισμούς, αλλά με σεβασμό και με ευγνωμοσύνη και αναγνώριση για την προσφορά αυτή.

Μακάρι σε αυτό τον χώρο να μπορουν να παίζονται και οι εκπομπές σας και απλοί άνθρωποι σαν αυτους που μας γνωρίσατε να μαγειρεύουν τις συνταγές που μάθανε από τις γιαγιάδες τους και τους παππούδες τους (σαν το δικό μου παππού τον Κωνσταντινουπολίτη που έμαθε στη γιαγιά μου ένα σωρό συνταγές!)

Εύχομαι ολόψυχα να βρείτε μια πρόταση που να σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένο.

Με ειλικρινή αισθήματα,

Χρήστος


update 21.05.10: O κ. Μαμαλάκης απαντά στους αναγνώστες του και σε όλους αυτούς που ενδιαφέρθηκαν! 

27 Απρ 2010

Les miserables!

Οι εκλογές στο ΤΕΕ είναι παρελθόν.
Από όσο μαθαίνω 41.000 μηχανικοί από τους σχεδόν 120.000 μηχανικούς σε όλη την Ελλάδα ψηφίσανε. 1 στους 3 πήγαμε και εκλέξαμε αυτούς τους οποίους η συντριπτική πλειοψηφία δεν πιστεύουν, δεν εμπιστεύονται για να τους εκπροσωπούν. Και η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει άδικο.
Ας είμαστε ρεαλιστές. Τι νόημα έχει να ψηφίζουν οι 1 στους 3 για αυτούς που θα φαίνεται ότι  εκπροσωπούν 3 στους 3? Αν αύριο γινόντουσαν βουλευτικές εκλογές θα δεχόμασταν ως πρωθυπουργό κάποιον ο οποίος πήρε το 30% του 33%, δλδ το 10% αυτών που έχουν εκλογικό δικαίωμα? (αν φυσικά βγει ο υποψήφιος του πρώτου κόμματος, κάτι το οποίο σπάνια γίνεται!).
Και όμως αυτό γίνεται στο ΤΕΕ γενιές τώρα και δεν το δέχονται μόνο αυτοί που ψηφίζουν. Το δέχονται όλοι οι μηχανικοί με τη στάση τους.

Είμαστε έξυπνοι άνθρωποι όλοι οι μηχανικοί. Δίνουμε λύσεις καθημερινά σε ποικίλα προβλήματα και καταστάσεις, ενώνουμε τις δυνάμεις μας για σε τεράστια και πολύπλοκα έργα ή τεχνικά ζητήματα. Δημιουργούμε καινοτομίες, ξενυχτάμε για να επιδιορθώσουμε βλάβες ή να βρούμε τρόπους να βελτιστοποιήσουμε αποδόσεις μηχανών και ανθρώπων.
Και όμως είμαστε ανίκανοι να βρούμε λύσεις στα πιο απλοϊκά ζητήματα. 
Δεχόμαστε μια κατάσταση την οποία έχουμε παραλάβει εδώ και χρόνια, από μια γενιά που δεν είχε ούτε υπολογιστές, ούτε καθημερινή επαφή με το εξωτερικό και τις εξελίξεις, με επιχειρήσεις και μηχανικούς στο εξωτερικό προκειμένου να συγκρίνει και να αφομοιώνει άλλες αντιλήψεις και μεθόδους.
Τι σόι βόλεμα είναι αυτό που δεν βλέπουμε ότι τα πράγματα θα γινόντουσαν πολύ καλύτερα αν τα 50€ που πληρώνουμε συνδρομή κάθε χρόνο 120.000 μηχανικοι δινόντουσαν οχι για να δίνουν χαρτζηλίκια σε επιστημονικές και άλλες επιτροπες, αλλά για να εκσυγχρονίσουμε σοβαρά έστω την ιστοσελίδα μας, ή το κτίριο μας.





Πόση μεγαλύτερη συμμετοχή θα είχαμε αν γινόντουσαν αυτές οι εκλογές ηλεκτρονικά από το σπίτι?
Αν ψηφίζαμε ηλεκτρονικά όποτε χρειαζόταν να αποφασίσουμε για κάτι σημαντικό.
Για τυχόν προτάσεις επιστημονικών επιτροπών ή άλλων μονιμων επιτροπών.
Όλη η ευφυΐα των μηχανικών εξαντλείται σε συνθήματα φοιτητικού επιπέδου.
Όλοι γκρινιάζουν εναντίον άλλων κομμάτων, της κυβέρνησης και των κυβερνώντων του ΤΕΕ. Δεκάδες κομματα, εκατοντάδες υποψήφιοι, καμία πρόταση.

Αλήθεια τι θέλουμε από το ΤΕΕ? Τι ζητάμε? Τι κάνουν τα ΤΕΕ στις άλλες χώρες της Ε.Ε. ή στις ΗΠΑ?
Εψαξε ποτέ κανένας από τους διοικούντες στο ΤΕΕ? Τι προτείνει το ΤΕΕ για τα επόμενα χρόνια? Ποιες θα ειναι οι τεχνολογικές εξελίξεις ανα ειδικότητα και ανά κλάδο απασχόλησης?
Δεν θέλουμε πολλά. Γρήγορος σύμβουλος και άμεση ενημέρωση.
Να είναι εκεί στα μικρά και στα καθημερινά μας. Να επικοινωνούμε μέσα από αυτό. Ανοιχτά και σύγχρονα. Μέσω διαδικτύου και όχι μέσω δελτίου.
Απλές μικρες καθημερινές σύγχρονες συνήθειες ενημέρωσης όπως ένα twitter, ένα facebook page, ένα rss τέλος πάντων είναι άγνωστες έννοιες για τους εκλεγμένους του ΤΕΕ.

Για να μην μιλήσω για το Παρίσι όπου στο Γαλλικό ΤΕΕ χρόνια κλείσαμε μία αίθουσα για την δουλειά που είχαμε συν άλλες δυο αίθουσες για να παίρνουμε μεσημεριανό που έφτιαχνε το εστιατόριο του ΤΕΕ!
Όπως πληροφορηθήκαμε τις ίδιες αίθουσες κλείνουν συχνά Γάλλοι μηχανικοί για να δώσουν μια διάλεξη ή να οργανώσουν ένα σεμινάριο ή ακόμη και για να καλέσουν φίλους για προσωπική τους εορτή!

Εδώ ακόμη θυμόμαστε το ΤΕΕ κάθε εκλογές, για να γκρινιάξουμε και να δούμε κανά παλιό φίλο την ώρα που του πασάρουμε το ψηφοδέλτιο με την "γραμμή".


Σα να έχει κολλήσει πάνω μας ανεξίτηλα αυτή η μιζέρια των φοιτητικών μας χρόνων στο Πολυτεχνείο και δεν μπορούμε να την απαλλαχθούμε με τίποτα!

24 Μαρ 2010

Το parade or not to parade?

 Είδα το πρωί παιδιά στο δρόμο με τις γαλανόλευκες στολές τους να ετοιμάζονται να πάνε στο κέντρο της Αθήνας να παρελάσουν.
Και θυμήθηκα τις φωτογραφίες που έβγαλα πέρσι πηγαίνοντας να παρακολουθήσω και γω την βαφτιστήρα μου να παρελαύνει με το σχολείο της.
Περάσανε δεκάδες σχολεία, χιλιάδες παιδιά, άλλα στημένα ωραία, πολλά κάνοντας αγγαρεία, κάποια λίγα βρίσκοντας ευκαιρία για χαβαλέ


και άλλα για πασαρέλα...


Σιγά το νέο.

Δεν είχα ξαναπαρακολουθήσει παρέλαση και κάθισα μέχρι τέλους.

Δεν με ενθουσιάζουν οι παρελάσεις και χωρίς να το πολυ αναλύσω πιστεύω ότι δεν πετυχαίνουν το στόχο τους να τιμήσουν όσους αγωνίστηκαν για να απελευθερώσουν αυτό το έθνος.
Πολύ δε περισσότερο η επίδειξη των στρατιωτικών μας αποκτημάτων και το ετοιμοπόλεμο των στρατιωτών της χώρας... Σπατάλη και μνήμες από χούντες και φασιστικά και σταλινικά στρατιωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου.

Ζούμε σε μια συγκλονιστική εποχή, την εποχή της επανάστασης του διαδικτύου και μύριων άλλων εξελίξεων αλλά αδυνατούμε για ακόμη μια φορά να δούμε πιο μακρυά από τις "παραδόσεις" και να βρούμε ένα σύγχρονο τρόπο να τιμήσουμε όσους αγωνιστήκανε για την ελευθερία.
Και το 1821, και το 1940 και το 1973...


Ας εγκαινιάζει το κράτος κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ένα νέο σχολείο, μια βιβλιοθήκη, ένα νοσοκομείο, ένα πάρκο...
Ας διοργανώνει με όλα αυτά τα παιδιά και τους φαντάρους μια αναδάσωση...
Ας κάνει ένα διαγωνισμό για τέχνες (λογοτεχνία, ζωγραφική, γλυπτική, θέατρο) ή για ιδέες και καινοτομίες.
Ας κάνει πανελλήνιους μαθητικούς ή και φοιτητικούς αγώνες.

(έτσι ενδεικτικά είπα κάποιες ιδέες που μου ήρθανε στα γρήγορα)

Γενικά να διοργανώνει κάτι που να κάνει τους Έλληνες, να βρίσκονται μαζί, να δημιουργούνε μαζί, να δίνει το έναυσμα να ξεπεράσουν τον εαυτό τους με τρόπο σύγχρονο, με τρόπο που πραγματικά να προσφέρουν κάτι στην ιδέα της πατρίδας και του κράτους, του κοινού καλού γενικότερα.

Και αν είναι να ξαναδώ παρέλαση...


... να δω και πάλι αυτά τα πραγματικά σπέσιαλ παιδιά να παρελαύνουν προσδοκώντας αληθινά ένα δυνατό μας χειροκρότημα...


αυτοι είναι οι σύγχρονοι ήρωες, που δίνουν καθημερινό αγώνα ενάντια σε προκαταλήψεις και νοοτροπίες που έχουν μείνει κολλημένες σε τανκ και αμαλίες...

12 Μαρ 2010

Οι συνονόματοι!

Πρωινός διάλογος κατά το πρωινό στην κουζίνα...
Παρευρίσκονται παππούς, μαμά και ο senior!

O παππούς έχει μυριστεί ότι η κουβέντα μεταξύ μαμάς και υιού κινείται απέξω απέξω γύρω από τα "αισθηματικά" του συνονόματου εγγονού του και δεν κρύβει την περιέργειά του και ένα πονηρό μειδίαμα να μάθει και άλλες λεπτομέρειες...

Οπότε ρίχνει και την ερώτηση...


"Και δεν μου λες Γ. για τι θέματα συζητάτε μες το σχολικό με την Α.? Την ρωτάς πως της φαίνεται ο καιρός?"

Ο Γ. τον κοιτά παραξενεμένος και με ένα μπλαζέ ύφος γυρνάει στον παππού και του λέει κουνώντας παράλληλα τα χέρια του δείχνοντας τον απαξιωτικά....

"Ποιον καιρό βρε παππού... μα τι είναι αυτά που λες... για άλλα πράγματα μιλάμε..."
"Για το σχολείο? Για τις δασκάλες?" επεμβαίνει και η μαμά μπας και σώσει την κατάσταση...
"και για αυτά μαμά... αλλά και για άλλα... πολλά..."

Στο σημείο αυτό μαζεύω από το χέρι τον παππού έξω από την κουζίνα, ο οποίος πλέον μη μπορώντας να συγκρατήσει ένα πονηρό χαμόγελο ικανοποίησης... κρύβει το στόμα του με το χέρι του ....
"Ρε πατέρα άμα τον ρωτάς έτσι δεν θα μας ξαναμιλήσει για τίποτα... μην τον πονηρεύεις..."

Μάταια βέβαια τα είπα αυτά γιατί ο παππούς ξεσπώντας σε γέλια πλέον έσπευσε στις γιαγιάδες στο σαλόνι να τους πει το συμβάν...

Ο εγγονός έκλεισε πριν λίγες μέρες τα 5 ... και ο παππούς βαδίζει αισίως στα 70... και όσο περνάει ο καιρός έχω την εντύπωση ότι θα μοιάζουν όλο και περισσότερο οι δυο συνονόματοι!


ps. Το ποστ αυτό το αφιερώνω στη μαμά μας που θα μείνει για λίγες ημέρες μακρυά από τους άντρες της... και που ήδη μας λείπει...

05 Μαρ 2010

Ξένος Έλληνας

Πηγαίνοντας τον μικρό στο παιδικό το πρωί μου πετάχτηκε ένας σχετικά παππούς με ένα παλιό Datsun από ένα στοπ. Ευτυχώς αντιλήφθηκα έγκαιρα την πρόθεσή του και φρέναρα κάνοντας του νόημα ότι δεν πρόσεξε το στοπ.

Ο μικρός στο πίσω κάθισμα μου ακούγοντας με να λέω "Έχει στοπ εκεί" μου λέει "Ναι, το ξέρω μπαμπά... γράφει Στοπ αυτή η πινακίδα."

- Ναι Γ. δεν το είπα σε εσένα, αλλά στον κύριο στο άλλο αυτοκίνητο που πετάχτηκε μπροστά μας χωρίς να σταματήσει.

- Αυτός ο κύριος ήταν ξένος?

- Όχι παιδί μου, Έλληνας ήταν.

- Ήταν ξένος μπαμπά?

- Εφόσον σου είπα βρε Γ. ότι ήταν Έλληνας.

- Ναι, το ξέρω (κατάλαβα) ότι είναι Έλληνας, αλλά είναι ξένος?

- Τι εννοείς ξένος Γ.?

- Ότι δεν τον ξέρουμε εμείς. Άρα ξένος...

- Μα ναι έχεις δίκιο...ξένος ήταν ... δεν τον ήξερα...

Ο διάλογος έληξε και αρχίσανε οι σκέψεις μου... Ο Γ. για μια ακόμη φορά απέδειξε ότι βλέπει πιο καθαρά τα πράγματα…από ότι εμείς οι μεγάλοι.

Γιατί όμως εγώ κόλλησα με την λέξη ξένος?

Θυμάμαι και εμένα όταν ήμουν μικρός που ως ξένο εννοούσα τον κάθε άγνωστο άνθρωπο! Να μην μιλάς σε ξένους, μου λέγανε οι γονείς μου, όταν είσαι στον ηλεκτρικό.

Την σκέψη μου αυτή μου επιβεβαίωσε και το λεξικό του Τριανταφυλλίδη.

Παλιά για να βρεις ένα ξένο, έπρεπε να περπατήσεις μακριά από την γειτονιά σου, πιο παλιά ίσως μακριά από την πόλη ή το χωριό. Και τώρα ο ξένος δεν βρίσκεται πιο μακριά από μία πόρτα στο απέναντι διαμέρισμα, τον συνάδελφο στον από πάνω όροφο. Και ο ξένος που καθημερινά μου πουλάει χαρτομάντιλα ή μου σκουπίζει τα τζάμια με τον καιρό μου γίνεται γνωστός, με καλημερίζει, με χαιρετάει και όταν ακόμη έχω κλειστό το παράθυρο…

Εστιατόριο η Ελλάς...

Εμείς οι Έλληνες γίναμε πρώτα ξένοι μεταξύ μας και τώρα αναζητάμε τους ξένους μόνο σε αυτούς που έρχονται να δουλέψουν εδώ…

Σήμερα εγώ κόλλησα με μια λέξη.

Άλλοι καθημερινά πολλοί κολλάνε με διάφορες λέξεις, με επιχειρήματα ακόμη και με ιδεολογίες. Και οι απλές έννοιες, οι αντιλήψεις και οι νοοτροπίες που μπορεί να είχαμε ως παιδιά πλέον μπλέκονται, μπερδεύονται, έχουν αλλοτριωθεί και τελικά καταλήγουμε να μιλάμε ξύλινα, σα να είμαστε μονίμως σε εκπομπή στην τηλεόραση.

Βολευόμαστε και ταμπουρωνόμαστε…

Και έτσι όταν κοντεύει να χρεοκοπήσει μια κρατικοδίαιτη χώρα γιατί επί δεκαετίες το κράτος προσλάμβανε κόσμο με αντάλλαγμα ψήφους, χωρίς να δίνει το παραμικρό κίνητρο για επενδύσεις και ανάπτυξη, χωρίς να μαζεύει φόρους, εφαρμόζοντας την ανομία, την ανισότητα και την μη ισονομία, τώρα δεν μας φταίνε οι δικοί μας ξένοι… αλλά όσοι ξένοι αρνούνται (και καλά) να μας δανείσουν για να συνεχίσουμε εμείς να ζούμε έτσι.

Πραγματικά… αυτές τις μέρες νιώθω πολλούς ξένους γύρω μου…

p.s. 24 χρόνια πριν στο Μόντρεαλ είχα βρει έναν Έλληνα μάγειρα που μου είχε πει: ότι για να σωθεί η Ελλάδα πρέπει όλοι οι Έλληνες να ζήσουν για μια δεκαετία στο εξωτερικό και να ξαναεπιστρέψουν στην χώρα μας…

Αργήσαμε!

Ή μήπως όχι?

Ίσως τελικά η μόνη σωτηρία να είναι όλοι οι Έλληνες εδώ στην Ελλάδα να αρχίσουμε να δουλεύουμε πραγματικά και να σκεφτόμαστε, απαιτούμε και καταναλώνουμε σαν να είμαστε μετανάστες στο εξωτερικό …